Omschrijving
Als Peter na het tanken naar binnen loopt om af te rekenen en ziet wat hij moet betalen, schieten de zorgen hem weer door zijn lijf. Hij heeft dat bedrag wel op zijn rekening staan, maar zijn banksaldo loopt zo snel terug. Hij heeft namelijk al twee keer van die dure benzine moeten tanken en met deze tankbeurt is hij er nog niet, want zijn vrouw ligt in Amsterdam in het ziekenhuis en hij bezoekt haar iedere dag. Omdat het niet goed met haar gaat, wil hij namelijk zoveel mogelijk bij haar zijn om haar te steunen.
Wat dat betreft is het mooi dat hij met pensioen
is, want nu heeft hij daar alle tijd voor. Van alleen zijn AOW doet hij echter niet veel en hij ]heeft wel wat extra pensioen, maar dat mag geen naam hebben.
Toen de benzineprijs nog normaal was, kon hij het allemaal net betalen, maar nu de prijzen, vanwege de oorlog, omhoog zijn geschoten is dat onmogelijk geworden en hoelang gaat dit nog duren? Volgens een buurman zou hij zijn reiskosten via de belasting terug kunnen krijgen, maar wanneer krijgt hij dat dan en natuurlijk maar een klein gedeelte.
Er is hem ook geadviseerd om met de trein te gaan, maar dat zal net zo goed het nodige kosten. Hij woont trouwens zo afgelegen dat het hem veel te veel gedoe is om bij het station te komen en ze vernielen daar regelmatig auto’s. Verder moet hij onderweg overstappen en dat lijkt hem een berg stress opleveren. Zeker vanwege zijn leeftijd. In de auto kan hij zich, ondanks dat hij tachtig is, nog prima redden. Hij moet echter, om het spoor niet bijster te raken, niet te veel aan zijn hoofd hebben.
Hij heeft wel aan zijn dochter en zoon gevraagd of zij af en toe wilden rijden, maar die wilden dat alleen als hij de benzine betaalde, dus daar schiet hij niets mee op. Het leverde hem alleen een verdrietig gevoel op. Hij is namelijk altijd goed voor zijn kinderen geweest en nu hij hen nodig heeft, laten ze hem stikken.
Aan zijn buren hoeft hij niet om hulp te vragen, want die zijn allemaal oud en staan er dus net zo voor als hij. Plus dat ze ook niet allemaal auto meer rijden. Hij moet dus proberen om zijn spaargeld zo min mogelijk aan te spreken en natuurlijk hopen dat zijn vrouw snel weer naar huis mag. Al lijkt dat er volgens de laatste berichten niet in te zitten.
Van het bericht dat de benzineprijs in Nederland voor ruim de helft uit belasting bestaat, baalt hij nog het meest. Hij beseft ook wel dat een land belastingen moet heffen om alles te kunnen betalen. In deze situatie zouden ze volgens hem de burgers echter best wat tegemoet kunnen komen. Dan snijdt de overheid maar wat in hun eigen kosten.
Premier Balkenende zei ooit eens dat er minder ambtenaren moesten komen, maar volgens hem is het aantal juist toegenomen en hij vraagt zich af of dat wel echt nodig is. Het zou zelfs een goed teken naar de burgers zijn, als ook zij eens gingen bezuinigen.
Verder vindt hij het raar dat er overal geld voor is, maar men de burgers in de armoede laat zitten. Het enige wat hij van Den Haag heeft gehoord, is dat men het nog te vroeg vindt om te grijpen. Toen hij dat hoorde, heeft hij de tv op een andere zender gezet, want die lui van de politiek kunnen volgens hem gemakkelijk praten. Zij verdienen goed, maar hij en vele anderen moeten, omdat alles steeds duurder wordt, op elke euro letten die ze uitgeven.
Door zijn negatieve gedachten, rijdt Peter in een sombere bui naar Amsterdam en daar verandert het radiobericht dat het kabinet nu toch overweegt om in te grijpen niets aan. Aan mooie woorden heeft hij namelijk niets. Daden moet hij hebben. Elke keer dat hij deze dure benzine moet betalen, is hem namelijk een keer te veel.
Zijn vrouw, Truus, ziet meteen dat er iets met hem is.
