Omschrijving
Als Karel de deur van de afkickkliniek achter zich dicht heeft geslagen, zucht hij van blijdschap. Hij is namelijk dolgelukkig dat hij deze zware periode achter de rug heeft en, zonder alcohol, verder kan met zijn leven. Dat is trouwens maar goed ook, want zeker de laatste maanden voor zijn opname heeft hij het veel te bont gemaakt.
Hij dronk altijd al stevig, maar nooit overmatig. Toen hij eerst werkloos werd en daarna zijn relatie stuk liep, was de alcohol echter een prima middel om niet helemaal in de ellende te verdrinken. Tenminste, dat dacht hij.
Zijn probleem was dat hij geen nieuwe baan kon vinden en er steeds minder mensen naar hem omkeken. Al was dat laatste zijn eigen schuld. Als men hem opzocht, was hij namelijk meestal onder invloed en op uitnodigingen om langs te komen, ging hij nooit in.
Er zijn ook diverse mensen geweest om met hem te praten, maar hij wilde naar niemand luisteren en heeft zelfs vrienden de deur gewezen. Het gevolg was dat hij steeds eenzamer werd en hoe langer hoe meer ging drinken. Tot hij in het ziekenhuis belandde en daar een psycholoog, trof die hem duidelijk wist te maken dat dit het zo niet was.
Toen de man hem voorstelde om af te gaan kicken, ging hij daar dan ook op in. Van dat besluit heeft hij veel spijt gehad en hij heeft ook op het punt gestaan om te stoppen met het afkickprogramma. Hoewel hij nog steeds niet begrijpt hoe hij aan het doorzettingsvermogen kwam, heeft hij toch doorgezet en met succes. Hij is namelijk ‘genezen’ verklaard en daarom loopt hij vol vertrouwen naar het station om de trein naar huis te nemen.
Als hij een uurtje later uitstapt en om zich heen kijkt, komt hij tot de conclusie dat er tijdens zijn afkickperiode niets is veranderd. Ja, hij kan nu zonder alcohol, maar hij ging als een eenzaam mens naar de kliniek toe en hij komt er ook door iedereen verlaten uit.
Omdat hij beseft dat deze gedachte hem triest maakt, dwingt hij zichzelf echter om aan wat anders te denken. Het verleden is immers geweest en voor hem ligt de toekomst. Die zal niet eenvoudig zijn, maar het moet hem lukken om er iets van te maken.
Het belangrijkste is dat hij weer regelmaat in zijn leven krijgt en daarom besluit hij snel op zoek te gaan naar een baan. Plus dat hij iets of iemand moet vinden om zijn vrije tijd in te vullen. Van alleen zitten, wordt hij namelijk niet blij en hij weet wat dit voor gevolgen kan hebben. Natuurlijk is hij afgekickt, maar hij wil het risico niet nemen om weer in de verleiding te komen. Hoe goed hij zich ook voorgenomen heeft om nooit meer terug te vallen.
Als hij een half uur later thuis de straat in loopt, is hij blij om er weer te zijn. Voor hij in de ellende kwam, heeft hij hier namelijk altijd met veel plezier gewoond en wat hem betreft blijft dit zo. Dat hij daar niet te gemakkelijk over moet denken, wordt hem echter al snel duidelijk. Als hij de buurman buiten bezig ziet en naar hem toe loopt, weet de man namelijk niet hoe snel hij binnen moet komen.
Omdat Karel er niet aan denkt dat dit gedrag een reden heeft, loopt hij hem achterna. Dat gaat alleen anders dan hij had verwacht. Als hij, net als vroeger, achterom gaat met de bedoeling naar de kamer te lopen, staat de buurman namelijk in de keuken te wachten.
‘Hoi. Ik had je niet meer hier verwacht.’
Karel moet even slikken, maar besluit om niets van zijn gevoel te laten merken.
‘Wat dacht je dan? Dat ik daar de rest van mijn leven moest blijven? Het begin was erg moeilijk, maar het is me gelukt om de fles te verslaan. De mensen in de kliniek zeiden dan ook dat ze me met een gerust hart lieten gaan.’
De buurman begint cynisch te grijnzen.
‘Dat zullen ze tegen iedereen wel zeggen die vertrekt. Het begint nu echter pas voor je. Je moet namelijk gaan leven zonder alcohol en ik hoop dat dit lukt. Hou er trouwens rekening mee dat velen niet op je zitten te wachten.’
‘Zou het zo erg zijn, buurman?’
‘Ik vrees het wel. Wie wil er immers bevriend zijn met een verslaafde en wie neemt zo’n
iemand in dienst? Ik weet niet of je op zoek gaat naar een vrouw, maar dat zal ook niet meevallen. Als de horen dat je in een kliniek hebt gezeten, zijn ze namelijk zo klaar met je.’
