Omschrijving
Als Joop in het boek met reserveringen kijkt, ziet hij dat zijn restaurant ook vanavond weer lang niet vol komt te zitten. Dat is sinds vorig jaar zomer echter eerder regel dan uitzondering en daar heeft hij zich al heel veel zorgen over gemaakt.
De ellende is begonnen toen zijn chef-kok aangaf dat hij toe was aan een nieuwe uitdaging en voor een andere baan koos. Dat vond hij wel vervelend, maar niet geen groot probleem. Zeker niet omdat zich genoeg kandidaten aandienden om de vacature in te vullen en daar goede mensen bij leken te zitten. Het duurde daarom niet lang voor hij een vervanger had gevonden.
Dat was echter het begin van een periode met veel ellende die nog steeds niet voorbij is. Zijn nieuwe chef was namelijk een perfecte kok, maar bleek een veel minder plezierig mens te zijn dan Joop vooraf dacht en de samenwerking met zijn collega’s was een drama.
Daarom heeft Joop hem na zijn proeftijd ontslagen en een ander aangenomen waar wel beter mee om te gaan was, maar die minder kon koken. De kwaliteit van het restaurant liep hierdoor terug en dat werd nog erger door het personeelsverloop dat opeens als een raket omhoogschoot.
Het beroerdste was dat de sfeer in het restaurant hierdoor minder persoonlijk werd, de echte gezelligheid verdween en de omzet steeds verder terugliep.
Om dit te veranderen heeft Joop veel met zijn mensen gepraat en meerderen hun contract niet verlengd. Toen hij besefte dat zijn bedrijf door de personeelswisselingen eerder slechter dan beter werd, is hij daar echter mee gestopt. Nu grijpt hij alleen nog in als het niet anders kan en dat geeft wel rust, maar de kwaliteit van zijn zaak blijft teruglopen. Hij heeft er ook diverse keren met zijn financieel adviseur en eigenaren van andere restaurants over gesproken, maar dat heeft niets geholpen
Uit de gesprekken kwamen steeds dezelfde dingen naar voren. Namelijk dat hij zijn mensen de tijd moest geven om beter te worden en het best eens goed kon zijn om de lonen op te schroeven. Hij twijfelt er echter aan of dit de oplossing is. Als zijn personeel meer ervaring krijgt, zullen ze best beter worden. De kwaliteit van het werk moet echter niet over een half jaar, maar per direct omhoog.
Als zijn omzet terug blijft lopen, duurt het namelijk niet lang meer voor hij in de financiële problemen komt. Om dezelfde reden denkt hij er niet over om de lonen van zijn personeel omhoog te doen.
Hij betaalt trouwens al meer dan andere restaurants en meer betalen kan best leiden tot betere prestaties, maar wie geeft hem die garantie? Als alleen de loonkosten stijgen en de omzet niet, komt hij namelijk nog sneller in de problemen te zitten.
Zelf nog meer gaan werken om dingen in de keuken voor te bereiden kan ook niet. Hij heeft nu namelijk al vaak het idee dat hij op zijn laatste benen loopt en daardoor wordt hij steeds prikkelbaarder en loopt de relatie met zijn vrouw hoe langer hoe stroever.
Omdat zij de zorg voor twee kinderen heeft en, om de kosten te drukken, al een deel van de administratie doet, wil hij haar trouwens niet vragen om bij te springen.
In sombere buien denkt hij er soms over om zijn zaak maar te koop te zetten en ergens in loondienst te gaan werken. Dat zou hem namelijk heel veel zorgen schelen.
Het probleem is alleen dat hij dan al die jaren voor niets heeft gewerkt, zijn huis kwijt is en met een restschuld en schulden bij zijn ouders en wat vrienden blijft zitten.
Daarnaast lijdt hij op die manier natuurlijk gezichtsverlies en dat vindt hij voor zichzelf niet erg. Zijn ouders en vooral zijn vrouw zullen daar echter wel veel moeite mee hebben, dus wil hij ze dat niet aandoen.
Plus dat hij er niet aan moet denken dat zijn ouders en vrienden door zijn toedoen, naar hun geld kunnen fluiten. Met werken in loondienst lukt het hem namelijk nooit om die schulden af te betalen.
Er zit dus niets anders voor hem op dan door te zetten, op de kosten te blijven letten en te hopen op betere tijden. Verder wil hij niet te somber worden, want hij is immers zowel naar zijn personeel als zijn klanten toe het gezicht van de zaak en een triest gezicht is niet omzet verhogend.
Als de gasten binnen beginnen te komen, tovert hij daarom een grote grijns op zijn gezicht en probeert hij ze het gevoel te geven dat ze meer dan welkom zijn.
Dat werkt ook vanavond weer goed, want de mensen zijn vrij opgeruimd en daarom verdwijnen Joops zorgen steeds meer naar de achtergrond. Helaas voor hem is dat maar voor even. Als de mensen een drankje hebben gehad, duurt het namelijk niet lang voor ze hun voorgerecht krijgen en dat geeft meteen al onrust.
