Omschrijving
Wilma gaat al jaren elke maandagavond volleyballen. Samen met een aantal andere vrouwen doet ze mee aan een bedrijvencompetitie en dat vindt ze erg leuk en gezellig. Dit keer heeft ze echter geen zin om te gaan. Niet vanwege het volleybal of haar team, maar ze maakt zich grote zorgen om haar zoontje en heeft daarom al een paar dagen nergens trek meer in.
Het ventje is namelijk gehandicapt en gaat nu ruim twee jaar elke werkdag naar de dagopvang. Ten eerste omdat het erg leuk en goed voor hem is om met andere kinderen in contact te komen en ten tweede heeft ze zo overdag meer tijd voor haar andere kinderen.
Sjors heeft vanwege zijn handicap namelijk heel veel aandacht nodig en die geeft ze hem met alle liefde, maar ze wil haar twee meiden Merel en Esther zo min mogelijk tekortdoen. Dat doet ze in het weekend, voor haar gevoel, namelijk al meer dan genoeg en het gaat op de andere dagen thuis alleen maar over Sjors.
Tot op heden had ze alles redelijk goed voor elkaar, maar het nieuwe kabinet heeft haar erg bezorgd gemaakt. Ze begrijpt wel dat de zorg voor haar mannetje erg veel geld kost en wil daar met alle plezier aan meebetalen zoveel ze kan. Ze wil ook best bij de opvang mee gaan helpen, maar het moet financieel gezien wel kunnen zonder dat de rest van haar gezin daar de dupe van wordt.
Als het moet, wil ze best haar baan opzeggen. Leven van alleen het salaris van haar man wordt echter heel moeilijk en is eigenlijk onmogelijk. Door een reorganisatie verdient hij namelijk niet zoveel meer en ze zitten met een vrij forse hypotheek. Plus dat haar twee andere kinderen een beetje normaal moeten kunnen blijven leven.
Ze kunnen natuurlijk hun huis verkopen, maar waar moeten ze heen? Huurhuizen zijn er amper te krijgen en betaalbare koophuizen ook niet. Ja bouwvallen, maar daar zit ze niet op te wachten. Als het niet anders kan, dan zullen ze echter toch eens naar zoiets moeten informeren. Sjors is immers hun zoon en dus hun verantwoording.
Het ergste is dat ze niet precies weet wat er gaat gebeuren. De politiek zegt wel dat ze geen groepen mensen in de kou laten staan, maar het feit blijft dat ze willen bezuinigen. Dus blijft de zorg voor haar kind niet zoals het was en die
gedachte maakt haar erg bang en onzeker.
Ze zet trouwens haar vraagtekens bij de
bezuinigingen. Natuurlijk moet het land zorgen dat ze hun financiën op orde houden, maar kan er van de budgetten voor bijvoorbeeld klimaat, defensie of asiel dan niets af dat naar de zorg kan? Zo heel veel hoeft dat volgens haar niet te zijn en men heeft het over zorgfraude, maar dat had toch al lang aangepakt moeten worden. Die ellende zal namelijk niet iets van één of twee jaar zijn. Zij let thuis toch ook op dat ze niet bedrogen wordt door een of ander nepbedrijf en als dat wel gebeurt, betaalt zij de schade en niet een ander.
Omdat Sjors thuisgebracht wordt en haar dochters uit school komen, heeft Wilma geen
tijd meer om over haar zorgen na te denken. Als ze na het eten even met haar man in de
keuken is, komt het echter weer naar boven.
‘Ik heb me vandaag zoveel zorgen over de zorg voor onze jongen gemaakt dat ik me niet lekker voel en daarom bel ik het volleybal zo maar af.’
‘Ik begrijp je, maar vind het niet slim om te doen. In de sporthal denk je immers even over wat anders en dat doe je thuis niet. Het heeft trouwens geen zin om erover te praten of te denken, want we weten niet wat er gaat gebeuren en ik vrees dat dit voorlopig nog zo zal blijven. Al begrijp ik je dus heel goed.’