Karel is zo verrast dat hij niet op de woorden van de buurman ingaat.
‘Nou, ik zie het wel en wil niet te veel meer aan het verleden denken, maar mijn aandacht op de toekomst richten. We spreken elkaar vast snel weer, maar ik ga nu eerst thuis kijken.’
‘Nou, succes. Ik hoop dat je het lukt om van de drank af te blijven, want ik heb weinig zin om met een altijd dronken buurman om te gaan.’
Karel knikt en loopt naar buiten. Als hij thuis is, zakt hij echter met een triest gevoel op de bank neer. Hij had dit namelijk niet van de buurman verwacht en hoopt niet dat iedereen zo reageert, want dan wordt zijn toekomst veel minder zonnig zijn dan hij vanochtend dacht.
Als hij even in de koelkast heeft gekeken en het een en ander in de vuilnisbak heeft gegooid, besluit hij boodschappen te gaan doen. Hij zal namelijk moeten eten en er moet ook koffie en limonade komen. Zijn eventuele visite zal het zonder alcohol moeten doen, want hij is toch nog wel bang dat hij er weer aan begint.
Het boodschappen doen wordt de tweede afknapper van vandaag. Hij komt namelijk
diverse bekenden tegen en die groeten hem wel, maar doen net of hij een besmettelijke
ziekte heeft. Ze lopen namelijk met een grote boog om hem heen. Met sommigen probeert hij wel een gesprek aan te knopen, maar meer dan ‘ja’ of ‘nee’ krijgt hij niet.
Hij is daarom blij als hij alles heeft en naar huis kan. Onderweg prent hij zich in dat de reacties van de mensen misschien wel logisch zijn, want velen zullen natuurlijk eerst af willen wachten of hij echt is veranderd.
Daarom besluit hij niet meer over zijn valse start van vanochtend na te denken. Dat valt alleen niet mee, want hij raakt zijn gevoel dat
iedereen hem op een afstandje houdt niet kwijt en met een nieuwe baan wil het ook niet vlotten. Hij solliciteert wel veel en wordt diverse keren uitgenodigd voor een gesprek, maar steeds komt het verhaal op zijn ‘drankverleden’ en krijgt hij weer een afwijsbrief.
Uiteindelijk kan hij bij de buitendienst van de gemeente terecht en ondanks dat hij zich daar niet te groot voor voelt, baalt hij er enorm van. Als de dorpelingen hem in de plantsoenen bezig zien, zullen ze namelijk nóg meer over hem gaan roddelen. Het feit dat hij weer werk heeft en van niemand meer afhankelijk is, doet hem die ellende echter snel vergeten. Over een tijdje komt er immers vanzelf ander werk op zijn pad.
Door zijn baan komt er overdag wel weer ritme in zijn leven, maar ’s avonds en in de weekenden blijft het een drama. Zijn oude vrienden zijn hem zo tegengevallen dat hij ze niet meer hoeft te zien en een nieuw sociaal leven opbouwen lukt hem niet. Hij is immers hij geen verenigingsmens en niet naar het café.
Het gevolg is echter dat hij steeds eenzamer wordt en de gekste dingen verzint om niet
alleen te hoeven zitten. De verleiding om weer te gaan drinken, is namelijk veel groter dan hij had verwacht en daarom is hij er ook niet meer zo zeker van dat hij dit volhoudt. Zijn vrije tijd lijkt namelijk elke week langer te duren en daardoor voelt hij zich steeds onrustiger.
Als hij op een middag in de kelder een fles vieux vindt, voelt hij zich verstenen van schrik. Eerst wil hij de inhoud door de gootsteen spoelen, maar dan besluit hij de fles terug te zetten. Waarom weet hij niet, want visite krijgt hij nooit en zelf drinken is immers voorbij.
Of toch niet? De vieux blijft hem namelijk door zijn hoofd spoken en nadat hij er diverse keren naar heeft staan kijken, kan hij iets na acht uur de verleiding niet meer weerstaan.
Net als hij de fles wil pakken, gaat echter de voordeurbel en wordt hij gered van weer een gitzwarte perioden. Als hij opendoet, ziet hij namelijk Thea, een vrouw bij wie hij vroeger in de klas heeft gezeten, staan. Ze konden destijds heel goed met elkaar en ook nu is er meteen weer ‘iets’ tussen hen.
‘Hoi, dat is een tijd geleden. Kom binnen.’
‘Dank je. Hoe is het met je? Toen ik bij mijn oma was, hoorde ik je verhaal en daar ben ik van geschrokken. Kan ik wat voor je doen?’
