Dakloos

Model: dakloos
€1,00 Excl. BTW: €1,00

Omschrijving

Ernst loopt, met een tas waar wat spullen inzitten, een buitenwijk van het dorp in. Hij heeft haast, want het begint donker te worden en hij moet nog een slaapplek voor komende nacht zien te vinden.

Afgelopen lente, zomer en een deel van de herfst leverde dat geen probleem op, want toen kon hij vanwege de temperatuur namelijk overal slapen waar hij niet natregende en zo min mogelijk mensen en het liefst niemand zag.


Omdat het inmiddels tegen de winter loopt en een stuk kouder is geworden, kost het hem de laatste dagen echter heel veel moeite om iets goeds te vinden.

Het beste zou hij een woning kunnen hebben en die is er misschien wel, maar dan staat hij bij een gemeente geregistreerd en dat wil hij niet.  Hij moet namelijk nog de nodige schulden afbetalen en heeft tot een tijdje geleden drommen deurwaarders achter zich aangehad.


Het gevolg van zijn schuld was dat hij amper geld had om te leven en voor zijn gevoel door iedereen en alle instanties in de gaten gehouden werd.

Hoewel hij best begreep dat zijn schuldeisers hun geld wilden hebben, kreeg hij na een tijdje echter toch het gevoel dat hij dol werd van deze situatie. Zeker nadat zijn vrouw hem had verlaten en het voelde alsof hij alleen op de wereld was.


Daarom heeft hij toen een tas met hoognodige spullen ingepakt, zijn laatste paar euro’s van de bank gehaald en bij de gemeente een briefje in de bus gedaan dat hij vertrokken was.

Vervolgens is hij naar een ander deel van het land gegaan en daar weet hij zich, tot op heden, vrij goed te redden. Hij heeft daarom nog geen spijt van zijn besluit gehad.

Niet dat hij de rest van zijn leven dakloos wil blijven, maar nu kan hij, na een hectische tijd, tenminste tot rust komen en nadenken hoe het verder moet.

Dat is wel nodig ook. Naast een leger aan schuldeisers zit hij namelijk nog met de afwikkeling van zijn bedrijf. Hij was een jaar of drie, vier geleden namelijk zo dom om, ondanks waarschuwingen van kennissen, een nogal onbetrouwbaar persoon als partner in zijn bedrijf te halen.

Eerst leek dat een goede beslissing te zijn geweest, want de zaken gingen, vooral door het geïnvesteerde geld van zijn zakenpartner, steeds beter. Bijna twee jaar geleden stonden echter opeens zowel de FIOD als drommen agenten en rechercheurs voor zijn deur.


Zijn zakenpartner had namelijk, zonder dat hij er iets van wist, nog een bedrijfje in het pand gevestigd en dat zat vol met zowel verboden middelen als zwart geld.

Het gevolg was dat hij voor het eerst van zijn leven werd gearresteerd en dat was een vreselijke ervaring. Gelukkig voor hem werd het justitie al snel duidelijk wat er was gebeurd en daarom duurde zijn gevangenschap niet lang.

De ellende betekende wel het eind van zijn bedrijf en omdat zijn partner was vertrokken en geen eigendommen achter had gelaten, draaide hij voor alle schulden op.


Momenteel telt echter alleen de korte termijn voor hem en dat is onderdak voor vannacht en het liefst een langere periode vinden. Dat lijkt heel moeilijk te worden, want hij ziet alleen weilanden en boerderijen om zich heen.

Als hij langs een kleiner boerderijtje komt en de boerin een schuur dicht ziet doen zonder af te sluiten, ruikt hij echter zijn kans.

Hij zal daar niet voor langere tijd kunnen slapen, maar vannacht wel en dat is al heel mooi. Als er dieren in die schuur zitten, zal er trouwens ook wel hooi zijn en dat is heerlijk om in te liggen.


Hij moet alleen zorgen dat niemand hem naar binnen ziet gaan, maar dat mag geen probleem zijn. Als hij even wacht is het namelijk donker en morgenochtend moet hij ook weer ongezien weg kunnen komen.

Zeker als hij, net als normaal, tegen een uur of vijf wakker wordt. Als Ernst een half uurtje later toch wel nieuwsgierig de deur van het schuurtje opent, ziet hij een aantal schapen maar ook hooi en daar maakt hij gelijk een slaapplek in.

