Omschrijving
Als de verhuizers weg zijn en de meeste meubels op hun plek staan, besluiten Frits en Erica even koffiepauze te nemen.
‘Nou, dat is nog vrij vlot gegaan.’
‘Zeg dat. Het wonen hier begint op deze manier in ieder geval met een meevaller.’
Erica kijkt haar man wat teleurgesteld aan.
‘Tjonge, wat klink je negatief. Baal je er nog steeds zo van dat we hier zijn gaan wonen?’
‘Ja, ik vind het verschrikkelijk dat we hier in de rimboe zitten. Het kan me in de toekomst dus alleen maar meevallen.’
‘Je weet niet wat je zegt. Kijk eens om je heen. We hebben een geweldig uitzicht, wonen erg vrij en het is hier lekker rustig.’
‘Nou, geniet er maar van. Ik hou van de stadsdrukte en heb voor de rest van mijn leven nu wel genoeg koeien, paarden en tractoren gezien. Plus dat de mensen hier heel anders gekleed gaan dan in de stad. Het lijkt wel of ze veertig jaar achterlopen en al die bomen interesseren me niets.’
‘Nu moet je ophouden. Natuurlijk mag je het in de stad leuker vinden dan hier. Niet ieder mens denkt immers hetzelfde. Dat is maar goed ook, want niet iedereen kan in de stad wonen en dat geldt ook voor het platteland. Je kunt na één dag echter nog niet zeggen dat je het hier niets vindt. Natuurlijk is het anders dan we gewend waren, maar het is zeker niet minder. Plus dat je nooit meer moet zeggen dat men hier achterloopt, want dat slaat nergens op.’
‘Jij kunt het leuk brengen, maar als we vanwege mijn werk niet hierheen hadden gemoeten, was jij er nooit over begonnen om te verhuizen.’
‘Dat klopt, want het beviel mij in de stad ook goed. Ik vind die verhuizing echter geen punt en ga er alles aan doen om zo snel mogelijk vriendinnen te krijgen.’
‘Hoe wil je dat dan doen? Je kunt toch niet bij die mensen aan gaan bellen en vragen of ze vriendschap met je willen sluiten.’
‘Ik denk dat het hier heel normaal is om met iedereen een praatje te maken en we gaan de buren uitnodigen om wat te komen drinken. Er zullen hier trouwens ook wel clubs zijn waar ik me bij aan kan sluiten en op die manier heb ik zo wat kennissen.’
‘Nou, je doet je best maar.’
‘Wees nu niet zo eigenwijs en probeer om er iets van te maken. Als jij niets doet, komen de mensen ook niet naar jou toe en dat is heel normaal. Wij zijn hier immers nieuw, dus is het aan ons om contacten te leggen. Als het aan mij ligt, gaan we daarom zo naar het dorp om te kijken of we informatie kunnen krijgen over het verenigingsleven.’
‘Ik ga niet mee.’
‘Wat wil je dan? De komende jaren elke dag klagen over hoe vreselijk het is dat je hier moet wonen. Wil je dan geen vrienden en kennissen krijgen, maar elke avond en ieder weekend samen thuis blijven zitten?’
‘Ik wilde eigenlijk voorstellen om naar een tweede huisje in het westen te gaan kijken, waar we in de weekenden heen kunnen.’
‘Vergeet het maar. Op die manier wennen we hier namelijk nooit. Je moet gewoon stoppen met zeuren en je best doen om er iets van te maken.’
‘Ik moet dus gaan proberen om aardig gevonden te worden.’
‘Nu overdrijf je, maar jij moet wel naar de mensen toe.’
‘Ik kan ze niet eens verstaan. Dat dialect is namelijk niet te volgen. Als ze geen Nederlands tegen ons praten, kunnen we het dus vergeten om vrienden te krijgen.’
Erica schudt haar haar hoofd.
‘De meeste mensen spreken hier dialect en dat doen ze vanaf hun geboorte. Ze zouden dus wel gek zijn om dat voor ons niet meer te doen. Het zal in het begin echt niet altijd meevallen om iedereen te verstaan, maar ik ben ervan overtuigd dat we hun taal heel snel leren. Als mensen in het buitenland gaan wonen, spreken ze immers ook vrij snel de taal van hun nieuwe vaderland.’
‘Oké, maar die mensen spreken de taal van hun land en dat kunnen ze hier ook doen. Wij wonen immers in Nederland, dus praten we Nederlands en niet dat rare dialect.’
‘Dat is niet raar, maar iets wat bij de mensen hoort.’
‘Oké, maar als ik ze echt niet kan verstaan.’
‘Dan zeg je dat tegen ze. Natuurlijk niet op een wijs toontje, maar op een normale manier. Als de mensen beseffen dat je wel probeert om hen te volgen, verduidelijken ze zich echt wel.’
‘Ik hoop het voor ze, want anders krijgen ze mij niet als vriend.’