De aandacht van Thea maakt zoveel los bij Karel dat hij haar alles vertelt en dus ook over zijn geluk van net. Dat praten lucht hem
enorm op en is het begin van een ander leven. Er komt geen romantiek in het spel, maar wel een warme vriendschap en heel veel contact. Zijn drankprobleem is hierdoor echt voorbij en hij verlangt aan het einde van iedere dag weer met veel plezier naar de volgende
Hij dronk altijd al stevig, maar nooit overmatig. Toen hij eerst werkloos werd en daarna zijn relatie stuk liep, was de alcohol echter een prima middel om niet helemaal in de ellende te verdrinken. Tenminste, dat dacht hij.
Zijn probleem was dat hij geen nieuwe baan kon vinden en er steeds minder mensen naar hem omkeken. Al was dat laatste zijn eigen schuld. Als men hem opzocht, was hij namelijk meestal onder invloed en op uitnodigingen om langs te komen, ging hij nooit in.
Er zijn ook diverse mensen geweest om met hem te praten, maar hij wilde naar niemand luisteren en heeft zelfs vrienden de deur gewezen. Het gevolg was dat hij steeds eenzamer werd en hoe langer hoe meer ging drinken. Tot hij in het ziekenhuis belandde en daar een psycholoog, trof die hem duidelijk wist te maken dat dit het zo niet was.
Toen de man hem voorstelde om af te gaan kicken, ging hij daar dan ook op in. Van dat besluit heeft hij veel spijt gehad en hij heeft ook op het punt gestaan om te stoppen met het afkickprogramma. Hoewel hij nog steeds niet begrijpt hoe hij aan het doorzettingsvermogen kwam, heeft hij toch doorgezet en met succes. Hij is namelijk ‘genezen’ verklaard en daarom loopt hij vol vertrouwen naar het station om de trein naar huis te nemen.
Als hij een uurtje later uitstapt en om zich heen kijkt, komt hij tot de conclusie dat er tijdens zijn afkickperiode niets is veranderd. Ja, hij kan nu zonder alcohol, maar hij ging als een eenzaam mens naar de kliniek toe en hij komt er ook door iedereen verlaten uit.
Omdat hij beseft dat deze gedachte hem triest maakt, dwingt hij zichzelf echter om aan wat anders te denken. Het verleden is immers geweest en voor hem ligt de toekomst. Die zal niet eenvoudig zijn, maar het moet hem lukken om er iets van te maken.
Het belangrijkste is dat hij weer regelmaat in zijn leven krijgt en daarom besluit hij snel op zoek te gaan naar een baan. Plus dat hij iets of iemand moet vinden om zijn vrije tijd in te vullen. Van alleen zitten, wordt hij namelijk niet blij en hij weet wat dit voor gevolgen kan hebben. Natuurlijk is hij afgekickt, maar hij wil het risico niet nemen om weer in de verleiding te komen. Hoe goed hij zich ook voorgenomen heeft om nooit meer terug te vallen.
Als hij een half uur later thuis de straat in loopt, is hij blij om er weer te zijn. Voor hij in de ellende kwam, heeft hij hier namelijk altijd met veel plezier gewoond en wat hem betreft blijft dit zo. Dat hij daar niet te gemakkelijk over moet denken, wordt hem echter al snel duidelijk. Als hij de buurman buiten bezig ziet en naar hem toe loopt, weet de man namelijk niet hoe snel hij binnen moet komen.
Omdat Karel er niet aan denkt dat dit gedrag een reden heeft, loopt hij hem achterna. Dat gaat alleen anders dan hij had verwacht. Als hij, net als vroeger, achterom gaat met de bedoeling naar de kamer te lopen, staat de buurman namelijk in de keuken te wachten.
‘Hoi. Ik had je niet meer hier verwacht.’
Karel moet even slikken, maar besluit om niets van zijn gevoel te laten merken.
‘Wat dacht je dan? Dat ik daar de rest van mijn leven moest blijven? Het begin was erg moeilijk, maar het is me gelukt om de fles te verslaan. De mensen in de kliniek zeiden dan ook dat ze me met een gerust hart lieten gaan.’
De buurman begint cynisch te grijnzen.
‘Dat zullen ze tegen iedereen wel zeggen die vertrekt. Het begint nu echter pas voor je. Je moet namelijk gaan leven zonder alcohol en ik hoop dat dit lukt. Hou er trouwens rekening mee dat velen niet op je zitten te wachten.’
‘Zou het zo erg zijn, buurman?’
‘Ik vrees het wel. Wie wil er immers bevriend zijn met een verslaafde en wie neemt zo’n
iemand in dienst? Ik weet niet of je op zoek gaat naar een vrouw, maar dat zal ook niet meevallen. Als de horen dat je in een kliniek hebt gezeten, zijn ze namelijk zo klaar met je.’
Karel is zo verrast dat hij niet op de woorden van de buurman ingaat.
‘Nou, ik zie het wel en wil niet te veel meer aan het verleden denken, maar mijn aandacht op de toekomst richten. We spreken elkaar vast snel weer, maar ik ga nu eerst thuis kijken.’
