Geen cadeautje voor mijn zoontje

Model: geen-cadeautje-voor-mijn-zoontje
€0,00 Excl. BTW: €0,00

Omschrijving

‘Ik zeur nooit, maar zou het heel fijn vinden als ik maandag met een andere fiets naar school kon. Hij hoeft niet nieuw te zijn, want ik weet dat je weinig geld hebt. Het zou alleen top zijn als ze me niet meer met mijn rammelkar kunnen plagen.’
‘Ik doe mijn best.’
‘Dat weet ik. Nou, ik ga. Tot vanavond of zal ik een keer thuis komen eten?’
‘Nee, blijf maar op school. Ik ben er tussen de middag niet.’
‘Ga je een cadeau voor me kopen?
Misschien, maar je moet naar school.’
‘Oké. Doei.’

 

Als Linda haar zoon weg ziet fietsen, begint ze te huilen. Ze wil alles wel doen om hem een nieuwe fiets te kunnen geven, maar het ontbreekt haar aan geld en zelfs een tweedehandsje zit er niet in. Opeens bedenkt ze zich dat ze bij de kringloop misschien wel wat hebben en van die gedachte fleurt ze op. Ze vindt het normaal dat ze hier niet eerder aan heeft gedacht, want haar leven is één grote overlevingstocht en van nuchter nadenken komt daarom niets meer.

Omdat ze vandaag vrij heeft, besluit ze gelijk maar naar het dorp te gaan. Hoe eerder ze iets, en als het even kan een fiets, voor Jack heeft, des te beter het is. Voor ze vertrekt, loopt ze eerst naar de brievenbus om te kijken of er post is en daar krijgt ze de schrik van haar leven. Er is namelijk een brief van de parkeigenaar en daarin staat dat hij van de gemeente alle permanente bewoners van zijn park moet verwijderen en dat bericht maakt haar dol van wanhoop. Waar moet ze namelijk heen? Ja, ze kan naar de gemeente gaan, maar die hebben hooguit een flat voor haar en dat maakt de situatie er nog veel slechter op.


Omdat de parkeigenaar familie van haar is, woont ze nu namelijk voor een schijntje en een flatje is dus veel duurder. Ze kan waarschijnlijk wel huurtoeslag krijgen, maar weet niet hoeveel dat is en bij een aanvraag zullen haar meerdere betalingsregelingen ook aan het licht komen.
De kans is groot dat ze dan in de schuldsanering komt en dat vindt ze voor zichzelf niet het ergste, maar voor Jack wel. Zijn leven zal dan namelijk nog armoediger worden en dat vindt ze vreselijk.


Als ze met een verslagen gevoel naar haar huisje loopt, wacht haar nog veel meer ellende. Ze wordt namelijk gebeld door een collega.
‘Hoi Linda. Kun jij om tien uur hier zijn?’
‘Waarom?’

Het blijft heel even stil, maar dan heeft Linda het gevoel alsof de grond onder haar voeten wegzakt en grijpt ze zich vast aan een boom.
‘Je hebt het niet van mij, maar we zijn failliet en staan allemaal op straat.’

Dit bericht sleurt Linda naar een soort hypnose.  Ze heeft nog wel het benul om de deur te sluiten, maar loopt dan zonder na te denken weg, steekt een drukke straat over en gaat een heel eind verder op een omgevallen boom zitten. Daar probeert ze na te denken, maar dat lukt haar niet. Haar gedachten zijn namelijk voortdurend bij haar zoontje. Ze heeft al heel veel liefde van hem gehad, maar misschien had ze hem nooit zonder vader op de wereld moeten zetten.

Even denkt ze om weg te gaan en zichzelf ergens van het leven te beroven. Jack is immers nog jong en zal best aan een nieuwe moeder wennen en het veel beter krijgen. Plus dat er verder niemand is die een traan om haar zal laten. 

Als ze opeens haar naam hoort noemen, schrikt ze en kijkt ze in de ogen van een vaag bekend voorkomende man. Wie het is, kan haar echter niets schelen. Haar problemen zijn nu immers veel te groot om aan een oude bekende te denken. Wat haar betreft loopt die vent dan ook door, maar hij blijkt andere plannen te hebben.

‘Tjonge, dat ik je na al die jaren hier weer moet ontmoeten. Ik ben Geert en we hebben ooit bij elkaar in de klas gezeten. Kan ik je helpen? Ik neem namelijk aan dat je hier niet zomaar zonder jas zit. Je moet natuurlijk niets, maar denk alsjeblieft aan je gezondheid. Je hebt namelijk eerder een longontsteking dan je ervan af bent.’

