De beste stuurlui

Model: de-beste-stuurlui
€1,00 Excl. BTW: €1,00

Omschrijving

‘Ga je vanavond nog naar de vergadering van de buurtvereniging?’
‘Natuurlijk. Ik heb al een briefje met een stuk of vijf, zes punten in mijn zak zitten en vind het erg belangrijk om bij die bestuursverkiezing te zijn. Volgens mij is het namelijk de hoogste tijd dat er wat vers bloed in het bestuur komt. Er zit nu namelijk een vastgeroest zooitje met ideeën uit het jaar nul en verder heb ik niet het gevoel dat ze op een goede manier met het binnenkomende geld omgaan.’

Ruuds vrouw Agnes kijkt hem verbaasd aan.
‘Ik dacht juist dat die mannen hun zaakjes goed voor elkaar hadden en vind dat ze perfect bezig zijn. Moet je kijken wat ze allemaal organiseren en dan voor alle leeftijden. Als je de verhalen van andere verenigingen soms hoort, vind ik dan ook dat we het enorm met dit bestuur getroffen hebben.’

‘Ik begrijp wel dat je dit zegt. Als je niet verder kijkt dan je neus lang is, lijkt het er namelijk inderdaad op dat we een perfecte vereniging met een geweldig bestuur hebben. Als je, zoals ik, de nodige ervaring met het verenigingsleven hebt, zie je echter dat het veel te behoudend is en een heel stuk beter kan.’

Agnes schudt lichtjes haar hoofd en lijkt zich aan haar man te ergeren.
‘Ik denk dat ik anders naar de vereniging kijk dan jij. Het gaat er volgens mij namelijk om wat de taak van een buurtvereniging is. Ik vind dat ze ontspanning en gezelligheid moeten brengen en dat doen ze heel goed. Daarnaast hebben ze er nog nooit een financiële bende van gemaakt, dus ben ik dik tevreden met de mannen die in het bestuur zitten.’

‘Zo jij denkt, dacht men veertig jaar geleden. We leven nu echter in 2026 en de wereld is veranderd. Daarom moeten er jonge mensen in het bestuur komen en in ieder geval lui die niet zo ouderwets denken. Kijk maar om je heen. Overal worden spectaculaire evenementen georganiseerd en wij zitten nog steeds met die bingo’s, playbackshows en kaarttoernooien. Plus dat de jeugd inmiddels wel klaar is met die flauwe knutselmiddagen en disco’s met muziek van jaren geleden.’

‘Ben je niet bang dat jij de enige bent die vindt dat het anders moet? Als ik naar de opkomst bij de verschillende evenementen kijk en de mensen uit de buurt hoor praten, is het overgrote merendeel van de leden namelijk erg positief over alles wat er gebeurt.’

Ruud knikt wat demonstratief.
‘Dat is waar, maar komt omdat men, net als jij, niet beter weet. Het zijn hier in de buurt namelijk allemaal eenvoudige mensen die snel tevreden zijn en niet weten wat er in de wereld te koop is. Waar blijft trouwens alle contributie die de mensen betalen? Dat gaat niet op aan de evenementen, want die kosten geen drol. Dat geld komt dus op de bank en wat schieten we daarmee op? Niets toch? Je kunt immers beter geen geld achter de hand hebben, maar een sprankelende vereniging zijn dan andersom.’

‘Ik vraag me trouwens af waarom jij je niet beschikbaar hebt gesteld voor een bestuursfunctie. Ze zijn namelijk al twee jaar op zoek naar vervanging voor Wamel en Van Dinteren. Die mannen zijn ver in de zeventig en doen het al tijden, dus kan ik me goed voorstellen dat ze er klaar mee zijn. Daarnaast vind ik het nergens op slaan dat al die jongeren, en jij dus ook, de oudjes het werk laten doen.’

Ruud had deze vraag blijkbaar verwacht, want hij hoeft niet over zijn antwoord na te denken.
‘Ik heb er wel over nagedacht om me aan te melden en er ook met wat bestuursleden over gepraat, maar ik merkte dat ze niet op me zaten te wachten. Dat begrijp ik wel, want ze weten dat ik kritisch en vooruitstrevend ben en dat past niet bij hen. Ze hadden trouwens al snel andere kandidaten en daarom heb ik dat bestuur toen uit mijn hoofd gezet. Als ze me graag als bestuurslid hadden gewild, had ik me dus aangemeld. Ik dring me echter niet op.’

