Een overval

Model: een-overval
€1,00 Excl. BTW: €1,00

Omschrijving

Erik heeft net zijn laptop uitgezet, met de bedoeling om nog een rondje door de winkel te maken en dan een keer vroeg naar huis te gaan, als hij geschreeuw hoort.

Hij denkt dat het een boze klant is en staat op om de ruzie te gaan sussen. Als hij zijn kantoor uitstapt, kijkt hij echter in de loop van een pistool en ziet hij dat zijn twee personeelsleden eveneens onder schot gehouden worden.


Hoewel hij zijn personeel altijd heeft gezegd dat ze bij een overval niet stoer moeten doen en een mensenleven veel belangrijker is dan spullen of geld, probeert hij nu zelf wel om de overvaller onderuit te trappen.

Die is echter sneller dan hij en geeft hem zo’n klap met de kolf van het pistool dat hij zijn bewustzijn verliest en als een zoutzak in elkaar zakt. Het duurt ook een heel tijdje voor hij weer een beetje bij kennis komt. Hij beseft echter, vooral door de enorme hoofdpijn, wel gelijk weer wat er is gebeurd.

Zeker als hij zijn personeel, die net als hij aan handen en voeten gebonden zijn en een prop in hun mond hebben, naast hem ziet liggen. Hij heeft meteen door dat ze lichamelijk weinig mankeren, maar dat het psychisch erg slecht met ze gaat en daar heeft hij alle begrip voor.

Het is immers niet niks wat ze hebben meegemaakt en ze zijn pas net zeventien. Hij denkt daarom nog maar aan één ding en dat is hoe hij ze zo snel mogelijk kan bevrijden. De rest komt daarna wel. De vraag is alleen hoe hij dit moet doen, maar gelukkig komt er al snel een oplossing. Opeens ziet hij namelijk iemand binnenkomen en gelukkig is dat de vader van één van de twee onfortuinlijke personeelsleden. 

Die handelt heel snel en daarom duurt het maar even voor ze zich alle drie weer kunnen bewegen en natuurlijk praten. Erik belt eerst de politie en loopt dan naar zijn personeel toe.


‘Ik hoop dat jullie alleen geschrokken zijn en geen klap of klappen hebben gehad. Dit was trouwens heftiger dan ik ooit had verwacht.’
‘Ik denk dat ik nu pas besef wat er is gebeurd.’
‘Ja, ik ook.’

Als het ene meisje begint te huilen, doet haar collega gelijk mee en lijkt alle emotie die in hen zit eruit te komen. Daarom besluit Erik om slachtofferhulp te bellen, maar hij wil het tweetal ook niet zomaar naar huis sturen.

Het liefst zou hij ze samen met hun vriendjes of hun ouders bij hem thuis uitnodigen, zodat ze rustig met elkaar over dit drama kunnen praten en ze het misschien wat gemakkelijker krijgen.


Het grote probleem is dat hij hier niet weg kan. Opeens denkt hij aan zijn vrouw, want zij is vast wel in staat om iets voor zijn geschrokken personeel te betekenen. Hij pakt gelijk zijn telefoon om haar te bellen.
‘Met Petra. Wat is er dat je zo laat bent? Ik heb je net al gebeld, maar je nam niet op.’

‘We zijn tegen zes uur overvallen. Kun je hierheen komen. Ik zal je straks alles vertellen. We zijn trouwens alleen enorm geschrokken, maar gelukkig ongedeerd.’
‘Goed. Ik breng Joep en Anne even naar de buren en dan kom ik eraan.’

De politie is er inmiddels en hoewel de agenten alle begrip voor de gevoelens van de meisjes hebben, hebben ze toch wat vragen voor hen. Omdat hierdoor alles nog vaster op hun netvlies komt, worden ze echter steeds emotioneler.

Als Erik dit hoort en ziet, loopt hij naar één van de agenten toe.

‘Kunt u het zo kort mogelijk met hen houden? Morgen of overmorgen zijn ze vast wel weer in staat om erover te praten, maar nu niet.’

De agent knikt.
‘Het was onze bedoeling al om hun verhoor te beëindigen. Ze kunnen wat mij betreft gaan. We hebben voor u echter nog wel wat vragen.’

‘Geen probleem. Ik loop even naar de dames toe en sta daarna tot jullie beschikking.’
‘Afgesproken.’

Als Erik bij zijn al even geleden gearriveerde vrouw komt, valt ze hem huilend om zijn nek. Hoewel dit heel veel met hem doet, dwingt hij zichzelf om rustig te blijven en dat lukt.