Ondanks dat de dieren wat geschrokken op hem reageren, duurt het daarom niet lang voor hij in slaap valt. Natuurlijk zorgt zijn fijne slaapplek voor een perfecte nachtrust, maar het lijkt hem weer een ander probleem op te leveren.


Van dat vijf uur wakker worden komt namelijk niets terecht, want hij doet zijn ogen pas open als er tegen half zeven iemand aan zijn schouder trekt. Het duurt even voor hij beseft waar hij is, maar dan dringt het tot hem door dat dit de vrouw is die hij gisteravond zag. 

Hij baalt er enorm van dat ze hem gevonden heeft. Voor een deel uit schaamte, maar ook omdat dit nu gelijk zijn laatste nachtje hier is geweest en dat is jammer. Het valt hem trouwens wel op dat ze niet onvriendelijk naar hem kijkt, maar daar durft hij geen conclusies aan te verbinden.


‘Goedemorgen.’
‘Hallo. Sorry dat ik van uw schuurtje gebruik heb gemaakt. Ik ga zo snel mogelijk weg en u zult me hier niet nog eens vinden.’
‘Doet u dit vaker?’

‘Ja, ik ben nu een maand of zeven, acht dakloos. Het is echter niet mijn bedoeling om u met mijn problemen lastig te vallen en daarom ga ik verderop. Bedankt voor afgelopen nacht.’

Als Ernst naar de deur wil lopen, pakt de boerin hem bij zijn arm.
‘Ik kan best een domme fout maken, maar je ziet er betrouwbaar uit en daarom wil ik je niet zomaar laten gaan. Als je me vandaag helpt, kunnen we vanavond na het eten praten en kan ik je misschien helpen om je problemen op te lossen. Ik neem namelijk aan dat je niet voor de lol hier bent gaan slapen.’

Ernst voelt zich blij worden, maar durft niet enthousiast te doen.
‘Ik heb niets met het boerenleven, maar ga mijn uiterste best doen om u zo goed mogelijk te helpen en beloof om vanavond eerlijk mijn verhaal te vertellen.’
‘Dat is afgesproken en ik heet trouwens José.’
‘Ik Ernst.’

Ernst werkt zich de hele dag een slag in de rondte en als ze ’s avonds met een kopje koffie bij elkaar zitten, vertelt hij alles over zijn leven. Als hij dat gedaan heeft, kijkt hij José even doordringend aan.

‘Je vindt me natuurlijk erg dom en dat begrijp ik. Ik ben namelijk veel te naïef geweest en had nooit voor mijn problemen weg moeten lopen. Dat ging echter vanzelf, want ik ben door alle ellende van een enorme berg gevallen en heb daarbij alleen geprobeerd om mezelf zo min mogelijk pijn te doen. Over iets vastgrijpen en weer naar boven proberen te klimmen heb ik dus niet gedacht. Jij hebt trouwens naar me geluisterd en bij de instanties waar ik ben geweest, werd alleen maar opgedreund wat ik fout had gedaan. Nou, dat wist ik zelf ook wel.’

José glimlacht.
‘Dat komt misschien omdat mijn leven tot op heden evenmin over rozen is gegaan, maar daar hebben we het vast nog weleens over. Mijn broer is trouwens deurwaarder en wil zeker helpen om je sores op te lossen. Als je dat niet wil, kun je nu gaan. Wanneer je wel geholpen wil worden, kun je hier echter voor kost en inwoning blijven werken. Als ik tenminste een boer van je kan maken, maar dat lijkt me geen punt. Haal je alleen geen gekke dingen in je hoofd, want dat kun je per direct vertrekken en desnoods met geweld. Ik neem namelijk nogal een risico om een onbekend iemand in huis te halen en wil niet in de problemen komen. Al moet je mijn voorstel natuurlijk wel zien zitten. Zeg het dus maar. Als ik mijn broer bel, kunnen we vanavond nog aan de slag.’

Ernst hoeft geen moment na te denken over zijn antwoord.
‘Bel hem maar en vast enorm bedankt voor je hulp. Ik zal je goedheid niet beschamen en ben erg blij dat ik eindelijk iemand gevonden heb die me niet meteen veroordeeld, maar me weer de goede richting in wil duwen.’