Er blijken namelijk twee tafelnummers door elkaar te zijn gehaald en, erger nog, iemand heeft lauwe soep gekregen. De moed zakt Joop hierdoor gelijk weer in zijn schoenen, maar hij laat niets merken en probeert, met heel veel excuses, om het probleem zo snel mogelijk op te lossen.
Dat lukt en de mensen reageren niet echt negatief, maar Joop houdt zijn hart vast voor de rest van de avond. Helaas blijk dat terecht te zijn, want hoewel er dit keer niet heel veel mis gaat, zijn er twee mensen met klachten over hun vlees en is er een bon met een bestelling weg. Dat wordt wel opgelost, maar hoewel Joop een korting op hun eten geeft, heeft hij niet de indruk dat de mensen een fijne avond hebben gehad en dat vindt hij vreselijk.
Als de gasten weg zijn, staat hij daarom als een geslagen hond naar buiten te kijken. Opeens voelt hij een arm op zijn schouder en als hij omkijkt, ziet hij zijn vrouw staan.
‘Hoi. Jou had ik hier niet verwacht, maar wel heel leuk dat je er bent. Is er een van de buren bij de kleintjes?’
‘Nee, mijn vader en moeder.’
Joop kijkt verbaasd, maar Evelien trekt hem mee naar een tafel en begint te praten.
‘We hebben het al vaak over je omzet gehad. De vraag was echter wat we eraan konden doen en ik denk de oplossing te hebben. Ik heb mijn vader gevraagd om de administratie te gaan doen en dat wil hij graag. Daarnaast komen pa en ma vanaf vandaag ’s avonds bij ons om op te passen en kom ik hier om de chef-kok te assisteren, zodat hij rustiger kan werken en de kwaliteit hopelijk vanzelf omhoog gaat.’
Joop kan zijn vrouw wel zoenen, maar vindt het rot dat ze nu elke avond hier moet zijn.
‘Dat is natuurlijk een geweldig mooi aanbod, maar je krijgt er door mij nu wel een hoop zorgen en werk bij.’
Voor Joop verder kan praten, legt Evelien haar hand op zijn mond.
‘Dit restaurant is van ons en niet van jou. Het is dus ook niet jouw, maar ons probleem en dat lossen we samen op. We hebben elkaar immers beloofd om er in goede en slechte tijden voor elkaar te zijn of ben je dat soms vergeten? Ik blijf dit trouwens niet altijd doen. Als de zaak naar behoren draait, ga ik namelijk weer heel snel van mijn vrije tijd genieten.’
Joop zwijgt, maar zijn gezicht spreekt boekdelen en omdat Eveliens hulp al snel te merken is, duurt het niet lang voor zijn trieste gedachten minder worden en hij weer met vertrouwen naar de toekomst kijkt.
De ellende is begonnen toen zijn chef-kok aangaf dat hij toe was aan een nieuwe uitdaging en voor een andere baan koos. Dat vond hij wel vervelend, maar niet geen groot probleem. Zeker niet omdat zich genoeg kandidaten aandienden om de vacature in te vullen en daar goede mensen bij leken te zitten. Het duurde daarom niet lang voor hij een vervanger had gevonden.
Dat was echter het begin van een periode met veel ellende die nog steeds niet voorbij is. Zijn nieuwe chef was namelijk een perfecte kok, maar bleek een veel minder plezierig mens te zijn dan Joop vooraf dacht en de samenwerking met zijn collega’s was een drama.
Daarom heeft Joop hem na zijn proeftijd ontslagen en een ander aangenomen waar wel beter mee om te gaan was, maar die minder kon koken. De kwaliteit van het restaurant liep hierdoor terug en dat werd nog erger door het personeelsverloop dat opeens als een raket omhoogschoot.
Het beroerdste was dat de sfeer in het restaurant hierdoor minder persoonlijk werd, de echte gezelligheid verdween en de omzet steeds verder terugliep.
Om dit te veranderen heeft Joop veel met zijn mensen gepraat en meerderen hun contract niet verlengd. Toen hij besefte dat zijn bedrijf door de personeelswisselingen eerder slechter dan beter werd, is hij daar echter mee gestopt. Nu grijpt hij alleen nog in als het niet anders kan en dat geeft wel rust, maar de kwaliteit van zijn zaak blijft teruglopen. Hij heeft er ook diverse keren met zijn financieel adviseur en eigenaren van andere restaurants over gesproken, maar dat heeft niets geholpen
Uit de gesprekken kwamen steeds dezelfde dingen naar voren. Namelijk dat hij zijn mensen de tijd moest geven om beter te worden en het best eens goed kon zijn om de lonen op te schroeven. Hij twijfelt er echter aan of dit de oplossing is. Als zijn personeel meer ervaring krijgt, zullen ze best beter worden. De kwaliteit van het werk moet echter niet over een half jaar, maar per direct omhoog.
Als zijn omzet terug blijft lopen, duurt het namelijk niet lang meer voor hij in de financiële problemen komt. Om dezelfde reden denkt hij er niet over om de lonen van zijn personeel omhoog te doen.
