Omschrijving
Als Nico bezig is met zijn laatste rijles voor het examen en zijn instructeur vraagt of hij nerveus is voor de grote dag, begint hij te lachen.
‘Ik heb er nog geen minuut van wakker gelegen en dat ga ik ook niet doen. Mijn lessen lopen immers als een trein en de examinator had bij de tussentijdse toets alleen complimenten. Dus is dat examen volgens mij een kwestie van ‘even doen’. Daarom heb ik vast een afspraak bij het gemeentehuis gemaakt om mijn rijbewijs aan te vragen. Jij denkt toch ook dat ik slaag?’
Nico’s instructeur begint te grijzen.
‘Als er geen rare dingen gebeuren en je rijdt zoals je altijd doet, maak je zeker een grote kans om te slagen. Denk er echter aan dat je niet te gemakzuchtig wordt, want dan kun je dingen gaan doen die je normaal nooit doet of iets vergeten. Plus dat je rustig moet blijven, want er kan iets gebeuren waar je niet op bedacht bent. Wacht daarom met juichen tot de examinator heeft gezegd dat je geslaagd bent.’
Nico kijkt zijn instructeur wat ongelovig aan, maar knikt een keer en heeft geen commentaar. Omdat hij, net dus als anders, ook nu weer foutloos rijdt, verloopt de les verder erg ontspannen en nemen ze na afloop met een ‘tot woensdag’ afscheid van elkaar.
Omdat Nico tijdens het laatste uurtje les voor het examen weer laat zien dat hij een prima chauffeur is, stappen zijn instructeur en hij bij het CBR met een gerust gevoel uit de auto.
‘Tja, wat moet ik nog zeggen? We weten allebei dat je het kunt. Blijf daar dus aan denken en vat het nogmaals niet te gemakkelijk op.’
‘Komt goed. Over een uurtje is er gebak.’
‘Wacht nu nog even met juichen.’
‘Oké.’
Na even binnen te zijn geweest, stapt Nico vol vertrouwen in de auto. Als hij een paar minuten later een wat grotere weg over moet steken, krijgt hij echter de schrik van zijn leven. Hij ziet die witte Audi wel en beseft ook dat die chauffeur vrij hard uit, maar meent er toch gemakkelijk voorheen te kunnen.
De examinator denkt daar echter anders over en dat levert hem een ingreep op.
‘Laten we geen ongeluk maken, jongen. Het is mooi dat je voor doorstroming wil zorgen, maar het moet wel veilig blijven. Aan een ritje naar het ziekenhuis, of nog erger, hebben we niets.’
Nico zwijgt, maar voelt dat hij een kleur krijgt en baalt enorm. Hoewel hij weet dat er nog niets verloren hoeft te zijn en zich inprent dat hij rustig moet blijven, heeft zijn zelfvertrouwen echter een flinke deuk opgelopen.
Dat wordt nog erger als hij een paar minuten later, uit angst voor weer een ingreep, voor een auto gaat staan wachten waar hij volgens de examinator gemakkelijk voorheen had gekund.
Het gevolg is dat hij nu de ene onzekerheid op de andere stapelt en nog meer fouten maakt, waardoor hij met een zeer slecht gevoel terugkomt bij het CBR.
Daar hoort hij gelaten het oordeel van de examinator aan en daarna loopt hij enorm balend met zijn instructeur mee naar buiten.
‘Ging het echt zo beroerd?’
‘Ja. Die eerste keer kon ik volgens mij nog gemakkelijk voor die auto heen. Omdat hij vond van niet, besloot ik wat voorzichtiger te gaan rijden. Toen ik even later op die Mercedes stond te wachten, vond hij echter dat ik door had moeten rijden. Daardoor werd ik onzeker en heb ik inderdaad de nodige fouten gemaakt.’
‘Dat is flink balen.’
‘Ja, zeg dat. Vind je dit systeem van een rijbewijs halen trouwens niet heel raar?’
‘Hoe bedoel je dat? Het zal trouwens niet meevallen om er wat aan te veranderen, want we doen het al jaren op deze manier. Wat vind jij trouwens dat er anders moet?’
Nico twijfelt geen moment aan zijn verhaal.