Wilma knikt een paar keer en beseft dat haar man gelijk heeft. Ze besluit daarom toch maar te gaan sporten. Al blijft ze weinig zin houden en is ze met haar gedachten totaal niet bij het volleybal en dat is heel goed aan haar spel te merken. Alles wat verkeerd kan gaan, gaat namelijk fout en daarom loopt ze na afloop met een door zorgen getekend gezicht naar de kleedkamer. Nadat ze zich gedoucht heeft, gaat ze ook niet met de anderen mee wat drinken, maar gelijk naar de uitgang met de bedoeling om naar huis te gaan.
Als ze de buitendeur vastpakt, voelt ze echter een hand op haar schouder en als ze omkijkt, ziet ze dat die van Petra is.
‘Ga je niet mee naar de kantine?’
‘Nee, ik ben niet zo in de stemming.’
‘Kan ik je ergens mee helpen?’
‘Nee.’
‘Heb je ziekte in de familie of ruzie met je man?’
‘Gelukkig niet.’
‘Gaat het om je zoontje? Ik hoor namelijk zulke vreselijke verhalen over dat bezuinigen in de zorg, dus daar zul jij ook wel mee te maken krijgen. Is het echt zo erg?’
Als Petra een zoen op haar wang drukt, kan Wilma zich niet meer beheersen en daarom rent ze huilend naar haar fiets. Ze hoort haar teamgenoot wel roepen dat ze terug moet komen om te praten, maar doet net of ze niets hoort en racet naar huis. Als ze daar nog steeds in tranen en volledig van slag aankomt, vertelt ze haar man wat er is gebeurd en als ze uitgepraat is, blijven ze zwijgend en ieder met zijn of haar eigen gedachten bij elkaar zitten.
Alleen niet heel lang, want een half uurtje later horen ze de voordeurbel. Ze kijken elkaar daarom verschrikt aan, want wie kan dat zo laat op de avond nog zijn.
Als Wilma opendoet, ziet ze Petra en de rest van haar volleybalteam staan.
‘Mogen we even binnenkomen? Je hoeft niets voor ons tevoorschijn te halen, maar we komen je wat vertellen.’
‘Natuurlijk, kom erin en er is genoeg hoor.’
‘Misschien straks, maar we willen je eerst laten weten waarom we hier zijn.’
Als ze in de kamer zijn en allemaal een plekje hebben gevonden, komt Petra ter zake.
‘Toen we elkaar in de sporthal spraken en je huilend naar je fiets rende, deed me dat
heel veel. Trouwens mij niet alleen, want toen ik de rest vertelde wat er was gebeurd, hebben we even samen zitten grienen. We hebben echter ook wat met elkaar afgesproken. Namelijk dat we jullie niet in de steek laten. We kunnen bijvoorbeeld allemaal met een busje rijden, dus over vervoer van Sjors heen en weer naar de opvang hoef je niet meer in te zitten, want dat kunnen wij om de beurt doen. Een busje is
trouwens al geregeld en als er hier in huis wat verbouwd moet worden voor die jongen, dan staan er een aantal bouwvakkers paraat die dat gratis komen doen. Plus dat we ook nog een schilder en een stoffeerder in de aanbieding hebben om jullie te helpen als dat nodig is. In het ergste geval kan Sjors binnenkort niet meer naar de opvang, maar dan komen we allemaal een dag in de week hier om hem op een leuke manier bezig te houden en te verzorgen. We hebben daar wel niet voor gestudeerd, maar we kunnen goed met kinderen omgaan en leren dat daarom heel snel. Dus vanaf nu staan jullie er niet meer alleen voor. Wacht maar af wat er gaat gebeuren en als het nodig is, roep je maar. We willen trouwens niets voor ons werk hebben, maar dat had je, hoop ik, ook niet verwacht.’
