Een tweede kans

Model: een-tweede-kans
€1,00 Excl. BTW: €1,00

Omschrijving

Marjan is door haar ouders al heel vaak gewaarschuwd dat ze minder hard moet rijden. Ze heeft hun waarschuwingen echter altijd met een korreltje zout genomen en vanavond blijkt dat ze dit niet had moeten doen.  Als ze tegen twaalf uur met een enorme vaart naar huis rijdt, vliegt ze namelijk uit de bocht en knalt ze tegen een vrij grote boom op.

Door de vreselijke pijn beseft ze gelijk dat het foute boel is en dat zorgt voor een flinke paniekaanval. Dit komt ook omdat ze niet bij haar telefoon kan om voor hulp te bellen en dus moet afwachten of iemand bij haar stopt. Het bellen zou trouwens ook moeilijk worden, want de pijn is zo hevig dat ze constant het gevoel heeft dat ze haar bewustzijn verliest.

Na ruim twintig minuten, die voor haar gevoel uren leken, meent ze iets te horen. Omdat ze niemand ziet en bang is dat men haar ook niet ziet, begint ze zo hard mogelijk te schreeuwen. Veel meer dan wat gepiep krijgt ze er echter niet uit, want de pijn heeft haar volledig uitgeput. Al heeft ze wel genoeg lawaai gemaakt, want in haar ooghoeken ziet ze iemand aan komen rennen. Als ze beseft wie het is, vreest ze alleen niets aan hem te hebben. Het is namelijk Erwin, een dronkaard, die vroeger bij haar in de klas heeft gezeten.
Ze hebben destijds even iets met elkaar gehad, maar door zijn drankgebruik was ze al snel klaar met hem. Omdat hij nu de enige is die iets voor haar kan doen, besluit ze het verleden te vergeten en er het beste van te hopen.

Als ze een enorme bierlucht ruikt, verwacht ze nog minder van zijn hulp dan ze al deed. Ze is echter te voorbarig, want hij lijkt goed te weten wat hij doet en is niet echt dronken. Als hij met een paar woeste rukken de autodeur open heeft en ziet dat ze bekneld zit, twijfelt hij namelijk geen moment en belt hij gelijk 112.
‘Ze komen eraan. Al kan het even duren voor ze er zijn, want het is hier erg afgelegen. Weet je het nummer van je ouders? Dan bel ik ze.’
‘Mijn telefoon zit in mijn tas en die ligt achter mijn stoel.’

Erwin krijgt de tas, die ook bekneld zit, met heel veel inspanning los, maar van Marjans telefoon is niets meer over.
‘Dan bel ik de politie. Als ik ze je adres geef, rijden zij wel bij je ouders langs. Wil je dat zij hierheen komen of naar het ziekenhuis gaan.’
‘Ik heb wel heel graag iemand bij me.’

‘Dat snap ik en daarom ga ik met je mee. Als je ouders in het ziekenhuis zijn, vind ik wel weer een manier om thuis te komen.’
‘Je hoeft niet meteen weg, hoor, want ik vind het top dat je me zo goed steunt.’
‘Fijn, maar je vader en moeder hebben vast niet graag een dronkaard aan het bed van hun dochter en dat begrijp ik ook.’
‘Oké, maar ik wil je door vanavond graag nog eens spreken. Ik heb namelijk heel veel aan je.’
‘Marjan, ik ben me rot geschrokken en dacht even dat je niet meer leefde. Vooral omdat er van je auto weinig meer over is. Knijp trouwens maar in mijn hand, want ik heb weleens gehoord dat zoiets helpt tegen de pijn.’
‘Graag.’

Terwijl Erwin voortdurend praat om Marjan wakker te houden en zij zijn hand bijna tot moes knijpt, wachten ze ongeduldig op de komst van de hulpdiensten. Gelukkig voor hen laten die niet heel lang op zich wachten, maar daarmee is de ellende nog niet voorbij. Het is namelijk een hele toer om Marjan uit de auto te krijgen. Erwin wijkt echter geen moment van haar zijde en gaat dus mee naar het ziekenhuis.

Daar zorgt Marjans vader echter voor een pijnlijke situatie. Als hij Erwin ziet, stormt hij namelijk met een woest gezicht op hem af.
‘Wat moet jij hier? Heb jij er met je dronken kop soms voor gezorgd dat Marjan een ongeluk kreeg? Als dat zo is, zou ik maar een goede advocaat nemen. Ik laat je namelijk alle schade tot aan de laatste cent betalen. Waarom heb je haar trouwens niet in de steek gelaten? Dat heb je destijds toch immers ook gedaan.’

Erwin loopt zwijgend weg en Marjan is te geëmotioneerd om de uitval van haar pa tot haar door te laten dringen. Wel is ze blij als het onderzoek klaar is en ze iets krijgt waardoor ze extra goed kan slapen. 