‘Het klinkt nu als gezeur omdat ik gezakt ben, maar volgens mij zou het op dezelfde manier moeten gaan als op school. Voor iedereen dus hetzelfde aantal lessen en voor elke lesgeeft de instructeur een cijfer of desnoods cijfers per onderdeel. Als de cijfers goed genoeg zijn, mag je na een bepaalde periode examen doen en ben je niet goed genoeg dan blijf je zitten en moet je extra lessen nemen.’
De instructeur kijkt Nico lachend aan.
‘Dan kan een examen toch evengoed nog verkeerd gaan?’
‘Als de cijfers van je lessen meetellen bij het examen, denk ik dat daar veel minder druk op komt en dat lijkt me voor de leerlingen veel beter. Je zou er nog voor kunnen kiezen dat je de cijfers van het examen zwaarder laat wegen dan die van de lessen, maar zo’n systeem lijkt me wel veel eerlijker dan dit.’
Nico’s instructeur begint te grijnzen.
‘Ik begrijp wat je bedoelt en aan je plan zullen vast veel haken en ogen zitten. Ik vind het echter geen raar verhaal. Denk je trouwens niet dat de rijscholen gaan sjoemelen met de cijfers om hun leerlingen te matsen?’
De jongen blijft heel zeker van zijn plan.
‘Het CBR kan toch steekproeven nemen en rijscholen die frauderen kunnen ze voor een bepaalde periode verbieden om hun leerlingen examen te laten doen. Plus dat je zo’n bedrijf zijn vergunning ook nog in kunt trekken?’
‘Je hebt er wel goed over nagedacht.’
‘Dat heb ik ook. Ik heb nu namelijk 25 uur gelest en deed het volgens jou en die examinator bij die tussentijdse toets erg goed. Door die ingreep ben ik echter rare dingen gaan doen en dat kost me veel geld, waar ik hard voor gewerkt heb. Dit terwijl ik dus rijden kan, maar alleen pech had met die examinator.’
‘Ik kan nu zeggen dat je je verhaal naar het CBR moet sturen, maar acht de kans dat ze iets met je mening doen erg klein. Misschien dat ze je bedanken voor het meedenken, maar daar blijft het wel bij. Als je het verhaal nu eens op de mail zet en bij ons naar kantoor en naar wat andere rijscholen stuurt. Je verandert het huidige systeem dus niet zomaar, maar met wat geluk gaan ze over je idee nadenken.’
‘Ik heb er nog geen minuut van wakker gelegen en dat ga ik ook niet doen. Mijn lessen lopen immers als een trein en de examinator had bij de tussentijdse toets alleen complimenten. Dus is dat examen volgens mij een kwestie van ‘even doen’. Daarom heb ik vast een afspraak bij het gemeentehuis gemaakt om mijn rijbewijs aan te vragen. Jij denkt toch ook dat ik slaag?’
Nico’s instructeur begint te grijzen.
‘Als er geen rare dingen gebeuren en je rijdt zoals je altijd doet, maak je zeker een grote kans om te slagen. Denk er echter aan dat je niet te gemakzuchtig wordt, want dan kun je dingen gaan doen die je normaal nooit doet of iets vergeten. Plus dat je rustig moet blijven, want er kan iets gebeuren waar je niet op bedacht bent. Wacht daarom met juichen tot de examinator heeft gezegd dat je geslaagd bent.’
Nico kijkt zijn instructeur wat ongelovig aan, maar knikt een keer en heeft geen commentaar. Omdat hij, net dus als anders, ook nu weer foutloos rijdt, verloopt de les verder erg ontspannen en nemen ze na afloop met een ‘tot woensdag’ afscheid van elkaar.
Omdat Nico tijdens het laatste uurtje les voor het examen weer laat zien dat hij een prima chauffeur is, stappen zijn instructeur en hij bij het CBR met een gerust gevoel uit de auto.
‘Tja, wat moet ik nog zeggen? We weten allebei dat je het kunt. Blijf daar dus aan denken en vat het nogmaals niet te gemakkelijk op.’
‘Komt goed. Over een uurtje is er gebak.’
‘Wacht nu nog even met juichen.’
‘Oké.’
Na even binnen te zijn geweest, stapt Nico vol vertrouwen in de auto. Als hij een paar minuten later een wat grotere weg over moet steken, krijgt hij echter de schrik van zijn leven. Hij ziet die witte Audi wel en beseft ook dat die chauffeur vrij hard uit, maar meent er toch gemakkelijk voorheen te kunnen.