‘Wat is er?’
‘Niets.’
‘Heb je soms een arts gesproken?’
‘Nee.’
‘Wat is er dan?’
‘Niets. Doe jij nu je best maar om weer wat te herstellen, zodat je naar huis mag en ik niet dagelijks meer heen en weer hoef te rijden.’
Als Peter beseft wat hij heeft gezegd, kan hij zich wel voor zijn hoofd slaan. Truus zal nu
immers denken dat het een te grote opgave voor hem is om haar dagelijks te bezoeken
en dat is het niet. Hij besluit dan ook open kaart te spelen, maar daarmee maakt hij het nog moeilijker voor zichzelf.
‘Denk nu niet dat het me te veel energie kost om je elke dag te bezoeken. Als ik op tijd naar bed ga en verder weinig doe, gaat het prima.’
‘Mooi, maar er is wel iets. Kun je het niet redden met de boodschappen of vind je het
moeilijk om alle rekeningen te betalen?’
Als Peter in de bezorgde ogen van zijn vrouw kijkt, denkt hij nergens meer aan en begint
hij op een verdrietige toon te praten.
‘Het gaat niet om die enkele rekening die binnenkomt, maar wel om de rest. De benzine
is namelijk zo duur geworden, dat ik al twee keer geld van onze spaarrekening heb moeten halen en amper nog geld aan de, ook al dure, boodschappen uit durf te geven. Men zegt wel dat die oorlog niet zo lang gaat duren, maar is dat zo en gaat de benzineprijs daarna gelijk naar beneden? Ik denk het niet en vrees dan ook dat we in de problemen komen. Zeker omdat ik met de auto naar de garage moet. Hij wordt op de snelweg namelijk te warm en dan moet ik een tijdje stoppen om hem af te laten koelen. Plus dat de wasmachine kuren heeft. Er was wel geld om die ellende op te lossen, maar dat wordt dus steeds minder vanwege de benzineprijs. Zeker als dit nog een tijdje duurt.’
‘Dan moet je niet meer elke dag, maar om de dag op bezoek komen.’
“Nooit.’
Als Truus zijn handen pakt, begint Peter te huilen en al snel doet ze met hem mee. Het duurt dan ook even voor ze weer wat zeggen.
‘Is er bij de gemeente geen hulp te krijgen?’
‘Geen idee, maar moet ik dan op mijn leeftijd nog gaan schooien?’
‘Ik begrijp je.’
‘We zitten trouwens ook nog met het gas en elektrisch. Ons contract loopt binnenkort af en dan moeten we veel meer gaan betalen.’
Het tweetal zegt weinig meer. Truus omdat ze niet weet wat ze moet zeggen en Peter omdat hij bang is dat hij weer gaat huilen. Zijn vrouw heeft met haar ziekte immers al genoeg aan haar hoofd en moet hem niet zo verdrietig zien.
Als hij na dit enorm trieste bezoek afscheid van haar heeft genomen en in zijn auto stapt om naar huis te gaan, wordt het hem echter te veel. Omdat hij meent dat niemand hem hier kent, laat hij zijn tranen de vrije loop. Tot hij
opschrikt van getik op het raam en in de ogen van een wat woest uitziende, man kijkt. Eerst wil hij de auto starten en wegrijden, want wie weet immers wat die kerel van plan is. Je hoort immers steeds meer van die vreemde verhalen.
Dan meent hij echter toch iets bekends aan de man te zien en doet hij het raam open.
‘Kent u me niet meer en kan ik u soms helpen? Of is er iemand in uw familie overleden?’
‘Ik zie wel iets aan je dat me aan vroeger doet denken en er is gelukkig niemand overleden, maar ik denk niet dat je me kunt helpen.’
‘Mag ik het toch proberen?’
De man heeft een trek op zijn gezicht gekregen die Peter doet besluiten om hem alles te vertellen. Iets waar hij al snel steeds blijer van wordt. Als hij uitgepraat is, heeft de man namelijk een schitterende verrassing voor hem.
‘Dat benzinestation wat u daar ziet, is van mij en ik nodig u uit om vanaf nu gratis bij mij te komen tanken en ik wil uw auto ook wel een keer voor u nakijken. Ik heb trouwens vroeger bij jullie in het dorp gewoond.’]
