Omschrijving
Irene staat met een somber gezicht bij het aanrecht. Ze is bezig met het eten. Niet dat ze veel trek heeft, maar dat heeft ze bijna nooit.
Omdat ze weet dat niet of te weinig eten slecht is voor haar gezondheid, dwingt ze zichzelf echter toch om elke avond te koken.
Ze eet wel weinig, maar krijgt toch voldoende binnen en het belangrijkste is dat ze wat haar gezondheid betreft geen klachten heeft.
Verder gaat het echter verre van goed met haar. Sinds haar man iets met een collega bleek te hebben en wilde scheiden, is ze namelijk min of meer gestopt met leven.
Ze gaat wel iedere dag werken, houdt het huis en de tuin bij en zorgt dus goed voor zichzelf, maar verder doet ze niets meer. Contact met andere mensen heeft ze bijvoorbeeld nog maar hoogst zelden, want kinderen heeft ze niet, haar ouders zijn verleden jaar overleden, haar enige broer woont in het buitenland en haar vrienden en kennissen is ze allemaal kwijt.
Natuurlijk praat ze overdag wel met haar collega’s, maar dat is over het werk en over dingen die in het nieuws zijn geweest. Als iemand van hen een persoonlijke vraag stelt, kapt ze het gesprek echter gelijk af en dat doet ze ook als iemand in het dorp haar aanspreekt.
Heel af en toe vindt ze dat dom van zichzelf, maar haar grote probleem is dat ze niemand meer echt vertrouwt. Ze meent namelijk dat iedereen die belangstelling toont, dit doet uit nieuwsgierigheid en niet omdat ze interesse in haar hebben. Daarom houdt ze dus iedereen op een afstandje en wordt ze steeds eenzamer.
Over de toekomst denken doet ze zelden of nooit, want dat vindt ze ongemakkelijk. Ze is namelijk een intelligente vrouw die heel goed beseft dat haar leven niet is wat het zou kunnen zijn en wat ze er ooit van verwachtte.
Daarnaast weet ze dat zij de enige persoon is die dit kan veranderen. Het grote punt is alleen dat ze niet in staat is om het probleem aan te pakken en dat komt vooral omdat ze geen zelfvertrouwen meer heeft.
Ze meent daarom dat er maar weinig mensen zijn die haar leuk vinden en dat is ze waarschijnlijk ook niet. Als ze dat wel was, zou haar man namelijk niet iets met een collega zijn begonnen. Tenminste, dat denkt ze.
Aan een nieuwe man heeft ze nog nooit gedacht. Vooral omdat ze dus denkt dat niemand haar wil, maar verder vraagt ze zich af of ze ooit weer iemand zal vertrouwen en ze heeft geen zin om opnieuw bedrogen te worden.
Door al haar negatieve gedachten, vraagt ze zich in extreem sombere buiten zelfs weleens af wat haar leven nog voor zin heeft.
Opeens hoort ze de bel en omdat ze denkt dat het een collecte is, wil ze eerst niet opendoen. Als er opnieuw en nu langer wordt gebeld, loopt ze na even echter toch naar de deur.
Het is de buurvrouw, die met rood behuilde ogen om hulp komt vragen.
‘Sorry dat ik nu ineens bij je op de stoep sta, want anders spreken we elkaar ook nooit meer. Ik kreeg net echter een telefoontje dat mijn man een ernstig ongeluk heeft gehad en naar het ziekenhuis is gebracht. Je begrijpt dat ik erg graag naar hem toe wil, maar ik ben zo nerveus dat ik niet met de auto durf te rijden. Wil jij me daarom even brengen? Het kan met onze auto, dus het kost je geen benzine.’
Irene kijkt haar buurvrouw even zwijgend aan, maar in die paar momenten gaat er heel veel door haar heen. Het lijkt ook net of ze een ander mens wordt, want ze bruist opeens van daadkracht en energie.
‘Is goed. Ik was aan het koken, maar zet het gas uit en kom naar je toe.’
‘Heel fijn dat je me wil helpen.’
‘Ik zou trouwens even een jas aandoen, want zo warm is het niet.’
‘Bedankt voor de tip. Ik ben namelijk zo zenuwachtig dat ik niet meer na kan denken.’
‘Dat begrijp ik en is niet raar. Met een paar tellen ben ik bij je.’
Irene doet even snel wat ze moet doen en rent dan naar de buurvrouw, die al met de sleutels in haar hand bij de auto staat te wachten.
‘Nou, jij bent snel.’
