Omschrijving
Als Ruud om drie uur met twee collega’s koffie zit te drinken, krijgen ze het zoals veel vaker weer over de plaatselijke politiek. Hij zit namelijk sinds een jaar in de gemeenteraad en dat is voor de mannen op zijn werk blijkbaar een reden om hem de schuld te geven van alles wat er in hun dorp, volgens hen, niet goed gaat. Vroeger werd er bijna nooit gepraat over dingen die er in de gemeente gebeurden, maar de laatste tijd is het schering en inslag. Complimenten hoort Ruud zelden, maar kritiek krijgt hij des te meer. Niet alleen over het functioneren van de totale raad, maar ook over wat hij en zijn partij doen en zeggen of waar ze juist over zwijgen.
De eerste tijd had hij daar veel moeite mee, maar hoewel hij het nog steeds niet leuk vindt, kan hij er tegenwoordig beter mee omgaan. Waar hij wel moeite mee blijft houden is als men hem beticht van vriendjespolitiek. Hij weet dat dit nergens op slaat, maar toch doet hij steeds weer zijn best om zich schoon te praten.
Vandaag is het ook weer zover. Een ondernemer, toevallig een vriend van hem, wil zijn bedrijf uitbreiden en dat kan niet zonder een wijziging van het bestemmingsplan. Omdat zijn collega’s weten dat Ruud en de man vrienden zijn, denkt men zeker te weten hoe hij gaat stemmen.
‘Hoe is het? Heb je de mensen van je partij al zover dat ze voor een bestemmingsplanwijziging gaan stemmen? Dat zal je trouwens niets helpen, want volgens mij zijn de meeste andere partijen tegen en terecht. Als anderen daar geen bouwvergunning krijgen, kan men voor die vriend van je geen uitzondering maken.’
Ruud grijnst een beetje en zegt niets, maar daar nemen zijn collega’s geen genoegen mee.
‘Je lacht wel, maar weet ook dat het in de politiek belangrijk is om zoveel mogelijk mensen te vinden die je steunen. Als je dat lukt, krijg je namelijk veel meer voor elkaar dan wanneer je iets op een eerlijke probeert te regelen.’
‘Mannen, maak je geen zorgen. Rorink is inderdaad een van mijn beste vrienden. Dat verzoek om het bestemmingsplan te wijzigen heeft hij echter ingediend als ondernemer en niet als mijn vriend. Wat wij samen hebben, staat dus buiten wat er vanavond wordt besproken en eventueel besloten.’
‘Dat zou ik ook zeggen als ik jou was. Je maakt mij echter niet wijs dat jij neutraal naar de zaak kijkt en niet mee laat wegen dat je over het bedrijf van je vriend aan het praten bent.’
‘Ik zeg er niets meer over, mannen. Als jullie naar de kabelkrant kijken, kunnen jullie de vergadering volgen en horen wat ik doe en zeg.’
Ruuds collega’s zwijgen en halen meewarig hun schouders op en dat is waar het vrij onervaren raadslid het zo moeilijk mee heeft. Iedereen heeft wel continu iets op hem aan te merken, maar als hij zijn kant van het verhaal heeft verteld, lijken ze hem niet serieus te nemen. Ze hebben nu eenmaal een bepaalde gedachte over de politiek en zijn niet op andere gedachten te brengen.
Omdat Ruud na de koffiepauze een vergadering met wat mensen van andere afdelingen heeft, denkt hij niet meer over de komende raadsvergadering na. Als hij een paar minuten over half zes thuis de keuken binnenloopt, helpt zijn vrouw hem er echter weer aan herinneren.
‘En? Zenuwachtig?’
‘Waarvoor?’
‘Voor de vergadering van vanavond, natuurlijk. Ik sprak Linda vanmiddag en die was al behoorlijk gespannen. Als Lex en zij mogen verbouwen, dan scheelt hen dat immers heel veel geld en hun bedrijf niet uitbreiden is geen optie voor ze. Ik neem trouwens aan dat jij voor een bestemmingsplanwijziging gaat stemmen.’