Wilma en haar man zouden veel willen zeggen, maar kunnen elkaar alleen huilend en ontzettend dankbaar in de armen vallen.
Het ventje is namelijk gehandicapt en gaat nu ruim twee jaar elke werkdag naar de dagopvang. Ten eerste omdat het erg leuk en goed voor hem is om met andere kinderen in contact te komen en ten tweede heeft ze zo overdag meer tijd voor haar andere kinderen.
Sjors heeft vanwege zijn handicap namelijk heel veel aandacht nodig en die geeft ze hem met alle liefde, maar ze wil haar twee meiden Merel en Esther zo min mogelijk tekortdoen. Dat doet ze in het weekend, voor haar gevoel, namelijk al meer dan genoeg en het gaat op de andere dagen thuis alleen maar over Sjors.
Tot op heden had ze alles redelijk goed voor elkaar, maar het nieuwe kabinet heeft haar erg bezorgd gemaakt. Ze begrijpt wel dat de zorg voor haar mannetje erg veel geld kost en wil daar met alle plezier aan meebetalen zoveel ze kan. Ze wil ook best bij de opvang mee gaan helpen, maar het moet financieel gezien wel kunnen zonder dat de rest van haar gezin daar de dupe van wordt.
Als het moet, wil ze best haar baan opzeggen. Leven van alleen het salaris van haar man wordt echter heel moeilijk en is eigenlijk onmogelijk. Door een reorganisatie verdient hij namelijk niet zoveel meer en ze zitten met een vrij forse hypotheek. Plus dat haar twee andere kinderen een beetje normaal moeten kunnen blijven leven.
Ze kunnen natuurlijk hun huis verkopen, maar waar moeten ze heen? Huurhuizen zijn er amper te krijgen en betaalbare koophuizen ook niet. Ja bouwvallen, maar daar zit ze niet op te wachten. Als het niet anders kan, dan zullen ze echter toch eens naar zoiets moeten informeren. Sjors is immers hun zoon en dus hun verantwoording.
Het ergste is dat ze niet precies weet wat er gaat gebeuren. De politiek zegt wel dat ze geen groepen mensen in de kou laten staan, maar het feit blijft dat ze willen bezuinigen. Dus blijft de zorg voor haar kind niet zoals het was en die
gedachte maakt haar erg bang en onzeker.
Ze zet trouwens haar vraagtekens bij de
bezuinigingen. Natuurlijk moet het land zorgen dat ze hun financiën op orde houden, maar kan er van de budgetten voor bijvoorbeeld klimaat, defensie of asiel dan niets af dat naar de zorg kan? Zo heel veel hoeft dat volgens haar niet te zijn en men heeft het over zorgfraude, maar dat had toch al lang aangepakt moeten worden. Die ellende zal namelijk niet iets van één of twee jaar zijn. Zij let thuis toch ook op dat ze niet bedrogen wordt door een of ander nepbedrijf en als dat wel gebeurt, betaalt zij de schade en niet een ander.
Omdat Sjors thuisgebracht wordt en haar dochters uit school komen, heeft Wilma geen
tijd meer om over haar zorgen na te denken. Als ze na het eten even met haar man in de
keuken is, komt het echter weer naar boven.
‘Ik heb me vandaag zoveel zorgen over de zorg voor onze jongen gemaakt dat ik me niet lekker voel en daarom bel ik het volleybal zo maar af.’
‘Ik begrijp je, maar vind het niet slim om te doen. In de sporthal denk je immers even over wat anders en dat doe je thuis niet. Het heeft trouwens geen zin om erover te praten of te denken, want we weten niet wat er gaat gebeuren en ik vrees dat dit voorlopig nog zo zal blijven. Al begrijp ik je dus heel goed.’