Hij betaalt trouwens al meer dan andere restaurants en meer betalen kan best leiden tot betere prestaties, maar wie geeft hem die garantie? Als alleen de loonkosten stijgen en de omzet niet, komt hij namelijk nog sneller in de problemen te zitten.
Zelf nog meer gaan werken om dingen in de keuken voor te bereiden kan ook niet. Hij heeft nu namelijk al vaak het idee dat hij op zijn laatste benen loopt en daardoor wordt hij steeds prikkelbaarder en loopt de relatie met zijn vrouw hoe langer hoe stroever.
Omdat zij de zorg voor twee kinderen heeft en, om de kosten te drukken, al een deel van de administratie doet, wil hij haar trouwens niet vragen om bij te springen.
In sombere buien denkt hij er soms over om zijn zaak maar te koop te zetten en ergens in loondienst te gaan werken. Dat zou hem namelijk heel veel zorgen schelen.
Het probleem is alleen dat hij dan al die jaren voor niets heeft gewerkt, zijn huis kwijt is en met een restschuld en schulden bij zijn ouders en wat vrienden blijft zitten.
Daarnaast lijdt hij op die manier natuurlijk gezichtsverlies en dat vindt hij voor zichzelf niet erg. Zijn ouders en vooral zijn vrouw zullen daar echter wel veel moeite mee hebben, dus wil hij ze dat niet aandoen.
Plus dat hij er niet aan moet denken dat zijn ouders en vrienden door zijn toedoen, naar hun geld kunnen fluiten. Met werken in loondienst lukt het hem namelijk nooit om die schulden af te betalen.
Er zit dus niets anders voor hem op dan door te zetten, op de kosten te blijven letten en te hopen op betere tijden. Verder wil hij niet te somber worden, want hij is immers zowel naar zijn personeel als zijn klanten toe het gezicht van de zaak en een triest gezicht is niet omzet verhogend.
Als de gasten binnen beginnen te komen, tovert hij daarom een grote grijns op zijn gezicht en probeert hij ze het gevoel te geven dat ze meer dan welkom zijn.
Dat werkt ook vanavond weer goed, want de mensen zijn vrij opgeruimd en daarom verdwijnen Joops zorgen steeds meer naar de achtergrond. Helaas voor hem is dat maar voor even. Als de mensen een drankje hebben gehad, duurt het namelijk niet lang voor ze hun voorgerecht krijgen en dat geeft meteen al onrust.
Er blijken namelijk twee tafelnummers door elkaar te zijn gehaald en, erger nog, iemand heeft lauwe soep gekregen. De moed zakt Joop hierdoor gelijk weer in zijn schoenen, maar hij laat niets merken en probeert, met heel veel excuses, om het probleem zo snel mogelijk op te lossen.
Dat lukt en de mensen reageren niet echt negatief, maar Joop houdt zijn hart vast voor de rest van de avond. Helaas blijk dat terecht te zijn, want hoewel er dit keer niet heel veel mis gaat, zijn er twee mensen met klachten over hun vlees en is er een bon met een bestelling weg. Dat wordt wel opgelost, maar hoewel Joop een korting op hun eten geeft, heeft hij niet de indruk dat de mensen een fijne avond hebben gehad en dat vindt hij vreselijk.
Als de gasten weg zijn, staat hij daarom als een geslagen hond naar buiten te kijken. Opeens voelt hij een arm op zijn schouder en als hij omkijkt, ziet hij zijn vrouw staan.
‘Hoi. Jou had ik hier niet verwacht, maar wel heel leuk dat je er bent. Is er een van de buren bij de kleintjes?’
‘Nee, mijn vader en moeder.’
Joop kijkt verbaasd, maar Evelien trekt hem mee naar een tafel en begint te praten.
‘We hebben het al vaak over je omzet gehad. De vraag was echter wat we eraan konden doen en ik denk de oplossing te hebben. Ik heb mijn vader gevraagd om de administratie te gaan doen en dat wil hij graag. Daarnaast komen pa en ma vanaf vandaag ’s avonds bij ons om op te passen en kom ik hier om de chef-kok te assisteren, zodat hij rustiger kan werken en de kwaliteit hopelijk vanzelf omhoog gaat.’
Joop kan zijn vrouw wel zoenen, maar vindt het rot dat ze nu elke avond hier moet zijn.
‘Dat is natuurlijk een geweldig mooi aanbod, maar je krijgt er door mij nu wel een hoop zorgen en werk bij.’
Voor Joop verder kan praten, legt Evelien haar hand op zijn mond.
‘Dit restaurant is van ons en niet van jou. Het is dus ook niet jouw, maar ons probleem en dat lossen we samen op. We hebben elkaar immers beloofd om er in goede en slechte tijden voor elkaar te zijn of ben je dat soms vergeten? Ik blijf dit trouwens niet altijd doen. Als de zaak naar behoren draait, ga ik namelijk weer heel snel van mijn vrije tijd genieten.’
Joop zwijgt, maar zijn gezicht spreekt boekdelen en omdat Eveliens hulp al snel te merken is, duurt het niet lang voor zijn trieste gedachten minder worden en hij weer met vertrouwen naar de toekomst kijkt.