Ik ben anders

Model: ik-ben-anders
€1,00 Excl. BTW: €1,00

Omschrijving

Als Menno tegen vijf uur thuiskomt van school, is er zoals gewoonlijk niemand thuis. Zijn ouders en oudere broers en zussen werken namelijk bijna iedere avond tot een uur of negen en eten op de zaak.

Dat is voor iedereen de gewoonste zaak van de wereld en hij is er inmiddels ook aan gewend. Normaal vindt hij het echter niet en hij is daarom niet van plan om hier ooit aan mee te gaan doen. In de vakanties wil hij best helpen in het familiebedrijf, maar hij houdt er normale werktijden op na.

Als hij om vijf uur naar huis gaat, levert hem dat wel steeds commentaar van zijn de familie op, maar dat kan hem niets schelen.
Hij vindt namelijk, in tegenstelling dus tot de anderen, dat iemands leven niet alleen uit werken kan bestaan.

Zeker nu hij een vriendin heeft en ziet dat het er bij haar thuis heel anders aan toe gaat. Die mensen stimuleren hun kinderen zelfs om hobby’s te zoeken en zich te ontspannen. Bij hen is het ook altijd gezellig en dat is het bij hem thuis maar hoogst zelden. Alles staat namelijk in het teken van ‘de zaak’ en ook in het weekend wordt er bijna altijd over geld verdienen gepraat.

Als ze al praten, want er is altijd wel een receptie of bijeenkomst waar ze bij willen zijn. Misschien moeten ze dat ook wel, want voor ondernemers is het nu eenmaal belangrijk om contact met hun relaties en potentiële klanten te houden. Ze moeten immers continu bezig zijn met het binnenhalen van nieuwe opdrachten. Zijn leven is het echter niet en hij gaat na zijn studie zeker niet in het bedrijf werken.


Wat hij wel gaat doen, weet hij nog niet en hij denkt er ook weinig over na. Hij meent namelijk dat er met zijn Vwo-diploma altijd wel iets te vinden is en anders neemt hij een baan die onder zijn niveau is.

Als het redelijk werk is en hij niet heel slecht verdient, is het voor hem immers meer dan genoeg. Gelukkig worden met zijn vriendin vindt hij namelijk veel belangrijker.


Als hij uitgegeten is en naar boven loopt om zich te verkleden, gaat zijn telefoon. Het is zijn oudste zus en omdat die normaal nooit belt, bekruipt hem gelijk een onbestemd gevoel en dat blijkt niet onterecht te zijn.
‘Hallo Menno. Heb je eraan gedacht dat pappa volgende week jarig is?’
‘Nog niet, maar is dat erg?’
‘Nee, want ik denk wel voor je. Ik bel namelijk over de cadeaus die we hem willen geven. Wij hebben hier namelijk besloten om hem een reischeque cadeau te doen. Ik regel dat verder, dus het bedrag kun je naar mijn rekening overmaken.’

Menno voelt de bui al een beetje hangen en reageert daarom wat geïrriteerd.
‘Leuk dat ik daar ook over mee heb mogen praten. Om hoeveel geld gaat het?’
‘Tweehonderdvijftig euro.’
‘Zijn jullie wel wijs?’
‘Hoezo? Zo heel veel is dat toch niet?’
‘Voor jullie misschien niet, maar voor een arme student als ik wel. Ik vind het trouwens grote onzin om het zo duur te maken. Hij heeft immers geld genoeg om de hele wereld over te reizen, dus vind ik een bescheiden cadeau veel leuker.’

‘Wij niet. Pappa heeft er immers voor gezorgd dat wij allemaal een geweldig leven hebben, dus verdient hij niet zo’n flutcadeau als iedere andere vader krijgt.’
‘Nou, ik doe hier niet aan mee.’

‘Zeker weten? Ben je hem dan niet dankbaar voor alles wat je hebt en nog gaat krijgen? Als manager verdien je bij ons immers erg goed en ga je een financieel zorgeloze toekomst tegemoet. Dat lijkt mij toch wel tweehonderdvijftig euro waard.’