Ruud kijkt zijn vrouw ernstig aan.
‘Dat weet ik nog niet. Ik gun Lex en Linda het allerbeste en dat kunnen ze weten, maar als we het bestemmingsplan voor hen wijzigen, dan hadden we dat voor andere ondernemers ook moeten doen. Als er vanavond geen nieuwe argumenten op tafel komen, zal ik dus zeer waarschijnlijk tegen stemmen.’
Ruuds vrouw vliegt met een woest gezicht op.
‘Jij kunt er niets aan doen als de meerderheid tegen stemt. Als jij onze vrienden in de kou laat staan, val je me echter zwaar tegen. Zeker omdat ze altijd voor ons klaar hebben gestaan. Toen we aan het bouwen waren, heb je ook maar wat graag geprofiteerd van de lage prijzen die ze je aanboden. Als je hen nu laat stikken, zal onze vriendschap dan ook wel voorbij zijn.’
‘Wat moet ik dán?’
‘Voor een wijziging stemmen natuurlijk.’
‘Als ik dat doe, beticht de hele gemeente me van vriendjespolitiek en dat is nog terecht ook. Iedereen weet immers dat Lex en ik al jaren vrienden zijn. Plus dat niemand daar uit mag breiden en zij dus evenmin.’
‘Je verhaal klopt wel, maar denk je nu echt dat de andere raadsleden nooit een uitzondering maken als het om hun vrienden of familie gaat?’
‘Dat weet ik niet en het interesseert me ook niet. Ik zit daar voor mezelf en wil een betrouwbaar raadslid zijn. Dus niet iemand die zijn mening af laat hangen van dom wie het gaat.’
Ruuds vrouw loopt met een kwaad gezicht weg en komt een paar tellen later terug met haar jas.
‘Wat ga je doen?’
‘Weg.’
‘Waarheen en waarom?’
‘Ik heb geen idee waar ik heen ga, maar het is mijn bedoeling om over onze relatie na te gaan denken. Dat raadswerk is nog nooit een probleem voor me geweest. Als jij nu zo openlijk voor de gemeente en tegen onze vrienden kiest, weet ik echter niet of ik nog wel met je getrouwd wil zijn.’
‘Dit is onzin. Wil je dan liever een man zonder principes dan iemand die eerlijkheid belangrijker vindt dan vrienden? Je kunt me toch niet kwalijk nemen dat ik niet aan vriendjespolitiek doe.’
‘Je hebt gehoord wat ik ervan vind. Ik ga en je hoort of leest morgen wel iets van me. Als je tegen Lex en Linda stemt, zou ik er echter maar op rekenen dat het tussen ons voorbij is.’
‘Denk alsjeblieft na.’
‘Dat heb ik al gedaan.’
Als zijn vrouw is vertrokken, zit Rob eerst een hele tijd voor zich uit te kijken. Hij is compleet verrast, want dit had hij niet verwacht en hij heeft ook geen idee wat hij nu moet doen. Zonder zijn vrouw verdergaan is een drama, maar hij wil ook niet sjoemelen met zijn principes en ze is hem trouwens zo enorm tegengevallen dat er sowieso flink gepraat zal moeten worden.
Het liefst zou hij zijn spullen pakken, weggaan en niet meer terugkomen, maar dat gaat hem na wat nadenken te ver. Hij meldt zich wel voor de vergadering van vanavond en na een nacht zonder slaap besluit hij om, in ieder geval een tijdje, alleen te gaan wonen.
Na een gesprek met zijn fractievoorzitter besluit hij definitief met de politiek te stoppen. Het feit dat hij voortdurend de frustratie van zijn medeburgers aan moest horen en als kop van Jut diende, heeft hem echter alle plezier in zijn werk ontnomen. Zeker omdat hij ook goede dingen heeft gedaan, maar daar nooit iets over hoorde.