Als ze halverwege de volgende dag wakker wordt, ziet ze een enorme bos bloemen naast haar bed staan. Ze denkt dat die van haar ouders zijn en dat vindt ze toch wel leuk. Als ze even later op het kaartje ziet dat ze van Erwin zijn, krijgt ze echter een bijzonder gevoel. Ze denkt ook met warme gevoelens terug aan zijn hulp van gisteren en beseft dat het heel lang geleden is dat ze zo positief over hem dacht.

Als een minuutje of tien later haar kamerdeur opengaat en hij binnenkomt, weet ze daarom  even niet wat ze moet zeggen en blijkbaar zit hij met hetzelfde.
‘Ik ga zo weer weg en kom echt niet elke dag, maar heb de hele nacht aan je gedacht en was heel benieuwd hoe het met je ging.’

Hoewel Marjan nogal overweldigd is door haar gevoelens, vertelt ze hem zo rustig mogelijk hoe het gaat. Als ze uitgepraat is, maakt hij aanstalten om te vertrekken.
‘Ga je al? Of mocht je van de zusters maar even blijven?’
‘Daar hebben ze niets van gezegd, maar ik wil je vader liever niet treffen. Hij heeft me vannacht namelijk duidelijk gemaakt dat ik niet welkom ben en verdacht me er zelfs van dat ik je ongeluk had veroorzaakt.’
‘Dat meen je niet?’
‘Echt waar.’

Ondanks dat Marjan nog niet helder na kan denken, besluit ze om zich niets van haar vader aan te trekken.
‘Jij hebt je de laatste jaren niet als een ideale schoonzoon gedragen. Ik zal echter nooit vergeten hoe je me hebt geholpen en daarom zou ik het zwak van mezelf vinden als ik geen contact met je wilde. Wat de toekomst brengt, weet ik niet. Je kunt wat mij betreft echter net zo vaak op bezoek komen als je wil en we gaan als ik hersteld ben zeker een keer uit eten.’

‘Dat zou ik leuk vinden, maar hoe moet het dan met je vader? Ik heb namelijk geen trek om nog eens door hem uitgescholden te worden.’
‘Maak je over mij pa maar geen zorgen, want daar praat ik wel mee. Als we samen wilden gaan wonen, kon ik me voorstellen dat hij er iets van zei. Ik ben echter heel goed in staat om zelf mijn vrienden uit te kiezen.’
‘Dat denk ik ook.’

Als Marjans ouders een uurtje later binnenkomen, zijn er eerst heel veel emoties. Wanneer ze Erwins bloemen zien, slaat de stemming echter honderdtachtig graden om.
‘Die vent zijn hersens zijn zeker aangetast door het drinken. Ik heb hem vannacht namelijk gezegd dat ik hem niet meer bij jou wil zien, maar dat is hij dus blijkbaar al vergeten.’

Hoewel Marjan, vanwege de zorgen over haar herstel, geen zin in ruzie heeft, besluit ze het probleem toch niet voor zich uit te schuiven.
‘Pa en ma, ik lig hier en vraag me af of ik ooit weer lopen kan. Dat is een drama en ik moet daarom soms goed mijn best doen om niet in paniek te raken. Zeker omdat het mijn eigen schuld is, want ik heb veel te hard gereden.’

Haar vader lijkt iets te willen zeggen, maar daar geeft Marjan hem geen kans voor.
‘Het had zelfs nog veel slechter met me af kunnen lopen. Zeker als ik, net als bijna altijd, weer geen gordel had gedragen. Ik krijg dus een tweede kans en ik durf niet te zeggen dat ik die verdiend heb.’

Marjans ouders knikken.
‘Heftig om je dit te horen zeggen, maar het is denk ik wel de realiteit.’
‘Precies en dat is met Erwin net zo. Hij heeft jaren met heel veel alcohol achter de rug, maar heeft gisteren laten zien dat hij nog steeds dezelfde goede gast is. De tweede kans die ik heb gekregen, verdient hij dus ook. Denk nu trouwens niet dat ik me allerlei dingen in mijn hoofd haal, want dat doe ik niet. Ik wil alleen normaal contact en wat er vervolgens gebeurt, merken we vanzelf. Misschien zijn we wel zo uit elkaar gegroeid dat we na een paar maanden klaar met elkaar zijn en misschien ook niet.’

De ouders van Marjan zijn er niet gerust op.
‘Je snapt toch dat wij het beste voor je willen?’
‘Jawel, maar accepteer dan dat Erwin bij me in de buurt is. Wat hij gisteren gedaan heeft, zal ik namelijk nooit vergeten. Noem mij trouwens eens iemand die nog nooit iets heeft gedaan dat hij of zij beter niet had kunnen doen.’

Haar ouders zwijgen, maar het probleem Erwin is opgelost. De rest komt ook goed, maar dat duurt veel langer en de herstelperiode is zwaar.

Door met elkaar te praten, samen plezier te maken en samen te huilen, komt het toch zo ver dat Marjan en Erwin arm in arm naar de plek lopen waar hun leven opnieuw begon.