‘Nou, mij niet en reken er trouwens maar niet op dat ik bij jullie kom werken. Ik denk er namelijk niet over om vijf dagen per week tot ’s avonds laat en de halve of hele zaterdag aan het werk te gaan.’

‘Weten pa en ma dat je er zo over denkt?’
‘Als ze naar me geluisterd hebben, kunnen ze het kunnen weten. Ze zullen het echter wel vergeten zijn, want dat doen ze alles wat ik zeg.’

Menno’s zus is even stil, maar blijkt ook nog een ander cadeau te willen geven.
‘Het leek ons eveneens leuk om een familiefoto te laten maken. Daarom komt er zaterdagmiddag tegen vier uur een fotograaf op de zaak. Als je dus zorgt dan je er dan bent en natuurlijk in je beste pak.’
‘Ik kom in normale kleding, maar ben zeventien en ga me niet aankleden als een kerel van veertig. Al moet ik het trouwens nog wel even met mijn vriendin overleggen, want ik weet natuurlijk niet of zij kan.’
‘Heb jij dan een meisje? Waarom weten wij dat niet?’

‘Omdat jullie alleen met werken bezig zijn en ik jullie nooit persoonlijk spreek. Mieke heeft me al meerdere keren gevraagd wanneer ze met jullie kennis kan maken. Ik heb de boot echter afgehouden, want jullie zijn er immers maar zelden.’
‘Hebben haar ouders ook een bedrijf?’
‘Nee, haar pa is schilder.’
‘Gewone mensen dus.’

Menno voelt zich woest worden en zeker na de volgende opmerking van zijn zus.
‘Het lijkt me trouwens niet slim dat zij op die foto komt. Zo lang zal jullie relatie immers niet duren en dan zitten wij met een foto waar een vreemde opstaat.’
‘Waar haal jij het lef vandaan om zo over mijn relatie te oordelen? Wij zijn namelijk stapelgek op elkaar. Natuurlijk kan het uitraken, maar Erik kan jou volgende week ook vertellen dat hij een ander heeft. Ik ga dus of met Mieke op de foto en anders niet.’
‘Je hoort nog wel.’

Als Menno een uurtje later op weg is naar zijn vriendin en zijn telefoon weer gaat, vermoedt hij meteen dat het zijn vader is en hij heeft gelijk.
‘Hoi. Heb je tijd om naar de zaak te komen? Ik heb net namelijk je zus gesproken en wil daarom even met je praten.’

Menno wil eerst zeggen dat hij niet kan, maar besluit dan zijn vriendin te bellen om te zeggen dat hij later komt. Het lijkt hem namelijk goed om zich eens echt uit te spreken en zijn vader duidelijk te maken wat hij wil en vindt.
‘Best. Ik was onderweg naar mijn meisje, maar kom naar je toe.

Als Menno een kwartiertje later tegenover zijn vader zit, blijkt dat de man nogal van hem geschrokken is.
‘Ik had al een plekje op kantoor voor je gereserveerd, maar begrijp dat je andere plannen hebt en dat vind ik jammer. Heeft je mening trouwens iets met je meisje en haar familie te maken? Mensen die in loondienst werken, hebben namelijk nogal eens een zekere afkeer van ondernemers.’

Menno voelt zich weer kwaad worden, maar probeert zich te beheersen.
‘Pa, ik wist al lang voor ik Mieke leerde kennen dat ik niet bij jullie in de zaak wilde. Zij en haar ouders hebben hier dus niets mee te maken. Nu ik de gezelligheid bij haar thuis meemaak, ben ik echter nog extra gaan beseffen hoe koud, afstandelijk en sociaal armoedig jullie leven is. Ik neem het niemand van de familie kwalijk dat men zo is, maar ik wil een ander leven en hoop dat je me begrijpt. Verwacht dus niet dat ik over een tijdje van gedachten verander, want dat gaat niet gebeuren.’

Het blijft even stil, maar dan reageert Menno’s vader anders dan hij had verwacht.
‘Begrijpen doe ik je niet en ik blijf het jammer vinden, maar ik heb er wel respect voor dat je als enige van de familie een afwijkende mening durft te hebben. Verder lijkt het me goed dat je zondag met je meisje langskomt om kennis te maken.’
‘Doen we en bedankt, pa.’