Erica raakt een beetje geïrriteerd.
‘Denk jij dat het hun een zorg zal zijn als je niets met hen te maken wil hebben? Zij hebben hier hun leven en als jij daar geen deel van uit wil maken, laten ze je na een tijdje links liggen en ga je een eenzame toekomst tegemoet. Zeker omdat ik niet altijd bij je ga zitten en wel probeer om één te worden met de mensen uit het dorp.’
Frits lijkt het nog steeds niet te begrijpen.
‘Jij mag ervan vinden wat je wil, maar ik vind het raar dat ik moet veranderen om hier een beetje normaal leven te krijgen.’
‘Je hoeft niets. Van mij niet en van de dorpelingen al helemaal niet. Zij hebben je trouwens niet gevraagd om hier te komen wonen. Dus vinden ze het geen punt als je morgen weer vertrekt of geen contact met hen wil. Ik ben trouwens met je meegegaan om hier een leuk leven op te bouwen. Als jij dat niet wil, zal ik dus moeten bepalen of ik nog wel verder met je wil.’
‘Hoe moet ik dit zien? Als een dreigement of als chantage?’
‘Ik bedoel het zoals ik het zeg en heb nog nergens over nagedacht, maar weet dat ik geen drama van mijn leven laat maken. Het kan best zijn dat je hier niet kunt wennen, maar dat kun je pas zeggen als je echt je best hebt gedaan om er wat van te maken. Je gedraagt je nu echter als een jochie van tien en niet als een man van vijftig.’
Frits geeft zich nog steeds niet gewonnen.
‘Ik ben trouwens bang dat de mensen ons niet accepteren. We zijn immers vreemden voor hen en dat blijven we volgens mij ook.’
‘De keuze is aan ons. Als wij ons aanpassen, is er niets aan de hand, maar als wij willen dat ze zich aan ons aanpassen, wordt het een ramp. Ik ga trouwens boodschappen doen. Ga je mee?’
‘Nee, ik blijf thuis.’
‘Zelf weten.’
Erica rijdt even later met een hoofd vol zorgen naar het dorp. Ze wist wel dat Frits moeite had met de verhuizing. Dat het zo diep bij hem zat, had ze echter niet verwacht. Omdat ze geen idee heeft wat de gevolgen van zijn houding zullen zijn, gaat ze nog maar niet op zoek naar informatie over het plaatselijke verenigingsleven.
Als ze thuiskomt en ziet dat hij druk staat te praten met wat buren, besluit ze dat echter morgen maar te doen.
‘Nou, dat is nog vrij vlot gegaan.’
‘Zeg dat. Het wonen hier begint op deze manier in ieder geval met een meevaller.’
Erica kijkt haar man wat teleurgesteld aan.
‘Tjonge, wat klink je negatief. Baal je er nog steeds zo van dat we hier zijn gaan wonen?’
‘Ja, ik vind het verschrikkelijk dat we hier in de rimboe zitten. Het kan me in de toekomst dus alleen maar meevallen.’
‘Je weet niet wat je zegt. Kijk eens om je heen. We hebben een geweldig uitzicht, wonen erg vrij en het is hier lekker rustig.’
‘Nou, geniet er maar van. Ik hou van de stadsdrukte en heb voor de rest van mijn leven nu wel genoeg koeien, paarden en tractoren gezien. Plus dat de mensen hier heel anders gekleed gaan dan in de stad. Het lijkt wel of ze veertig jaar achterlopen en al die bomen interesseren me niets.’
‘Nu moet je ophouden. Natuurlijk mag je het in de stad leuker vinden dan hier. Niet ieder mens denkt immers hetzelfde. Dat is maar goed ook, want niet iedereen kan in de stad wonen en dat geldt ook voor het platteland. Je kunt na één dag echter nog niet zeggen dat je het hier niets vindt. Natuurlijk is het anders dan we gewend waren, maar het is zeker niet minder. Plus dat je nooit meer moet zeggen dat men hier achterloopt, want dat slaat nergens op.’
‘Jij kunt het leuk brengen, maar als we vanwege mijn werk niet hierheen hadden gemoeten, was jij er nooit over begonnen om te verhuizen.’
‘Dat klopt, want het beviel mij in de stad ook goed. Ik vind die verhuizing echter geen punt en ga er alles aan doen om zo snel mogelijk vriendinnen te krijgen.’
‘Hoe wil je dat dan doen? Je kunt toch niet bij die mensen aan gaan bellen en vragen of ze vriendschap met je willen sluiten.’
‘Ik denk dat het hier heel normaal is om met iedereen een praatje te maken en we gaan de buren uitnodigen om wat te komen drinken. Er zullen hier trouwens ook wel clubs zijn waar ik me bij aan kan sluiten en op die manier heb ik zo wat kennissen.’
‘Nou, je doet je best maar.’