‘Probeer de meiden maar aan het praten te krijgen, want dat lucht ze immers op. Dat kun jij echter beter dan ik. Ik ben hier denk ik nog wel even bezig, maar wij spreken elkaar vanavond later. Er staat trouwens meer dan genoeg eten en drinken, dus hoeven onze gasten voorlopig niet op een houtje te bijten.’

‘Dat komt wel goed. Hoe is het met jou?’
‘Het lijkt goed te gaan, maar ik ben nu constant bezig. Als ik tot stilstand kom, kan ik het dus nog best moeilijk krijgen. Het gaat me nu echter meer om de meisjes dan om mezelf.’
‘Begrijp ik. Doe je de winkel morgen wel open?’

‘Dat is wel de bedoeling. Met een gesloten winkel verdienen we immers niets en dat kan niet.’
‘Dat is zo. Nou, ik ga. Bel je als je me nodig hebt?’
‘Doe ik.’
‘Beloofd.’
‘Natuurlijk.’

Hoewel de agenten niet treuzelen, duurt het nog een hele tijd voor ze klaar zijn. Uiteindelijk kan Erik dus toch naar huis en daar vindt hij een enorm terneergeslagen gezelschap. Het gaat namelijk steeds slechter met de meisjes en daar is de rest nogal van onder de indruk.


Omdat de ouders vrezen dat hun dochters vannacht geen oog dichtdoen, besluiten ze met hen naar de huisartsenpost te rijden voor wat rustgevends. Als ze vertrekken, maken de vaders Erik duidelijk hoe groot het probleem is.

‘Volgens je vrouw is de winkel morgen gewoon open en ik kan me dat wel voorstellen, maar je moet niet op Suze rekenen. Ik ga morgen namelijk eerst met haar naar de huisarts. Als we terug zijn, bel ik wel.’

‘Ik ga morgen ook met Carla naar de dokter en denk niet dat zij wel komt werken. Het kan trouwens best een tijdje duren voor ze deze narigheid hebben verwerkt.’

Hoewel dit voor Erik weer een nieuw probleem is, toont hij alle begrip.
‘Ik hoop vooral voor de meiden en jullie, maar natuurlijk ook voor mezelf dat het meevalt. Veel vertrouwen heb ik daar echter niet in, want het is een vreselijke ervaring om overvallen te worden. Laat ze daarom alle tijd nemen om te herstellen, want de winkel is nu even bijzaak.’

Nadat Erik de visite heeft uitgelaten, loopt hij terug naar de kamer. Daar zit zijn vrouw met een glas wijn op hem te wachten.
‘Je hoeft nu niet meer sterk te zijn voor je personeel en met de politie en de verzekering is alles geregeld. Stop daarom maar met toneelspelen en vertel me eerlijk hoe alles gegaan is en je je nu voelt.’

Erik kijkt zijn vrouw verbaasd aan, maar beseft dan dat zij hem beter kent dan wie dan ook en gaat grijnzend naast haar op de bank zitten.

‘Ik weet niet goed hoe het met me is. Voor mijn gevoel gaat het nog steeds prima, maar zo zal het waarschijnlijk niet blijven. Toen die vent met dat pistool voor mijn neus stond te zwaaien, was ik er namelijk vast van overtuigd dat het fout af zou lopen en dat zal nog best een tijdje in mijn hoofd rond blijven spoken.’

‘Is het dan wel slim om de winkel morgen open te doen? Je kunt toch ook wachten tot overmorgen of desnoods volgende week.’
‘Het zal morgen lang niet eenvoudig zijn om de tent weer open te doen, maar hoe langer ik gesloten blijf des te groter de stap wordt om weer aan de slag te gaan.’

‘Dat is zo, maar durf je morgen de winkel wel weer open te doen?’
‘Als ik het niet doe, hebben die overvallers het nog een keer gewonnen en dat gun ik ze niet. Ik ben trouwens ook enorm kwaad op die lui. Niet om mezelf op mijn borst te kloppen, maar ik doe mijn best om wat te verdienen en nu zadelen die klaplopers me met deze schade en ellende op. Zulk volk zou je toch villen. Moet je kijken wat ze Suze en Carla aan hebben gedaan. Die komen de eerste dagen niet werken en misschien wel nooit meer. In dat geval moet ik dus op zoek naar ander personeel en waar ik vind ooit weer zulke goede krachten? Ik weiger dus om me op mijn kop te laten zitten door die nietsnutten en ga morgen dus open.’


Petra zwijgt, want ze weet dat Erik niet op andere gedachten te brengen is. Als ze hem de volgende ochtend na een voor hen allebei bijna slapeloze nacht naar de winkel ziet gaan, houdt ze echter haar hart vast. Iets wat ze in de tijd die volgt nog ontelbare keren vaker zal doen.