Omschrijving
‘Ben je niet zenuwachtig voor die bijeenkomst van morgen?’
‘Nee, maar dat lijkt me toch ook niet nodig.’
‘Nou, dat weet ik niet. Jullie hebben personeel te veel en volgens jou moeten er daarom één of twee uit. Omdat jij er het laatste bij bent gekomen, lijkt het me dus j logisch dat jij een van de slachtoffers bent.’
Tessa schudt vol overtuiging haar hoofd.
‘In principe heb je natuurlijk gelijk, maar denk je dan dat oom Hans mij op straat zet en iemand die geen familie is laat zitten?’
‘Eerlijk gezegd wel. Niet dat hij daar blij zal zijn, maar ik denk dat dit wettelijk gezien zo moet. Plus dat hij volgens mij een eerlijke kerel is, die op een correcte manier met zijn personeel om wil gaan.’
‘Mam, ik denk dat je het veel te somber ziet. Pa zei me gisteren trouwens ook dat ik me nergens zorgen over hoefde te maken. Volgens hem kunnen hij en zijn broer zo goed met elkaar dat oom Hans er niet eens over denkt om mijn contract niet te verlengen. Maak je dus maar nergens druk over, want er is niets aan de hand.’
Hoewel Janet vreest dat haar dochter het veel te rooskleurig inziet, stopt ze met de discussie en loopt ze naar de keuken om aan het eten te beginnen. Als ze daar even mee bezig is, komt haar man, Leo, binnen.
‘Dag schoonheid. Hoe was je dag?’
Omdat Janet amper reageert op zijn woorden, kijkt hij haar geschrokken aan.
‘Is er wat. Je kijkt zo bedrukt.’
‘Het gaat om Tessa. Zij heeft morgen dat gesprek op haar werk en maakt zich nergens druk over, maar ik ben heel bang dat ze een enorme teleurstelling te verwerken krijgt. Als er mensen uit moeten, kan Hans haar namelijk niet ontzien.’
Leo slaat zijn armen om Janet heen.
‘Als je vanwege een reorganisatie mensen moet ontslaan, is het wettelijk verplicht om degene die er het laatst bij is gekomen er als eerste uit te doen. Die regel moet echter te omzeilen zijn en ik weet zeker dat Hans dit gaat doen. Wij hebben immers een perfecte band met elkaar. Plus dat hij stapelgek met Tessa is. Maak je dus maar geen zorgen, want het komt wel goed.’
Janet knikt, maar blijft triest kijken.
‘Voor Tessa hoop ik natuurlijk dat je gelijk hebt, maar ik blijf er een vervelend gevoel over houden.’
‘Hoezo dan?’
‘Nou, als onze dochter mag blijven, moet er een ander uit en dat is dan niet eerlijk. Plus dat zo’n iemand misschien veel moeilijker weer aan de slag komt als Tessa. Die vindt met haar opleiding namelijk best wat anders en komt trouwens ook niet in de financiële problemen en dat is voor een getrouwde collega’s heel anders.’
‘Janet je bent veel te goed voor deze wereld. Als iedereen zo was als jij, was het leven een stuk leuker en beter. De werkelijkheid is echter anders, want er worden overal spelletjes gespeeld en dit keer is dat in het voordeel van Tessa, maar het zal ook nog weleens in haar nadeel zijn.’
‘Misschien heb je gelijk, maar ik vind het apart dat jij, en volgens jou nog veel meer mensen, oneerlijkheid normaal vinden.’
‘Tja, zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar.’
Janet geeft geen antwoord en is blij dat haar man zich gaat douchen, zodat ze door kan met het eten. Als ze een uurtje later bijna uitgegeten zijn, ziet ze haar zwager Hans uit de auto stappen.
‘Die komt zeker over morgen praten.’
‘Hij zal wel komen zeggen dat ik me geen zorgen hoef te maken.’
‘Precies.’
Tessa rent met een grijns op haar gezicht naar de deur, maar als ze met haar oom terugkomt en Janet ziet hoe hij kijkt, vreest ze dat ze wel gelijk heeft gehad. Na even over koetjes en kalfjes te hebben gepraat, blijkt dat ook zo te zijn.