‘Wees nu niet zo eigenwijs en probeer om er iets van te maken. Als jij niets doet, komen de mensen ook niet naar jou toe en dat is heel normaal. Wij zijn hier immers nieuw, dus is het aan ons om contacten te leggen. Als het aan mij ligt, gaan we daarom zo naar het dorp om te kijken of we informatie kunnen krijgen over het verenigingsleven.’
‘Ik ga niet mee.’
‘Wat wil je dan? De komende jaren elke dag klagen over hoe vreselijk het is dat je hier moet wonen. Wil je dan geen vrienden en kennissen krijgen, maar elke avond en ieder weekend samen thuis blijven zitten?’
‘Ik wilde eigenlijk voorstellen om naar een tweede huisje in het westen te gaan kijken, waar we in de weekenden heen kunnen.’
‘Vergeet het maar. Op die manier wennen we hier namelijk nooit. Je moet gewoon stoppen met zeuren en je best doen om er iets van te maken.’
‘Ik moet dus gaan proberen om aardig gevonden te worden.’
‘Nu overdrijf je, maar jij moet wel naar de mensen toe.’
‘Ik kan ze niet eens verstaan. Dat dialect is namelijk niet te volgen. Als ze geen Nederlands tegen ons praten, kunnen we het dus vergeten om vrienden te krijgen.’
Erica schudt haar haar hoofd.
‘De meeste mensen spreken hier dialect en dat doen ze vanaf hun geboorte. Ze zouden dus wel gek zijn om dat voor ons niet meer te doen. Het zal in het begin echt niet altijd meevallen om iedereen te verstaan, maar ik ben ervan overtuigd dat we hun taal heel snel leren. Als mensen in het buitenland gaan wonen, spreken ze immers ook vrij snel de taal van hun nieuwe vaderland.’
‘Oké, maar die mensen spreken de taal van hun land en dat kunnen ze hier ook doen. Wij wonen immers in Nederland, dus praten we Nederlands en niet dat rare dialect.’
‘Dat is niet raar, maar iets wat bij de mensen hoort.’
‘Oké, maar als ik ze echt niet kan verstaan.’
‘Dan zeg je dat tegen ze. Natuurlijk niet op een wijs toontje, maar op een normale manier. Als de mensen beseffen dat je wel probeert om hen te volgen, verduidelijken ze zich echt wel.’
‘Ik hoop het voor ze, want anders krijgen ze mij niet als vriend.’
Erica raakt een beetje geïrriteerd.
‘Denk jij dat het hun een zorg zal zijn als je niets met hen te maken wil hebben? Zij hebben hier hun leven en als jij daar geen deel van uit wil maken, laten ze je na een tijdje links liggen en ga je een eenzame toekomst tegemoet. Zeker omdat ik niet altijd bij je ga zitten en wel probeer om één te worden met de mensen uit het dorp.’
Frits lijkt het nog steeds niet te begrijpen.
‘Jij mag ervan vinden wat je wil, maar ik vind het raar dat ik moet veranderen om hier een beetje normaal leven te krijgen.’
‘Je hoeft niets. Van mij niet en van de dorpelingen al helemaal niet. Zij hebben je trouwens niet gevraagd om hier te komen wonen. Dus vinden ze het geen punt als je morgen weer vertrekt of geen contact met hen wil. Ik ben trouwens met je meegegaan om hier een leuk leven op te bouwen. Als jij dat niet wil, zal ik dus moeten bepalen of ik nog wel verder met je wil.’
‘Hoe moet ik dit zien? Als een dreigement of als chantage?’
‘Ik bedoel het zoals ik het zeg en heb nog nergens over nagedacht, maar weet dat ik geen drama van mijn leven laat maken. Het kan best zijn dat je hier niet kunt wennen, maar dat kun je pas zeggen als je echt je best hebt gedaan om er wat van te maken. Je gedraagt je nu echter als een jochie van tien en niet als een man van vijftig.’
Frits geeft zich nog steeds niet gewonnen.
‘Ik ben trouwens bang dat de mensen ons niet accepteren. We zijn immers vreemden voor hen en dat blijven we volgens mij ook.’
‘De keuze is aan ons. Als wij ons aanpassen, is er niets aan de hand, maar als wij willen dat ze zich aan ons aanpassen, wordt het een ramp. Ik ga trouwens boodschappen doen. Ga je mee?’
‘Nee, ik blijf thuis.’
‘Zelf weten.’
Erica rijdt even later met een hoofd vol zorgen naar het dorp. Ze wist wel dat Frits moeite had met de verhuizing. Dat het zo diep bij hem zat, had ze echter niet verwacht. Omdat ze geen idee heeft wat de gevolgen van zijn houding zullen zijn, gaat ze nog maar niet op zoek naar informatie over het plaatselijke verenigingsleven.
Als ze thuiskomt en ziet dat hij druk staat te praten met wat buren, besluit ze dat echter morgen maar te doen.