‘Dat dacht ik. Probeer je, als we zo in het ziekenhuis zijn, trouwens een beetje te beheersen. Je man heeft namelijk steun nodig en niets aan een vrouw naast zijn bed die vanwege de stress nergens meer toe in staat is.’
De buurvrouw kijkt Irene aan en lijkt iets te willen vragen, maar het niet te durven. Na even stelt ze haar vraag echter toch.
‘Misschien vind je me een enorme muts, maar wil jij zo met me mee het ziekenhuis in? Ik ben namelijk erg bang dat ik door de spanning l dichtklap of enorm begin te huilen. Je hoeft trouwens niet mee, hoor. Als je liever naar huis gaat, moet je het gewoon zeggen. Dan zie ik me wel te redden en spreek ik je morgen weer.’
Irene hoeft niet over haar antwoord na te denken.
‘Geen punt. Ik snap je probleem en ben heel blij dat ik iets voor je kan betekenen. We gaan zo eerst kijken hoe het met je man is en ik blijf bij je zolang je me nodig hebt. Desnoods rij ik even heen en weer naar huis en kom ik je in de loop van vanavond of vannacht weer ophalen. Heb je je kinderen trouwens al gebeld?’
‘Nee, maar die wonen allebei in Friesland, dus die zijn er de eerste uren nog niet.’
‘Zal ik ze zo even voor je bellen?’
‘Graag.’
‘Afgesproken, maar we gaan eerst horen hoe ernstig het me je man is. Als er geen levensgevaar is, hoeven ze namelijk niet hierheen te racen. Eén ongeluk in de familie is immers meer dan genoeg.’
‘Dat is waar. Tjonge, wat ben ik blij met je. Zonder jouw steun had ik namelijk niet geweten wat ik moest. Jammer trouwens dat we elkaar de laatste jaren nooit meer spreken. Als het aan mij ligt, gaan we daar dan ook verandering in brengen en als je mij ooit nodig hebt, moet je het echt zeggen.’
‘Beloofd. Doe ik.’
Irene heeft de laatste twintig minuten het gevoel dat ze droomt en dwingt zichzelf om niet te veel na te denken, maar er voor haar buurvrouw te zijn.
Ondanks dat begint het echter wel steeds meer tot haar door te dringen dat er iets heel bijzonders is gebeurd. Ze begrijpt namelijk niet waar ze de kracht vandaan haalt om haar buurvrouw zo te steunen.
Verder vindt ze het heel apart dat de buurvrouw al een paar keer heeft gezegd dat ze zo belangrijk voor haar is, want ze had er niet op gerekend dat ze ooit nog iets voor iemand zou betekenen.
Het gaat haar te snel om gelijk te menen dat ze het de laatste jaren dus verkeerd heeft gehad, maar ze neemt zich wel voor om de komende tijd n nog eens goed over zichzelf na te denken. Het voelt namelijk heel lekker om waardevol te zijn.
Omdat het er eerst niet goed uitziet voor de buurman, blijft Irene in het ziekenhuis en gaan ze pas na middernacht, als het gevaar is geweken, naar huis.
‘Ik hoop dat ik ooit nog eens iets voor je terug kan doen.’
‘Dat heb je al gedaan.’
Als Irene haar buurvrouw verbaasd ziet kijken, begint ze te vertellen over hoe het de laatste paar jaar met haar is gegaan.
‘Jij was vandaag de eerste sinds heel lange tijd die me nodig had en daardoor ben ik gaan beseffen dat ik toch niet zo nutteloos ben als ik de laatste jaren dacht. Sinds mijn scheiding meende ik namelijk niets voor te stellen, maar nu was ik opeens iets waard en dat heeft me sinds gisteravond al heel veel stof tot nadenken gegeven. Ik ben het er trouwens mee eens om ons contact te verstevigen, want volgens mij kunnen wij heel goed met elkaar praten.’
‘Tjonge, wat fijn dat deze ellende dus ook nog iets goeds heeft opgeleverd.’
‘Zeg dat wel. Er gaat me nog te veel door mijn hoofd om mijn gedachten goed onder woorden te kunnen brengen en plannen voor de toekomst te maken. Ik weet echter wel zeker dat ik mijn leven goed onder de loep ga nemen, want ik ben een vrij jonge vrouw die moet genieten en niet alle dagen als een dood vogeltje in huis moet zitten. Natuurlijk zal ik mijn fouten hebben, maar die heeft iedereen en velen misschien nog wel meer dan ik.’