Ruud heeft zijn verhaal zo overtuigend verteld dat Agnes er geen moment aan denkt dat hij niet de waarheid spreekt.

’s Avonds bij de vergadering verloopt het echter een stuk minder gemakkelijk voor Ruud. Als ze, nadat hij de hele tijd op alles en iedereen forse kritiek heeft gehad, aan de bestuursverkiezing toe zijn, zorgt de voorzitter namelijk voor een daverende en voor Ruud vervelende verrassing.

‘U heeft allemaal op uw uitnodiging de namen van de vertrekkende bestuursleden zien staan en ook van de mensen die bereid zijn om hen op te volgen. Omdat niemand tegen de benoeming van de nieuwelingen is, zou de bestuursverkiezing dus snel voorbij zijn. Dat is het echter niet, want ik heb vanavond besloten dat ik per direct stop als voorzitter.’

De mensen in het zaaltje zijn opeens muisstil en de bestuursleden kijken hun voorzitter geschrokken aan. Ruud blijkt als enige niet onder de indruk te zijn van deze mededeling.

‘Voorzitter, we weten allemaal dat een bestuurslid die zijn of haar functie neerlegt dit ruim voor de tijd bekendmaakt. Ik neem daarom aan dat je iets vervelends is overkomen, want anders vind ik het een slechte zaak dat je opeens vertrekt. Het lijkt me dus normaal dat je de reden van je vertrek vertelt.’

De voorzitter kijkt eerst het zaaltje even rond, maar vervolgens Ruud strak aan.
‘Je hoeft me niet uit te leggen hoe het normaal gaat met vertrekkende bestuurders, want dat weet ik inmiddels wel. Er is ook geen sprake van ziekte of andere ellende. De enige reden dat ik vanavond schoon genoeg van mijn werk als voorzitter heb gekregen, ben jij.’

Ruud voelt wel aan wat de voorzitter bedoelt, maar houdt zich van de domme.
‘Dat begrijp ik niet. Ik heb vanavond wat kritische, maar heel normale vragen gesteld en kan me niet voorstellen dat dit voor een ervaren iemand als jij een reden is om te stoppen.’

‘Dat is ook niet mijn bedoeling. Ik wil echter wel mijn ergernis uitspreken over je gedrag van zowel vanavond als van de laatste jaren. Je doet namelijk nooit anders dan op iedereen commentaar leveren en dat is niet het ergste. Dat je, ondanks dat je al voor veel dingen gevraagd bent, nooit iets voor onze vereniging wil doen, is namelijk veel erger. Vooral omdat de redenen die je opgeeft om niets te doen, smoesjes zijn. Je hebt namelijk tijd in overvloed en we hebben altijd nog opengestaan voor nieuwe ideeën. Als die tenminste goed zijn, want jij komt meestal met dingen die het overgrote merendeel van de vereniging niet zien zitten. Het lijkt echter niet tot je door te dringen wat je aan het doen bent en daarom heb ik twee vragen voor je.’

Ruud knikt nogal gewichtig.

‘Ik ben benieuwd wat je van me wil weten.’
‘Eigenlijk niets. Ik wil je alleen verzoeken om óf als extra bestuurslid toe te treden óf je vanaf vanavond net zo normaal te gedragen als ieder ander. Als je in het bestuur komt, kun je zelf medebepalen hoe het beleid eruit komt te zien en kun je ervaren met welke zaken we te maken krijgen. Doe je dat niet, dan vraag ik je dus om vanaf nu normaal te doen of hier niet meer te komen. Je bent nu namelijk de vereniging aan het verzieken en dat wil ik niet laten gebeuren. Ik ben tot slot niet de enige die zo over je denkt, want er zijn nog veel meer mensen die dat gezeur van je spuugzat zijn.’


Ruud staat op en loopt zwijgend naar buiten om niet meer terug te komen.