Omschrijving
Na dertig jaar elke dag van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat te hebben gewerkt, dacht Martin vorig jaar een wijs besluit te hebben genomen door zijn bedrijf te verkopen. Hij was immers vijfenvijftig, kon een goede prijs voor zijn levenswerk krijgen en van het leven gaan genieten leek hem een mooi plan. Vooral omdat zijn vrouw begon te klagen dat ze nergens tijd voor en dus toe leek te zijn aan verandering.
Hun nieuwe leven begon hoopgevend met de aanschaf van een geweldig mooie camper en het maken van een rondreis door Europa. Na een paar weken werden zowel Martin als zijn vrouw Marianne echter langzaam steeds onrustiger.
Omdat ze zich allebei heel veel van hun nieuwe leven hadden voorgesteld, wilden ze er alleen niet aan denken dat hun toekomst toch niet zo mooi was als ze tot nu toe dachten. Daarom hielden ze hun gevoelens en vooral hun twijfels verborgen en dat maakte hun situatie er niet positiever op.
Ze hadden er ook geen van beiden een verklaring voor dat ze niet gelukkig waren met hun nieuwe leven. Eerst leek het ze een kwestie van wennen. Ze waren in al die jaren namelijk nooit langer dan drie weken achter elkaar samen geweest. Marianne was immers bij de kinderen en had haar eigen sociale leven, terwijl Martin altijd op de zaak was of zakelijke verplichtingen had.
Omdat ze door hun ‘gescheiden’ leven al heel lang geleden gestopt waren om echt met elkaar te praten, deden ze dat nu ook niet en daardoor ontstond er langzaam een breekbare sfeer.
Ze deden allebei wel hun best om er iets leuks van te maken, maar echt lukken deed dat niet en dat was een enorme tegenvaller voor het tweetal.
Om de situatie niet nog pijnlijker te maken dan hij was, bleven ze zich inprenten dat het vanzelf beter zou gaan. Daarom hadden ze het er met geen woord over, want van praten zou het voor hun gevoel eerder slechter dan beter gaan en ze wisten ook niet wát ze ervan moesten zeggen.
Ondanks al hun positieve inspanningen en gedachten, waren ze wel blij dat hun reis erop zat en ze thuis weer hun eigen gang konden gaan. Al bleef de teleurstelling van de vakantie ze wel achtervolgen en dat leverde het tweetal heel veel, nog steeds niet uitgesproken, zorgen op. Ze hadden immers verwacht dat de rest van hun leven één groot feest zou worden en met deze valse start geen moment rekening gehouden.
Een nog groter probleem was dat de sfeer thuis niet beter wilde worden en ze steeds minder dingen samen gingen doen. Ze bleven wel hun best doen om er iets leuks van te maken, maar er leek een onzichtbare rem op hen te zitten.
Omdat dit al een hele tijd duurt en Martin niet het gevoel heeft dat er verbetering in de situatie zit, besluit hij er met zijn vrouw over te beginnen.
Hij heeft nog wel steeds geen idee hoe ze dit probleem op moeten lossen, maar op deze manier doorgaan lijkt hem de slechtste optie.
‘Marjanne, ik denk dat we moeten praten en dat hadden we al eerder moeten doen. Het punt was dat ik jou niet wilde kwetsen en volgens mij dacht jij er net zo over. We hebben onszelf en elkaar daardoor een nare periode bezorgd, want we dachten van ons leven te gaan genieten en dat hebben we dus niet gedaan. Ik tenminste niet.’
Marjanne is het met haar man eens.
‘Je hebt gelijk. De laatste maanden zijn een domper geweest en we hadden er inderdaad al eerder over moeten praten. Ik meende echter dat het een kwestie van wennen was en dat zal de eerste tijd ook best mee hebben gespeeld, maar nu niet meer. Ik hoopte dat ons nog heel veel gelukkige jaren te wachten zouden staan en dat ziet er op deze manier niet naar uit.’
‘Dat is zo. Het ergste is dat ik niet kan zeggen hoe het komt. Sinds ik niet meer werk en we alle dagen samen zijn, voelt ik me echter veel eenzamer dan toen ik werkte. Ik kan me trouwens niet voorstellen dat we áltijd zo langs elkaar heen hebben geleefd. Of verbeeld ik het me soms dat we elkaar vroeger wel heel veel te vertellen hadden?’
Marjanne zit even peinzend voor zich uit te kijken, maar knikt dan een paar keer.