Als Peter goed beseft wat de man zegt, begint hij weer te huilen en dat doet hij in de tijd die volgt nog veel vaker. Alleen niet van verdriet, maar van blijdschap. Zeker als zijn vrouw zover is hersteld dat ze weer naar huis mag.
Wat dat betreft is het mooi dat hij met pensioen
is, want nu heeft hij daar alle tijd voor. Van alleen zijn AOW doet hij echter niet veel en hij ]heeft wel wat extra pensioen, maar dat mag geen naam hebben.
Toen de benzineprijs nog normaal was, kon hij het allemaal net betalen, maar nu de prijzen, vanwege de oorlog, omhoog zijn geschoten is dat onmogelijk geworden en hoelang gaat dit nog duren? Volgens een buurman zou hij zijn reiskosten via de belasting terug kunnen krijgen, maar wanneer krijgt hij dat dan en natuurlijk maar een klein gedeelte.
Er is hem ook geadviseerd om met de trein te gaan, maar dat zal net zo goed het nodige kosten. Hij woont trouwens zo afgelegen dat het hem veel te veel gedoe is om bij het station te komen en ze vernielen daar regelmatig auto’s. Verder moet hij onderweg overstappen en dat lijkt hem een berg stress opleveren. Zeker vanwege zijn leeftijd. In de auto kan hij zich, ondanks dat hij tachtig is, nog prima redden. Hij moet echter, om het spoor niet bijster te raken, niet te veel aan zijn hoofd hebben.
Hij heeft wel aan zijn dochter en zoon gevraagd of zij af en toe wilden rijden, maar die wilden dat alleen als hij de benzine betaalde, dus daar schiet hij niets mee op. Het leverde hem alleen een verdrietig gevoel op. Hij is namelijk altijd goed voor zijn kinderen geweest en nu hij hen nodig heeft, laten ze hem stikken.
Aan zijn buren hoeft hij niet om hulp te vragen, want die zijn allemaal oud en staan er dus net zo voor als hij. Plus dat ze ook niet allemaal auto meer rijden. Hij moet dus proberen om zijn spaargeld zo min mogelijk aan te spreken en natuurlijk hopen dat zijn vrouw snel weer naar huis mag. Al lijkt dat er volgens de laatste berichten niet in te zitten.
Van het bericht dat de benzineprijs in Nederland voor ruim de helft uit belasting bestaat, baalt hij nog het meest. Hij beseft ook wel dat een land belastingen moet heffen om alles te kunnen betalen. In deze situatie zouden ze volgens hem de burgers echter best wat tegemoet kunnen komen. Dan snijdt de overheid maar wat in hun eigen kosten.
Premier Balkenende zei ooit eens dat er minder ambtenaren moesten komen, maar volgens hem is het aantal juist toegenomen en hij vraagt zich af of dat wel echt nodig is. Het zou zelfs een goed teken naar de burgers zijn, als ook zij eens gingen bezuinigen.
Verder vindt hij het raar dat er overal geld voor is, maar men de burgers in de armoede laat zitten. Het enige wat hij van Den Haag heeft gehoord, is dat men het nog te vroeg vindt om te grijpen. Toen hij dat hoorde, heeft hij de tv op een andere zender gezet, want die lui van de politiek kunnen volgens hem gemakkelijk praten. Zij verdienen goed, maar hij en vele anderen moeten, omdat alles steeds duurder wordt, op elke euro letten die ze uitgeven.
Door zijn negatieve gedachten, rijdt Peter in een sombere bui naar Amsterdam en daar verandert het radiobericht dat het kabinet nu toch overweegt om in te grijpen niets aan. Aan mooie woorden heeft hij namelijk niets. Daden moet hij hebben. Elke keer dat hij deze dure benzine moet betalen, is hem namelijk een keer te veel.
Zijn vrouw, Truus, ziet meteen dat er iets met hem is.
‘Wat is er?’
‘Niets.’
‘Heb je soms een arts gesproken?’
‘Nee.’
‘Wat is er dan?’
‘Niets. Doe jij nu je best maar om weer wat te herstellen, zodat je naar huis mag en ik niet dagelijks meer heen en weer hoef te rijden.’
