Omschrijving
Vroeger kwam Jop iedere avond met een lach op zijn gezicht thuis van zijn werk, maar sinds hij chef magazijn is geworden komt dat nog maar heel zelden voor. Vandaag staat zijn gezicht zelfs op zwaar onweer en daarom vraagt zijn vrouw Bente wat er is.
‘Ik was destijds erg blij met je promotie, maar heb me al diverse keren afgevraagd of het wel goed is geweest. Van mijn vrolijke Joppie is namelijk zo goed als niets meer over. Je wil er tot nog toe niets over zeggen en dat begrijp ik wel. Ik geloof alleen niet dat het verstandig is om erover te zwijgen, want volgens mij heb je weinig tot plezier meer in je werk en dat is iets om serieus over na te denken.’
Jop zucht een keer, maar begint na een paar stille momenten toch te praten.
‘Het werk op zich vind ik heel leuk en het gaat ook erg goed. Mijn afdeling draait, volgens iedereen, namelijk een stuk beter dan het voorheen deed en de samenwerking met mijn medewerkers verloopt uiterst plezierig.’
‘Waarom kom je dan zo vaak met een ontstemd gezicht thuis?’
‘Omdat ik niet kan wennen aan het gedrag van de andere chefs. Het merendeel van hen is namelijk meer met hun positie bezig dan met het belang van de zaak.’
‘Hoe bedoel je dat?’
‘Velen hebben twee gezichten. Als je ze onder vier ogen, bijvoorbeeld in de kantine, spreekt, zijn ze namelijk heel anders en veel minder positief dan wanneer er iemand van de directie bij staat of tijdens een vergadering. Dan vergeet ik trouwens nog even de overdreven positieve berichtjes die ze rondsturen. Ik erger me daar bijna iedere dag groen en geel aan. Als ik over iets of iemand een mening heb, dan zeg of schrijf ik dat en zoiets is niet altijd leuk. Het gevolg is dan ook dat ik regelmatig boos aangekeken word, terwijl anderen, met dus vaak dezelfde mening als ik, de schouderklopjes in ontvangst nemen.’
Bente wil reageren, maar Jop is nog niet klaar.
‘De directeur noemde me vanmiddag trouwens extreem kritisch en uit de toon van zijn woorden maakte ik op dat hij me mijn gedrag kwalijk neemt. Hij doet de laatste tijd ook heel anders tegen me dan net na mijn aanstelling. Ik neem aan dat je nu begrijpt waarom ik niet meer alle dagen lachend van mijn werk kom.’
Jops vrouw knikt en kijkt wat vertwijfeld. Ze lijkt ook niet te weten wat ze moet zeggen.
‘Ik begrijp je probleem. Jij bent namelijk goudeerlijk en recht door zee. Ergens omheen draaien en iemand naar zijn of haar mond praten, zijn dus dingen die niet in jouw woordenboek voorkomen.’
Jop begint te lachen.
‘Dat is waar en daar denk ik trouwens nooit over na, maar het gebeurt gewoon. Als er naar mijn mening wordt gevraagd dan geef ik die en als ik met iemand praat, vraag ik me niet eerst af wat hij of zij graag wil horen voor ik iets zeg. Al behandel ik iedereen wel altijd met respect.’
‘Wat vinden de mensen van het magazijn ervan dat je zo direct bent?’
‘Die hebben er geen problemen mee en zeggen mijn aanpak heel verfrissend te vinden. Mijn voorganger schijnt namelijk ook iemand te zijn geweest die nooit zei waar het op stond. Ik heb mijn mensen trouwens gelijk gezegd dat zij net zo direct tegen mij mochten zijn als ik tegen hen ben en dat ze me alles konden zeggen.’
‘En dat werkt dus goed.’
‘Volgens hen is de sfeer op de afdeling namelijk nog nooit zo goed geweest als de laatste tijd.’
Bente kijkt Jop grijnzend aan.
‘Jij hebt gezegd wat er is, dus lijkt het me normaal dat ik nu mijn mening geef en hoewel ik niet zo direct ben als jij, zal ik wel eerlijk zijn. Volgens mij moet je eens goed nadenken over wat je aan het doen bent. Als je zo door blijft gaan, vrees ik namelijk dat je het niet lang in deze functie vol zult houden.’
‘Dat zie je, denk ik, wel goed.’
‘Daarnaast kunnen je carrièrekansen er ook onder te lijden krijgen. Ik weet niet óf je nog verder door kunt groeien, maar men zal niet zitten wachten op iemand die op iedereen binnen het bedrijf kritiek heeft. Het is echter aan jou om te beslissen wat je wel en niet wil.’
Jop schudt nogal geïrriteerd zijn hoofd.
‘Ik vertik het om te veranderen en zeker niet om er zelf voordeel mee te behalen. Als ik dat doe, ben ik immers net zo’n schijnheilig figuur als een aantal van mijn collega’s en dat wil ik onder geen beding zijn. Dan maar geen promotie meer of eventueel ontslag en desnoods ga ik op zoek naar een andere baas.’