‘Nou, succes. Ik hoop dat je het lukt om van de drank af te blijven, want ik heb weinig zin om met een altijd dronken buurman om te gaan.’
Karel knikt en loopt naar buiten. Als hij thuis is, zakt hij echter met een triest gevoel op de bank neer. Hij had dit namelijk niet van de buurman verwacht en hoopt niet dat iedereen zo reageert, want dan wordt zijn toekomst veel minder zonnig zijn dan hij vanochtend dacht.
Als hij even in de koelkast heeft gekeken en het een en ander in de vuilnisbak heeft gegooid, besluit hij boodschappen te gaan doen. Hij zal namelijk moeten eten en er moet ook koffie en limonade komen. Zijn eventuele visite zal het zonder alcohol moeten doen, want hij is toch nog wel bang dat hij er weer aan begint.
Het boodschappen doen wordt de tweede afknapper van vandaag. Hij komt namelijk
diverse bekenden tegen en die groeten hem wel, maar doen net of hij een besmettelijke
ziekte heeft. Ze lopen namelijk met een grote boog om hem heen. Met sommigen probeert hij wel een gesprek aan te knopen, maar meer dan ‘ja’ of ‘nee’ krijgt hij niet.
Hij is daarom blij als hij alles heeft en naar huis kan. Onderweg prent hij zich in dat de reacties van de mensen misschien wel logisch zijn, want velen zullen natuurlijk eerst af willen wachten of hij echt is veranderd.
Daarom besluit hij niet meer over zijn valse start van vanochtend na te denken. Dat valt alleen niet mee, want hij raakt zijn gevoel dat
iedereen hem op een afstandje houdt niet kwijt en met een nieuwe baan wil het ook niet vlotten. Hij solliciteert wel veel en wordt diverse keren uitgenodigd voor een gesprek, maar steeds komt het verhaal op zijn ‘drankverleden’ en krijgt hij weer een afwijsbrief.
Uiteindelijk kan hij bij de buitendienst van de gemeente terecht en ondanks dat hij zich daar niet te groot voor voelt, baalt hij er enorm van. Als de dorpelingen hem in de plantsoenen bezig zien, zullen ze namelijk nóg meer over hem gaan roddelen. Het feit dat hij weer werk heeft en van niemand meer afhankelijk is, doet hem die ellende echter snel vergeten. Over een tijdje komt er immers vanzelf ander werk op zijn pad.
Door zijn baan komt er overdag wel weer ritme in zijn leven, maar ’s avonds en in de weekenden blijft het een drama. Zijn oude vrienden zijn hem zo tegengevallen dat hij ze niet meer hoeft te zien en een nieuw sociaal leven opbouwen lukt hem niet. Hij is immers hij geen verenigingsmens en niet naar het café.
Het gevolg is echter dat hij steeds eenzamer wordt en de gekste dingen verzint om niet
alleen te hoeven zitten. De verleiding om weer te gaan drinken, is namelijk veel groter dan hij had verwacht en daarom is hij er ook niet meer zo zeker van dat hij dit volhoudt. Zijn vrije tijd lijkt namelijk elke week langer te duren en daardoor voelt hij zich steeds onrustiger.
Als hij op een middag in de kelder een fles vieux vindt, voelt hij zich verstenen van schrik. Eerst wil hij de inhoud door de gootsteen spoelen, maar dan besluit hij de fles terug te zetten. Waarom weet hij niet, want visite krijgt hij nooit en zelf drinken is immers voorbij.
Of toch niet? De vieux blijft hem namelijk door zijn hoofd spoken en nadat hij er diverse keren naar heeft staan kijken, kan hij iets na acht uur de verleiding niet meer weerstaan.
Net als hij de fles wil pakken, gaat echter de voordeurbel en wordt hij gered van weer een gitzwarte perioden. Als hij opendoet, ziet hij namelijk Thea, een vrouw bij wie hij vroeger in de klas heeft gezeten, staan. Ze konden destijds heel goed met elkaar en ook nu is er meteen weer ‘iets’ tussen hen.
‘Hoi, dat is een tijd geleden. Kom binnen.’
‘Dank je. Hoe is het met je? Toen ik bij mijn oma was, hoorde ik je verhaal en daar ben ik van geschrokken. Kan ik wat voor je doen?’
De aandacht van Thea maakt zoveel los bij Karel dat hij haar alles vertelt en dus ook over zijn geluk van net. Dat praten lucht hem
enorm op en is het begin van een ander leven. Er komt geen romantiek in het spel, maar wel een warme vriendschap en heel veel contact. Zijn drankprobleem is hierdoor echt voorbij en hij verlangt aan het einde van iedere dag weer met veel plezier naar de volgende