Als Peter beseft wat hij heeft gezegd, kan hij zich wel voor zijn hoofd slaan. Truus zal nu
immers denken dat het een te grote opgave voor hem is om haar dagelijks te bezoeken
en dat is het niet. Hij besluit dan ook open kaart te spelen, maar daarmee maakt hij het nog moeilijker voor zichzelf.
‘Denk nu niet dat het me te veel energie kost om je elke dag te bezoeken. Als ik op tijd naar bed ga en verder weinig doe, gaat het prima.’
‘Mooi, maar er is wel iets. Kun je het niet redden met de boodschappen of vind je het
moeilijk om alle rekeningen te betalen?’
Als Peter in de bezorgde ogen van zijn vrouw kijkt, denkt hij nergens meer aan en begint
hij op een verdrietige toon te praten.
‘Het gaat niet om die enkele rekening die binnenkomt, maar wel om de rest. De benzine
is namelijk zo duur geworden, dat ik al twee keer geld van onze spaarrekening heb moeten halen en amper nog geld aan de, ook al dure, boodschappen uit durf te geven. Men zegt wel dat die oorlog niet zo lang gaat duren, maar is dat zo en gaat de benzineprijs daarna gelijk naar beneden? Ik denk het niet en vrees dan ook dat we in de problemen komen. Zeker omdat ik met de auto naar de garage moet. Hij wordt op de snelweg namelijk te warm en dan moet ik een tijdje stoppen om hem af te laten koelen. Plus dat de wasmachine kuren heeft. Er was wel geld om die ellende op te lossen, maar dat wordt dus steeds minder vanwege de benzineprijs. Zeker als dit nog een tijdje duurt.’
‘Dan moet je niet meer elke dag, maar om de dag op bezoek komen.’
“Nooit.’
Als Truus zijn handen pakt, begint Peter te huilen en al snel doet ze met hem mee. Het duurt dan ook even voor ze weer wat zeggen.
‘Is er bij de gemeente geen hulp te krijgen?’
‘Geen idee, maar moet ik dan op mijn leeftijd nog gaan schooien?’
‘Ik begrijp je.’
‘We zitten trouwens ook nog met het gas en elektrisch. Ons contract loopt binnenkort af en dan moeten we veel meer gaan betalen.’
Het tweetal zegt weinig meer. Truus omdat ze niet weet wat ze moet zeggen en Peter omdat hij bang is dat hij weer gaat huilen. Zijn vrouw heeft met haar ziekte immers al genoeg aan haar hoofd en moet hem niet zo verdrietig zien.
Als hij na dit enorm trieste bezoek afscheid van haar heeft genomen en in zijn auto stapt om naar huis te gaan, wordt het hem echter te veel. Omdat hij meent dat niemand hem hier kent, laat hij zijn tranen de vrije loop. Tot hij
opschrikt van getik op het raam en in de ogen van een wat woest uitziende, man kijkt. Eerst wil hij de auto starten en wegrijden, want wie weet immers wat die kerel van plan is. Je hoort immers steeds meer van die vreemde verhalen.
Dan meent hij echter toch iets bekends aan de man te zien en doet hij het raam open.
‘Kent u me niet meer en kan ik u soms helpen? Of is er iemand in uw familie overleden?’
‘Ik zie wel iets aan je dat me aan vroeger doet denken en er is gelukkig niemand overleden, maar ik denk niet dat je me kunt helpen.’
‘Mag ik het toch proberen?’
De man heeft een trek op zijn gezicht gekregen die Peter doet besluiten om hem alles te vertellen. Iets waar hij al snel steeds blijer van wordt. Als hij uitgepraat is, heeft de man namelijk een schitterende verrassing voor hem.
‘Dat benzinestation wat u daar ziet, is van mij en ik nodig u uit om vanaf nu gratis bij mij te komen tanken en ik wil uw auto ook wel een keer voor u nakijken. Ik heb trouwens vroeger bij jullie in het dorp gewoond.’]
Als Peter goed beseft wat de man zegt, begint hij weer te huilen en dat doet hij in de tijd die volgt nog veel vaker. Alleen niet van verdriet, maar van blijdschap. Zeker als zijn vrouw zover is hersteld dat ze weer naar huis mag.