‘Ik denk dat ik het weet, maar jij mag er een andere mening over hebben, Volgens mij had jij het vroeger altijd over je werk en ik over de mensen die ik gesproken had. Nu jij niet meer werkt en ik nog maar zelden alleen op pad ga, maken we dus niets meer mee om te vertellen. Door je werk kun je onze relatie trouwens niet vergelijken met die van anderen. Jij was namelijk weinig thuis en in gedachten altijd bezig met de zaak, waardoor we altijd al wel twee aparte levens hebben gehad.’
‘Sorry.’
‘Je hoeft je niet te verontschuldigen. Ik heb namelijk nooit ergens over te klagen gehad en ben qua aandacht en liefde niets tekortgekomen. Het was alleen anders dan bij een ander, maar dat heb ik nooit een probleem gevonden. Ik wist immers wat de reden van je houding was.’
‘Fijn dat je het zo ervaren hebt en eerlijk gezegd had ik het op een gegeven moment ook wel door dat de zaak een grote druk op onze relatie legde. Daarom was ik blij dat ik hem kwijt was, want ik hoopte en verwachte dat onze relatie nog beter zou worden dan hij volgens mij altijd is geweest.’
‘Ik geloof je, maar we hebben wel een valse start gemaakt. In sombere momenten heb ik zelfs gedacht dat ik zo niet verder met je wilde. Al moet ik ook niet aan een leven zonder jou denken. Er moet echter wel iets gebeuren.’
Martins gedachten blijken aardig met die van zijn vrouw overeen te komen.
‘Dat er iets moet veranderen is duidelijk en we moeten er met elkaar uit kunnen komen. We hebben samen immers zoveel stormen overwonnen dat deze er ook nog wel bij kan. De vraag blijft echter wat we moeten doen.’
‘Ik weet misschien wel iets.’
‘Vertel.’
‘Als we nu eens bij het maatschappelijk werk of desnoods de huisarts langsgaan om te vragen of er niet ergens hulp te krijgen is. We zullen namelijk echt de enige mensen niet zijn met dit probleem en er is dus vast wel een therapeut of een praatgroep waar we terechtkunnen.’
‘Je weet dat ik normaal niet snel iemand anders om hulp vraag. Nu zou het echter heel dom zijn om het niet te doen, want hoe eerder we uit deze ellende zijn des te beter het is.’
‘Mee eens. Zullen we dan meteen maar gaan? Ik denk trouwens dat het al heel veel zou helpen als we ons bij een vereniging aansloten.’
‘Je kunt best gelijk hebben en ik ga graag mee.’
Hun nieuwe leven begon hoopgevend met de aanschaf van een geweldig mooie camper en het maken van een rondreis door Europa. Na een paar weken werden zowel Martin als zijn vrouw Marianne echter langzaam steeds onrustiger.
Omdat ze zich allebei heel veel van hun nieuwe leven hadden voorgesteld, wilden ze er alleen niet aan denken dat hun toekomst toch niet zo mooi was als ze tot nu toe dachten. Daarom hielden ze hun gevoelens en vooral hun twijfels verborgen en dat maakte hun situatie er niet positiever op.
Ze hadden er ook geen van beiden een verklaring voor dat ze niet gelukkig waren met hun nieuwe leven. Eerst leek het ze een kwestie van wennen. Ze waren in al die jaren namelijk nooit langer dan drie weken achter elkaar samen geweest. Marianne was immers bij de kinderen en had haar eigen sociale leven, terwijl Martin altijd op de zaak was of zakelijke verplichtingen had.
Omdat ze door hun ‘gescheiden’ leven al heel lang geleden gestopt waren om echt met elkaar te praten, deden ze dat nu ook niet en daardoor ontstond er langzaam een breekbare sfeer.
Ze deden allebei wel hun best om er iets leuks van te maken, maar echt lukken deed dat niet en dat was een enorme tegenvaller voor het tweetal.
Om de situatie niet nog pijnlijker te maken dan hij was, bleven ze zich inprenten dat het vanzelf beter zou gaan. Daarom hadden ze het er met geen woord over, want van praten zou het voor hun gevoel eerder slechter dan beter gaan en ze wisten ook niet wát ze ervan moesten zeggen.
Ondanks al hun positieve inspanningen en gedachten, waren ze wel blij dat hun reis erop zat en ze thuis weer hun eigen gang konden gaan. Al bleef de teleurstelling van de vakantie ze wel achtervolgen en dat leverde het tweetal heel veel, nog steeds niet uitgesproken, zorgen op. Ze hadden immers verwacht dat de rest van hun leven één groot feest zou worden en met deze valse start geen moment rekening gehouden.