De examinator denkt daar echter anders over en dat levert hem een ingreep op.
‘Laten we geen ongeluk maken, jongen. Het is mooi dat je voor doorstroming wil zorgen, maar het moet wel veilig blijven. Aan een ritje naar het ziekenhuis, of nog erger, hebben we niets.’
Nico zwijgt, maar voelt dat hij een kleur krijgt en baalt enorm. Hoewel hij weet dat er nog niets verloren hoeft te zijn en zich inprent dat hij rustig moet blijven, heeft zijn zelfvertrouwen echter een flinke deuk opgelopen.
Dat wordt nog erger als hij een paar minuten later, uit angst voor weer een ingreep, voor een auto gaat staan wachten waar hij volgens de examinator gemakkelijk voorheen had gekund.
Het gevolg is dat hij nu de ene onzekerheid op de andere stapelt en nog meer fouten maakt, waardoor hij met een zeer slecht gevoel terugkomt bij het CBR.
Daar hoort hij gelaten het oordeel van de examinator aan en daarna loopt hij enorm balend met zijn instructeur mee naar buiten.
‘Ging het echt zo beroerd?’
‘Ja. Die eerste keer kon ik volgens mij nog gemakkelijk voor die auto heen. Omdat hij vond van niet, besloot ik wat voorzichtiger te gaan rijden. Toen ik even later op die Mercedes stond te wachten, vond hij echter dat ik door had moeten rijden. Daardoor werd ik onzeker en heb ik inderdaad de nodige fouten gemaakt.’
‘Dat is flink balen.’
‘Ja, zeg dat. Vind je dit systeem van een rijbewijs halen trouwens niet heel raar?’
‘Hoe bedoel je dat? Het zal trouwens niet meevallen om er wat aan te veranderen, want we doen het al jaren op deze manier. Wat vind jij trouwens dat er anders moet?’
Nico twijfelt geen moment aan zijn verhaal.
‘Het klinkt nu als gezeur omdat ik gezakt ben, maar volgens mij zou het op dezelfde manier moeten gaan als op school. Voor iedereen dus hetzelfde aantal lessen en voor elke lesgeeft de instructeur een cijfer of desnoods cijfers per onderdeel. Als de cijfers goed genoeg zijn, mag je na een bepaalde periode examen doen en ben je niet goed genoeg dan blijf je zitten en moet je extra lessen nemen.’
De instructeur kijkt Nico lachend aan.
‘Dan kan een examen toch evengoed nog verkeerd gaan?’
‘Als de cijfers van je lessen meetellen bij het examen, denk ik dat daar veel minder druk op komt en dat lijkt me voor de leerlingen veel beter. Je zou er nog voor kunnen kiezen dat je de cijfers van het examen zwaarder laat wegen dan die van de lessen, maar zo’n systeem lijkt me wel veel eerlijker dan dit.’
Nico’s instructeur begint te grijnzen.
‘Ik begrijp wat je bedoelt en aan je plan zullen vast veel haken en ogen zitten. Ik vind het echter geen raar verhaal. Denk je trouwens niet dat de rijscholen gaan sjoemelen met de cijfers om hun leerlingen te matsen?’
De jongen blijft heel zeker van zijn plan.
‘Het CBR kan toch steekproeven nemen en rijscholen die frauderen kunnen ze voor een bepaalde periode verbieden om hun leerlingen examen te laten doen. Plus dat je zo’n bedrijf zijn vergunning ook nog in kunt trekken?’
‘Je hebt er wel goed over nagedacht.’
‘Dat heb ik ook. Ik heb nu namelijk 25 uur gelest en deed het volgens jou en die examinator bij die tussentijdse toets erg goed. Door die ingreep ben ik echter rare dingen gaan doen en dat kost me veel geld, waar ik hard voor gewerkt heb. Dit terwijl ik dus rijden kan, maar alleen pech had met die examinator.’
‘Ik kan nu zeggen dat je je verhaal naar het CBR moet sturen, maar acht de kans dat ze iets met je mening doen erg klein. Misschien dat ze je bedanken voor het meedenken, maar daar blijft het wel bij. Als je het verhaal nu eens op de mail zet en bij ons naar kantoor en naar wat andere rijscholen stuurt. Je verandert het huidige systeem dus niet zomaar, maar met wat geluk gaan ze over je idee nadenken.’