‘Ik kom hier niet zomaar, maar dat hadden jullie waarschijnlijk al door.’
‘Natuurlijk. Het is toch normaal dat je Tessa niet langer in spanning wil laten zitten. Omdat ze familie van je is, heeft ze zich trouwens niet heel veel zorgen gemaakt.’
Oom Hans kijkt zijn broer wat beteuterd aan, maar bezorgt Leo en zijn dochter dan een ijskoude douche.
‘Ik weet niet wat jullie hadden verwacht, maar ik heb slecht nieuws. Omdat Tessa het kortst in dienst is, heb ik namelijk moeten besluiten om haar eruit te doen. Omdat haar contract eind deze maand afloopt, krijgt ze geen ontslag maar komt ze niet in vaste dienst. Dat doet me pijn, maar ik kan niet anders. Tenminste, dat vind ik.’
Leo en zijn dochter kijken elkaar geschrokken en vooral verslagen aan en het duurt even voor er weer iets wordt gezegd.
‘Dat je er mensen uit moet doen, begrijp ik. Daar had Tessa echter niet bij hoeven zijn. Natuurlijk is zij er als laatste bij gekomen, maar er zijn redenen genoeg te bedenken om haar in dienst te houden. Dat je niet anders kunt is dus onzin.’
‘Het is erg jammer dat je zo reageert en je weet niet waar je over praat. Tessa en haar collega hebben namelijk geen vast contract en de rest wel. Als ik een van de anderen ontsla, krijg ik daar dus gedoe mee. Die bewuste persoon zal zijn of haar ontslag immers aanvechten en krijgt dan gelijk. Ik wil trouwens eerlijk zijn naar de rest van mijn personeel dus kan ik niet anders dan Tessa’s contract niet verlengen.’
Tessa is al huilend naar boven gerend, maar Leo blijft zijn broer met een verongelijkt gezicht aankijken.
‘In theorie klopt je verhaal, maar ik had dit niet van je verwacht en zal ook best even tijd nodig hebben om dit te verwerken. Zeker omdat ik het in jouw plaats anders had gedaan. Je kunt trouwens beter gaan, want ik wil niet het risico lopen dat ik je dingen ga zeggen waar ik later spijt van heb. Als ik eraan toe ben om weer met je te praten, bel ik je wel. Verwacht echter niet dat dit op korte termijn is en ik kan je ook helemaal niet meer bellen.’
Hans staat met een triest gezicht op.
‘Ik heb veel financiële zorgen, maar jouw reactie vind ik het ergst van alles. Daarom hoop ik dat je snel van gedachten verandert en weer contact met me opneemt.’
‘Het beste en wie weet tot ziens.’
Als Hans weg is, kijkt Leo zijn vrouw met een verbeten gezicht aan. Hij wil wat zeggen, maar Janet is hem voor.
‘Het is zinloos om over Hans zijn besluit te beginnen, want daar denken we niet hetzelfde over. Ik begrijp je wel, maar probeer je eens te verplaatsen in Hans en trots op hem te zijn. Zoveel eerlijke mensen zijn er namelijk niet meer en dat is hij wel.’
Leo kijkt zijn vrouw aan met een blik alsof ze niet goed bij haar verstand is.
‘Leuk dat ik een eerlijke broer heb, maar wat koop ik ervoor? Ik had namelijk liever een oneerlijke broer en een blije dochter.’
‘Misschien ga je er nog eens anders over denken.’
Janet blijkt een vooruitziende blik te hebben, want de volgende ochtend krijgt ze een juichende dochter aan de telefoon.
Omdat er op de afdeling verkoop iemand ontslag heeft genomen, wordt Tessa namelijk overgeplaatst en houdt zij, in tegenstelling tot haar collega, dus werk en ze krijgt ook gelijk een vast contract.
Als Janet haar man belt om hem het goede nieuws te vertellen en benadrukt dat Tessa wel en haar collega niet mag blijven, reageert hij blij en vooral eerlijk.
‘Dat is geweldig, maar ik denk dat ik me beter een tijdje kan ga zitten schamen, Ik ga uit mijn werk daarom maar even bij Hans langs om hem mijn excuses aan te bieden. Het is namelijk toch een veel betere broer dan ik gisteren dacht,’
‘Goed plan.’