Een nog groter probleem was dat de sfeer thuis niet beter wilde worden en ze steeds minder dingen samen gingen doen. Ze bleven wel hun best doen om er iets leuks van te maken, maar er leek een onzichtbare rem op hen te zitten.
Omdat dit al een hele tijd duurt en Martin niet het gevoel heeft dat er verbetering in de situatie zit, besluit hij er met zijn vrouw over te beginnen.
Hij heeft nog wel steeds geen idee hoe ze dit probleem op moeten lossen, maar op deze manier doorgaan lijkt hem de slechtste optie.
‘Marjanne, ik denk dat we moeten praten en dat hadden we al eerder moeten doen. Het punt was dat ik jou niet wilde kwetsen en volgens mij dacht jij er net zo over. We hebben onszelf en elkaar daardoor een nare periode bezorgd, want we dachten van ons leven te gaan genieten en dat hebben we dus niet gedaan. Ik tenminste niet.’
Marjanne is het met haar man eens.
‘Je hebt gelijk. De laatste maanden zijn een domper geweest en we hadden er inderdaad al eerder over moeten praten. Ik meende echter dat het een kwestie van wennen was en dat zal de eerste tijd ook best mee hebben gespeeld, maar nu niet meer. Ik hoopte dat ons nog heel veel gelukkige jaren te wachten zouden staan en dat ziet er op deze manier niet naar uit.’
‘Dat is zo. Het ergste is dat ik niet kan zeggen hoe het komt. Sinds ik niet meer werk en we alle dagen samen zijn, voelt ik me echter veel eenzamer dan toen ik werkte. Ik kan me trouwens niet voorstellen dat we áltijd zo langs elkaar heen hebben geleefd. Of verbeeld ik het me soms dat we elkaar vroeger wel heel veel te vertellen hadden?’
Marjanne zit even peinzend voor zich uit te kijken, maar knikt dan een paar keer.
‘Ik denk dat ik het weet, maar jij mag er een andere mening over hebben, Volgens mij had jij het vroeger altijd over je werk en ik over de mensen die ik gesproken had. Nu jij niet meer werkt en ik nog maar zelden alleen op pad ga, maken we dus niets meer mee om te vertellen. Door je werk kun je onze relatie trouwens niet vergelijken met die van anderen. Jij was namelijk weinig thuis en in gedachten altijd bezig met de zaak, waardoor we altijd al wel twee aparte levens hebben gehad.’
‘Sorry.’
‘Je hoeft je niet te verontschuldigen. Ik heb namelijk nooit ergens over te klagen gehad en ben qua aandacht en liefde niets tekortgekomen. Het was alleen anders dan bij een ander, maar dat heb ik nooit een probleem gevonden. Ik wist immers wat de reden van je houding was.’
‘Fijn dat je het zo ervaren hebt en eerlijk gezegd had ik het op een gegeven moment ook wel door dat de zaak een grote druk op onze relatie legde. Daarom was ik blij dat ik hem kwijt was, want ik hoopte en verwachte dat onze relatie nog beter zou worden dan hij volgens mij altijd is geweest.’
‘Ik geloof je, maar we hebben wel een valse start gemaakt. In sombere momenten heb ik zelfs gedacht dat ik zo niet verder met je wilde. Al moet ik ook niet aan een leven zonder jou denken. Er moet echter wel iets gebeuren.’
Martins gedachten blijken aardig met die van zijn vrouw overeen te komen.
‘Dat er iets moet veranderen is duidelijk en we moeten er met elkaar uit kunnen komen. We hebben samen immers zoveel stormen overwonnen dat deze er ook nog wel bij kan. De vraag blijft echter wat we moeten doen.’
‘Ik weet misschien wel iets.’
‘Vertel.’
‘Als we nu eens bij het maatschappelijk werk of desnoods de huisarts langsgaan om te vragen of er niet ergens hulp te krijgen is. We zullen namelijk echt de enige mensen niet zijn met dit probleem en er is dus vast wel een therapeut of een praatgroep waar we terechtkunnen.’
‘Je weet dat ik normaal niet snel iemand anders om hulp vraag. Nu zou het echter heel dom zijn om het niet te doen, want hoe eerder we uit deze ellende zijn des te beter het is.’
‘Mee eens. Zullen we dan meteen maar gaan? Ik denk trouwens dat het al heel veel zou helpen als we ons bij een vereniging aansloten.’
‘Je kunt best gelijk hebben en ik ga graag mee.’