‘Doe nu niet zo opgefokt en denk eens na. Een schijnheilig iemand zul jij nooit worden, maar er is een tussenweg. Jou kennende wil je zowel je directie als je collega’s radicaal veranderen. Dat je dit boze blikken, tegenwerking en kritiek oplevert is normaal. Met die tussenweg bedoel ik dat je de mensen ook met kleine stapjes op andere gedachten kunt proberen te brengen. Plus dat je daarnaast eerlijk moet zijn. Jouw mening is namelijk net zo goed niet de enige waarheid als die van hen.’
Jop knikt wel, maar blijkt niet overtuigd te zijn.
‘Het is wat mij betreft geen zaak van altijd mijn zin willen hebben, maar ik wil gewoon niet zo worden als mijn collega’s Of ben ik nu negatief?’
‘Ik vind van wel. Volgens mij zit er tussen jouw rechtlijnigheid en de spelletjes die anderen, volgens jou, spelen namelijk heel veel ruimte.’
‘Wat zou jij doen als je in mijn schoenen stond?’
‘Dat is natuurlijk een hele moeilijke.’
‘Oké, dat begrijp ik. Probeer echter eens antwoord te geven.’
‘Het belangrijkste is volgens mij dat er wederzijds begrip ontstaat. Als jij begrijpt waarom de anderen reageren zoals ze dat doen en zij begrip voor jou krijgen, is het probleem namelijk al een heel stuk kleiner geworden. Het beste kun je dus met je directeur gaan praten. Vervolgens zou je het in een vergadering ter sprake kunnen brengen. Breng je verhaal alleen niet te negatief. Het is namelijk echt niet zo dat de anderen alles fout doen en jij alles goed.’
Het blijft heel even stil.
‘Ik moet dus wél veranderen.’
‘Er is niemand die alles in zijn of haar omgeving precies zo kan krijgen als hij of zij wil. Als dat je doel is, kun je beter op een onbewoond eiland gaan wonen. Je hoeft op je werk trouwens niets anders te doen dan je tegen mij, de kinderen en de rest van de familie doet. Met ons heb je namelijk maar zelden onenigheid, terwijl wij toch echt anders zijn dan jij.’
Jop kijkt Bente met een dankbare blik aan.
‘Bedankt voor je wijze woorden. Ik weet nog niet precies wat ik ermee ga doen, maar wees er zeker van dat ik je raad niet in de wind sla. Een meeloper wil ik niet worden, maar een eenling ook niet. Dus zal ik op zoek moeten naar die tussenweg. Ik hoop dat het niet te lang duurt voor ik die gevonden heb, maar jij wil me anders vast wel helpen zoeken.’
‘Natuurlijk wil ik dat.’
‘Ik was destijds erg blij met je promotie, maar heb me al diverse keren afgevraagd of het wel goed is geweest. Van mijn vrolijke Joppie is namelijk zo goed als niets meer over. Je wil er tot nog toe niets over zeggen en dat begrijp ik wel. Ik geloof alleen niet dat het verstandig is om erover te zwijgen, want volgens mij heb je weinig tot plezier meer in je werk en dat is iets om serieus over na te denken.’
Jop zucht een keer, maar begint na een paar stille momenten toch te praten.
‘Het werk op zich vind ik heel leuk en het gaat ook erg goed. Mijn afdeling draait, volgens iedereen, namelijk een stuk beter dan het voorheen deed en de samenwerking met mijn medewerkers verloopt uiterst plezierig.’
‘Waarom kom je dan zo vaak met een ontstemd gezicht thuis?’
‘Omdat ik niet kan wennen aan het gedrag van de andere chefs. Het merendeel van hen is namelijk meer met hun positie bezig dan met het belang van de zaak.’
‘Hoe bedoel je dat?’
‘Velen hebben twee gezichten. Als je ze onder vier ogen, bijvoorbeeld in de kantine, spreekt, zijn ze namelijk heel anders en veel minder positief dan wanneer er iemand van de directie bij staat of tijdens een vergadering. Dan vergeet ik trouwens nog even de overdreven positieve berichtjes die ze rondsturen. Ik erger me daar bijna iedere dag groen en geel aan. Als ik over iets of iemand een mening heb, dan zeg of schrijf ik dat en zoiets is niet altijd leuk. Het gevolg is dan ook dat ik regelmatig boos aangekeken word, terwijl anderen, met dus vaak dezelfde mening als ik, de schouderklopjes in ontvangst nemen.’
Bente wil reageren, maar Jop is nog niet klaar.
‘De directeur noemde me vanmiddag trouwens extreem kritisch en uit de toon van zijn woorden maakte ik op dat hij me mijn gedrag kwalijk neemt. Hij doet de laatste tijd ook heel anders tegen me dan net na mijn aanstelling. Ik neem aan dat je nu begrijpt waarom ik niet meer alle dagen lachend van mijn werk kom.’
Jops vrouw knikt en kijkt wat vertwijfeld. Ze lijkt ook niet te weten wat ze moet zeggen.