Als Linda haar oude klasgenoot in zijn ogen kijkt, meent ze medelijden te zien en dat is genoeg voor haar om in huilen uit te barsten.
‘Hier heb je mijn jas en ga maar mee naar mijn huis. Dáár staat mijn auto. Je hoeft trouwens niet bang te zijn, want ik heb goede bedoelingen.’

Hoewel Linda nog steeds niet normaal na kan denken, is haar zoontje geen moment uit haar gedachten. Ondanks dat ze Geerts voorstel niet zomaar af wil wijzen, denkt ze er dus nog aan dat hij morgen jarig en ze iets voor hem wil kopen.
‘Breng me maar naar mijn huis, want mijn zoon is morgen jarig en ik heb nog niets voor hem. Dat moet ik voor drie uur gedaan hebben, dus kan ik niet veel tijd verspelen. Bedankt trouwens.’
‘Heeft het een reden dat je nog niets voor je zoontje hebt gekocht?’

Linda twijfelt even, maar begint dan te vertellen.
‘Het ging al langer niet meer, want Jack hoort te krijgen wat een kind van zijn leeftijd verdient. Ik hoopte echter op betere tijden, maar een half uur geleden begreep ik dat die niet komen. Ik moet namelijk mijn huisje uit en heb vanaf morgen geen werk meer. Daarom ben ik uit wanhoop naar het bos gevlucht zonder een jas aan te doen en heb ik er zelfs aan gedacht om een eind aan mijn leven te maken. Ik begrijp trouwens niet waarom ik je dit vertel, want jij kunt me niet helpen en daarom kan ik beter naar de gemeente gaan om ze te zeggen dat ik het niet meer red.’

Geert heeft Linda’s hand vastgepakt en kijkt haar heel even nadenkend aan.
‘Als ik zeg dat ik bij de gemeente werk en er verantwoordelijk voor ben dat er niet permanent op de parken gewoond wordt, ren je dan weg?’


Linda overweegt dat wel even, maar iets in Geerts ogen doet haar besluiten om te blijven.
‘Ik kan je geen toestemming geven om daar te blijven wonen, maar heb wel andere woonruimte voor je. Mijn moeder woont namelijk vooraan de Bosweg en die woning is veel te groot voor haar.  Daarom wil ze in het bakhuis gaan wonen en zoekt ze bewoners voor het grote huis. Dat zou echt iets voor jou en je zoontje zijn.’

Hoewel het Linda duizelt, is ze opeens wel in staat om na te denken.
‘Daar zou ik mee gered zijn, maar is het te betalen voor me?’
‘Als jij voor haar kookt en ze jou kan bellen als ze een dokter of andere hulp nodig heeft, kun je er voor niets wonen. Je hoeft niet bang te zijn dat ze lastig is, want ze is heel lief en je hoeft er ook niet uit als er iets met haar gebeurt.’
‘Vind je familie dat ook goed?’
‘Ik ben de enige erfgenaam.’

Het aanbod komt zo geweldig op Linda over, dat ze het amper kan geloven.
‘Het zou heel stom zijn om niet op je aanbod in te gaan, want wat heb ik te verliezen? Niets toch? Plus dat ik niet verwacht dat je nare verrassingen voor me hebt. Ik zoek dus alleen nog een baan, maar die zul je wel niet voor me hebben.’

Geert begint te grijnzen.
‘Wat voor opleiding heb je?’

‘VWO, maar daar heb ik jaren niets mee gedaan.’
‘Geen punt. Ik weet wel iets voor je, maar heb geen idee of je dat wil. Voel je er namelijk wat voor om bij mij op de afdeling te komen werken?’

‘Bij de gemeente dus en dan krijg ik te maken met mensen die ook uit hun woning moeten.’
‘Ja, maar omdat jij weet hoe het voelt om aangepakt te worden, kun je zowel voor ons als voor de parkbewoners van waarde zijn. Er wordt ons namelijk vaak verweten dat we onmenselijk zijn en jij moet ervoor kunnen zorgen dat we menselijker worden.’

Linda ziet nadelen, maar nog veel meer voordelen en de grootste is dat de ellende voor haar zoontje op deze manier voorgoed voorbij is. Daarom hapt ze snel toe en van dat besluit krijgt ze geen spijt. Ondanks dat ze er eerst wel moeite mee heeft om opeens bij ‘de andere kant’ te horen, bevalt het werk haar namelijk heel goed en het mooiste is dat haar zoontje haar elke dag een paar keer vertelt hoe blij hij met zijn nieuwe leven is. Hij is trouwens ook erg gelukkig met de fiets die hij van zijn moeders eerste salaris krijgt.