‘Nee, maar dat lijkt me toch ook niet nodig.’
‘Nou, dat weet ik niet. Jullie hebben personeel te veel en volgens jou moeten er daarom één of twee uit. Omdat jij er het laatste bij bent gekomen, lijkt het me dus j logisch dat jij een van de slachtoffers bent.’
Tessa schudt vol overtuiging haar hoofd.
‘In principe heb je natuurlijk gelijk, maar denk je dan dat oom Hans mij op straat zet en iemand die geen familie is laat zitten?’
‘Eerlijk gezegd wel. Niet dat hij daar blij zal zijn, maar ik denk dat dit wettelijk gezien zo moet. Plus dat hij volgens mij een eerlijke kerel is, die op een correcte manier met zijn personeel om wil gaan.’
‘Mam, ik denk dat je het veel te somber ziet. Pa zei me gisteren trouwens ook dat ik me nergens zorgen over hoefde te maken. Volgens hem kunnen hij en zijn broer zo goed met elkaar dat oom Hans er niet eens over denkt om mijn contract niet te verlengen. Maak je dus maar nergens druk over, want er is niets aan de hand.’
Hoewel Janet vreest dat haar dochter het veel te rooskleurig inziet, stopt ze met de discussie en loopt ze naar de keuken om aan het eten te beginnen. Als ze daar even mee bezig is, komt haar man, Leo, binnen.
‘Dag schoonheid. Hoe was je dag?’
Omdat Janet amper reageert op zijn woorden, kijkt hij haar geschrokken aan.
‘Is er wat. Je kijkt zo bedrukt.’
‘Het gaat om Tessa. Zij heeft morgen dat gesprek op haar werk en maakt zich nergens druk over, maar ik ben heel bang dat ze een enorme teleurstelling te verwerken krijgt. Als er mensen uit moeten, kan Hans haar namelijk niet ontzien.’
Leo slaat zijn armen om Janet heen.
‘Als je vanwege een reorganisatie mensen moet ontslaan, is het wettelijk verplicht om degene die er het laatst bij is gekomen er als eerste uit te doen. Die regel moet echter te omzeilen zijn en ik weet zeker dat Hans dit gaat doen. Wij hebben immers een perfecte band met elkaar. Plus dat hij stapelgek met Tessa is. Maak je dus maar geen zorgen, want het komt wel goed.’
Janet knikt, maar blijft triest kijken.
‘Voor Tessa hoop ik natuurlijk dat je gelijk hebt, maar ik blijf er een vervelend gevoel over houden.’
‘Hoezo dan?’
‘Nou, als onze dochter mag blijven, moet er een ander uit en dat is dan niet eerlijk. Plus dat zo’n iemand misschien veel moeilijker weer aan de slag komt als Tessa. Die vindt met haar opleiding namelijk best wat anders en komt trouwens ook niet in de financiële problemen en dat is voor een getrouwde collega’s heel anders.’
‘Janet je bent veel te goed voor deze wereld. Als iedereen zo was als jij, was het leven een stuk leuker en beter. De werkelijkheid is echter anders, want er worden overal spelletjes gespeeld en dit keer is dat in het voordeel van Tessa, maar het zal ook nog weleens in haar nadeel zijn.’
‘Misschien heb je gelijk, maar ik vind het apart dat jij, en volgens jou nog veel meer mensen, oneerlijkheid normaal vinden.’
‘Tja, zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar.’
Janet geeft geen antwoord en is blij dat haar man zich gaat douchen, zodat ze door kan met het eten. Als ze een uurtje later bijna uitgegeten zijn, ziet ze haar zwager Hans uit de auto stappen.
‘Die komt zeker over morgen praten.’
‘Hij zal wel komen zeggen dat ik me geen zorgen hoef te maken.’
‘Precies.’
Tessa rent met een grijns op haar gezicht naar de deur, maar als ze met haar oom terugkomt en Janet ziet hoe hij kijkt, vreest ze dat ze wel gelijk heeft gehad. Na even over koetjes en kalfjes te hebben gepraat, blijkt dat ook zo te zijn.
‘Ik kom hier niet zomaar, maar dat hadden jullie waarschijnlijk al door.’