‘Ik begrijp je probleem. Jij bent namelijk goudeerlijk en recht door zee. Ergens omheen draaien en iemand naar zijn of haar mond praten, zijn dus dingen die niet in jouw woordenboek voorkomen.’
Jop begint te lachen.
‘Dat is waar en daar denk ik trouwens nooit over na, maar het gebeurt gewoon. Als er naar mijn mening wordt gevraagd dan geef ik die en als ik met iemand praat, vraag ik me niet eerst af wat hij of zij graag wil horen voor ik iets zeg. Al behandel ik iedereen wel altijd met respect.’
‘Wat vinden de mensen van het magazijn ervan dat je zo direct bent?’
‘Die hebben er geen problemen mee en zeggen mijn aanpak heel verfrissend te vinden. Mijn voorganger schijnt namelijk ook iemand te zijn geweest die nooit zei waar het op stond. Ik heb mijn mensen trouwens gelijk gezegd dat zij net zo direct tegen mij mochten zijn als ik tegen hen ben en dat ze me alles konden zeggen.’
‘En dat werkt dus goed.’
‘Volgens hen is de sfeer op de afdeling namelijk nog nooit zo goed geweest als de laatste tijd.’
Bente kijkt Jop grijnzend aan.
‘Jij hebt gezegd wat er is, dus lijkt het me normaal dat ik nu mijn mening geef en hoewel ik niet zo direct ben als jij, zal ik wel eerlijk zijn. Volgens mij moet je eens goed nadenken over wat je aan het doen bent. Als je zo door blijft gaan, vrees ik namelijk dat je het niet lang in deze functie vol zult houden.’
‘Dat zie je, denk ik, wel goed.’
‘Daarnaast kunnen je carrièrekansen er ook onder te lijden krijgen. Ik weet niet óf je nog verder door kunt groeien, maar men zal niet zitten wachten op iemand die op iedereen binnen het bedrijf kritiek heeft. Het is echter aan jou om te beslissen wat je wel en niet wil.’
Jop schudt nogal geïrriteerd zijn hoofd.
‘Ik vertik het om te veranderen en zeker niet om er zelf voordeel mee te behalen. Als ik dat doe, ben ik immers net zo’n schijnheilig figuur als een aantal van mijn collega’s en dat wil ik onder geen beding zijn. Dan maar geen promotie meer of eventueel ontslag en desnoods ga ik op zoek naar een andere baas.’
‘Doe nu niet zo opgefokt en denk eens na. Een schijnheilig iemand zul jij nooit worden, maar er is een tussenweg. Jou kennende wil je zowel je directie als je collega’s radicaal veranderen. Dat je dit boze blikken, tegenwerking en kritiek oplevert is normaal. Met die tussenweg bedoel ik dat je de mensen ook met kleine stapjes op andere gedachten kunt proberen te brengen. Plus dat je daarnaast eerlijk moet zijn. Jouw mening is namelijk net zo goed niet de enige waarheid als die van hen.’
Jop knikt wel, maar blijkt niet overtuigd te zijn.
‘Het is wat mij betreft geen zaak van altijd mijn zin willen hebben, maar ik wil gewoon niet zo worden als mijn collega’s Of ben ik nu negatief?’
‘Ik vind van wel. Volgens mij zit er tussen jouw rechtlijnigheid en de spelletjes die anderen, volgens jou, spelen namelijk heel veel ruimte.’
‘Wat zou jij doen als je in mijn schoenen stond?’
‘Dat is natuurlijk een hele moeilijke.’
‘Oké, dat begrijp ik. Probeer echter eens antwoord te geven.’
‘Het belangrijkste is volgens mij dat er wederzijds begrip ontstaat. Als jij begrijpt waarom de anderen reageren zoals ze dat doen en zij begrip voor jou krijgen, is het probleem namelijk al een heel stuk kleiner geworden. Het beste kun je dus met je directeur gaan praten. Vervolgens zou je het in een vergadering ter sprake kunnen brengen. Breng je verhaal alleen niet te negatief. Het is namelijk echt niet zo dat de anderen alles fout doen en jij alles goed.’
Het blijft heel even stil.
‘Ik moet dus wél veranderen.’
‘Er is niemand die alles in zijn of haar omgeving precies zo kan krijgen als hij of zij wil. Als dat je doel is, kun je beter op een onbewoond eiland gaan wonen. Je hoeft op je werk trouwens niets anders te doen dan je tegen mij, de kinderen en de rest van de familie doet. Met ons heb je namelijk maar zelden onenigheid, terwijl wij toch echt anders zijn dan jij.’
Jop kijkt Bente met een dankbare blik aan.
‘Bedankt voor je wijze woorden. Ik weet nog niet precies wat ik ermee ga doen, maar wees er zeker van dat ik je raad niet in de wind sla. Een meeloper wil ik niet worden, maar een eenling ook niet. Dus zal ik op zoek moeten naar die tussenweg. Ik hoop dat het niet te lang duurt voor ik die gevonden heb, maar jij wil me anders vast wel helpen zoeken.’
‘Natuurlijk wil ik dat.’