Wilma knikt een paar keer en beseft dat haar man gelijk heeft. Ze besluit daarom toch maar te gaan sporten. Al blijft ze weinig zin houden en is ze met haar gedachten totaal niet bij het volleybal en dat is heel goed aan haar spel te merken. Alles wat verkeerd kan gaan, gaat namelijk fout en daarom loopt ze na afloop met een door zorgen getekend gezicht naar de kleedkamer. Nadat ze zich gedoucht heeft, gaat ze ook niet met de anderen mee wat drinken, maar gelijk naar de uitgang met de bedoeling om naar huis te gaan.
Als ze de buitendeur vastpakt, voelt ze echter een hand op haar schouder en als ze omkijkt, ziet ze dat die van Petra is.
‘Ga je niet mee naar de kantine?’
‘Nee, ik ben niet zo in de stemming.’
‘Kan ik je ergens mee helpen?’
‘Nee.’
‘Heb je ziekte in de familie of ruzie met je man?’
‘Gelukkig niet.’
‘Gaat het om je zoontje? Ik hoor namelijk zulke vreselijke verhalen over dat bezuinigen in de zorg, dus daar zul jij ook wel mee te maken krijgen. Is het echt zo erg?’
Als Petra een zoen op haar wang drukt, kan Wilma zich niet meer beheersen en daarom rent ze huilend naar haar fiets. Ze hoort haar teamgenoot wel roepen dat ze terug moet komen om te praten, maar doet net of ze niets hoort en racet naar huis. Als ze daar nog steeds in tranen en volledig van slag aankomt, vertelt ze haar man wat er is gebeurd en als ze uitgepraat is, blijven ze zwijgend en ieder met zijn of haar eigen gedachten bij elkaar zitten.
Alleen niet heel lang, want een half uurtje later horen ze de voordeurbel. Ze kijken elkaar daarom verschrikt aan, want wie kan dat zo laat op de avond nog zijn.
Als Wilma opendoet, ziet ze Petra en de rest van haar volleybalteam staan.
‘Mogen we even binnenkomen? Je hoeft niets voor ons tevoorschijn te halen, maar we komen je wat vertellen.’
‘Natuurlijk, kom erin en er is genoeg hoor.’
‘Misschien straks, maar we willen je eerst laten weten waarom we hier zijn.’
Als ze in de kamer zijn en allemaal een plekje hebben gevonden, komt Petra ter zake.
‘Toen we elkaar in de sporthal spraken en je huilend naar je fiets rende, deed me dat
heel veel. Trouwens mij niet alleen, want toen ik de rest vertelde wat er was gebeurd, hebben we even samen zitten grienen. We hebben echter ook wat met elkaar afgesproken. Namelijk dat we jullie niet in de steek laten. We kunnen bijvoorbeeld allemaal met een busje rijden, dus over vervoer van Sjors heen en weer naar de opvang hoef je niet meer in te zitten, want dat kunnen wij om de beurt doen. Een busje is
trouwens al geregeld en als er hier in huis wat verbouwd moet worden voor die jongen, dan staan er een aantal bouwvakkers paraat die dat gratis komen doen. Plus dat we ook nog een schilder en een stoffeerder in de aanbieding hebben om jullie te helpen als dat nodig is. In het ergste geval kan Sjors binnenkort niet meer naar de opvang, maar dan komen we allemaal een dag in de week hier om hem op een leuke manier bezig te houden en te verzorgen. We hebben daar wel niet voor gestudeerd, maar we kunnen goed met kinderen omgaan en leren dat daarom heel snel. Dus vanaf nu staan jullie er niet meer alleen voor. Wacht maar af wat er gaat gebeuren en als het nodig is, roep je maar. We willen trouwens niets voor ons werk hebben, maar dat had je, hoop ik, ook niet verwacht.’
Wilma en haar man zouden veel willen zeggen, maar kunnen elkaar alleen huilend en ontzettend dankbaar in de armen vallen.