‘Natuurlijk. Het is toch normaal dat je Tessa niet langer in spanning wil laten zitten. Omdat ze familie van je is, heeft ze zich trouwens niet heel veel zorgen gemaakt.’
Oom Hans kijkt zijn broer wat beteuterd aan, maar bezorgt Leo en zijn dochter dan een ijskoude douche.
‘Ik weet niet wat jullie hadden verwacht, maar ik heb slecht nieuws. Omdat Tessa het kortst in dienst is, heb ik namelijk moeten besluiten om haar eruit te doen. Omdat haar contract eind deze maand afloopt, krijgt ze geen ontslag maar komt ze niet in vaste dienst. Dat doet me pijn, maar ik kan niet anders. Tenminste, dat vind ik.’
Leo en zijn dochter kijken elkaar geschrokken en vooral verslagen aan en het duurt even voor er weer iets wordt gezegd.
‘Dat je er mensen uit moet doen, begrijp ik. Daar had Tessa echter niet bij hoeven zijn. Natuurlijk is zij er als laatste bij gekomen, maar er zijn redenen genoeg te bedenken om haar in dienst te houden. Dat je niet anders kunt is dus onzin.’
‘Het is erg jammer dat je zo reageert en je weet niet waar je over praat. Tessa en haar collega hebben namelijk geen vast contract en de rest wel. Als ik een van de anderen ontsla, krijg ik daar dus gedoe mee. Die bewuste persoon zal zijn of haar ontslag immers aanvechten en krijgt dan gelijk. Ik wil trouwens eerlijk zijn naar de rest van mijn personeel dus kan ik niet anders dan Tessa’s contract niet verlengen.’
Tessa is al huilend naar boven gerend, maar Leo blijft zijn broer met een verongelijkt gezicht aankijken.
‘In theorie klopt je verhaal, maar ik had dit niet van je verwacht en zal ook best even tijd nodig hebben om dit te verwerken. Zeker omdat ik het in jouw plaats anders had gedaan. Je kunt trouwens beter gaan, want ik wil niet het risico lopen dat ik je dingen ga zeggen waar ik later spijt van heb. Als ik eraan toe ben om weer met je te praten, bel ik je wel. Verwacht echter niet dat dit op korte termijn is en ik kan je ook helemaal niet meer bellen.’
Hans staat met een triest gezicht op.
‘Ik heb veel financiële zorgen, maar jouw reactie vind ik het ergst van alles. Daarom hoop ik dat je snel van gedachten verandert en weer contact met me opneemt.’
‘Het beste en wie weet tot ziens.’
Als Hans weg is, kijkt Leo zijn vrouw met een verbeten gezicht aan. Hij wil wat zeggen, maar Janet is hem voor.
‘Het is zinloos om over Hans zijn besluit te beginnen, want daar denken we niet hetzelfde over. Ik begrijp je wel, maar probeer je eens te verplaatsen in Hans en trots op hem te zijn. Zoveel eerlijke mensen zijn er namelijk niet meer en dat is hij wel.’
Leo kijkt zijn vrouw aan met een blik alsof ze niet goed bij haar verstand is.
‘Leuk dat ik een eerlijke broer heb, maar wat koop ik ervoor? Ik had namelijk liever een oneerlijke broer en een blije dochter.’
‘Misschien ga je er nog eens anders over denken.’
Janet blijkt een vooruitziende blik te hebben, want de volgende ochtend krijgt ze een juichende dochter aan de telefoon.
Omdat er op de afdeling verkoop iemand ontslag heeft genomen, wordt Tessa namelijk overgeplaatst en houdt zij, in tegenstelling tot haar collega, dus werk en ze krijgt ook gelijk een vast contract.
Als Janet haar man belt om hem het goede nieuws te vertellen en benadrukt dat Tessa wel en haar collega niet mag blijven, reageert hij blij en vooral eerlijk.
‘Dat is geweldig, maar ik denk dat ik me beter een tijdje kan ga zitten schamen, Ik ga uit mijn werk daarom maar even bij Hans langs om hem mijn excuses aan te bieden. Het is namelijk toch een veel betere broer dan ik gisteren dacht,’
‘Goed plan.’