Omschrijving
Egbert ligt al een paar uur op bed, maar heeft nog geen oog dichtgedaan en dat doet hij al twee weken bijna niet meer. Toen hebben ze namelijk de laatste aardbeving gehad en zijn er een paar flinke scheuren extra in hun huis gekomen. Hij heeft samen met de buurman wel gedaan wat hij kon om alles weer zo veilig mogelijk te maken en overdag is hij er vrij zeker van dat dit voldoende is. Als hij ’s nachts in het donker op bed ligt, wordt alles echter anders en is hij voor het eerst sinds tijden regelmatig weer echt bang. Wie weet immers wanneer de volgende aardbeving is en voor welke ellende dát zorgt.
Hoewel hij al jaren in de bouw werkt en dus niet zomaar iets heeft gedaan, gelooft hij namelijk niet dat zijn herstelwerkzaamheden tegen het natuur geweld bestand zijn.
Net na de laatste aardbeving heeft hij een paar keer ’s avonds flink gedronken om in slaap te vallen, maar daar is hij mee gestopt. Hij wil namelijk niet het risico lopen dat als er ’s nachts iets gebeurt, hij door de alcohol niet in staat is om adequaat te handelen.
Natuurlijk heeft hij de aardbevingsschade wel gemeld en er is ook een deskundige geweest, maar dat verandert niets aan de zaak. Ondanks alle mooie woorden blijven ze, in ieder geval voorlopig, namelijk in een onveilig huis zitten met daarbij de dreiging van wéér een aardbeving.
Daarnaast voelt hij zich verantwoordelijk voor de veiligheid van zijn vrouw Aafke en zijn kinderen Anna en Hilko en weet hij ook niet of hij veel vertrouwen moet hebben in wat de overheid zegt.
Er is namelijk al zoveel geroepen en beloofd en daarom is het bij hem, en vele anderen, nu een kwestie van eerst zien en dan geloven.
Als hij, net nadat hij de klok twee uur heeft horen slaan, een lichte schok meent te voelen, vliegt hij als een bezetene overeind. Hoewel na even blijkt dat hij zich heeft vergist, is dit voor hem wel een reden om op te staan en buiten te gaan kijken.
Ondanks dat hij zo voorzichtig mogelijk probeert te doen, is zijn vrouw toch wakker geworden.
‘Wat is er?’
‘Ik dacht dat ik iets voelde schokken, maar heb me vergist. Nu ik toch wakker ben, ga ik echter even buiten kijken.’
‘Man, probeer toch te slapen, want met wakker liggen los je echt niets op. Dat gebrek aan rust gaat je trouwens nog een keer opbreken.’
‘Misschien, maar ik heb al drie uur met mijn ogen open gelegen en dat vind ik lang genoeg.’
‘Je zult ook eens doen wat ik denk dat het beste voor je is.’
‘Aafke, laten we nu geen ruziemaken, want dan doen we al veel te vaak. Plus dat we met wat pech de kinderen er ook nog mee wakker maken. Als die tenminste wel een beetje normaal slapen.’
‘Je beseft zeker wel dat jij steeds ruzie maakt en niet ik. Doe trouwens maar wat je denkt dat je moet doen. Ik ga nog een paar uur slapen.’
Egbert zegt niets meer, maar pakt zijn kleren en loopt de trap af en naar buiten. Hij staat eerst even om zich heen te kijken, maar het is overal donker. Behalve een paar huizen verder, want daar meent hij een lichtje te zien branden. Al is het ook gelijk weer uit en daarom vermoedt hij zich vergist te hebben. Omdat daar een vrouw alleen woont, kan het trouwens zijn dat ze voor de buitenwereld niet wil weten dat ze wakker is en daarom in het donker zit. Verkeerde figuren lopen immers overal rond, dus ook in Groningen.
Als Egbert op zijn bankje voor de schuur gaat zitten, begint hij over zijn leven na te denken.
Tot die aardbevingen begonnen hadden Aafke en hij het heel goed samen. Ze hielden van elkaar, waren gezond, met de kinderen liep het lekker, hij verdiende goed en ze woonden op een mooi plekje. De gevolgen van de aardbevingen en de constante angst voor herhaling, plus de frustratie dat het erg lang heeft geduurd voor er aandacht voor hun ellende kwam, hebben hun huwelijk echter geen goed gedaan. Eigenlijk gaat het gewoon slecht en misschien nog wel slechter dan Aafke en hij door hebben.
Omdat ze allebei erg prikkelbaar zijn, is één verkeerd woord namelijk genoeg voor een grote ruzie die soms dagen door blijft sudderen. Ze vinden wel dat het anders moet, maar zijn niet meer in staat om normaal met elkaar te praten en begrip voor elkaar te hebben. Als deze narigheid niet snel opgelost wordt, weet hij dan ook niet of hun huwelijk wel overeind blijft.
Opeens schrikt hij op van naderende voetstappen. Hij wil eerst opstaan om te kijken wie het is, maar dan ziet hij de buurvrouw.
‘Hallo. Mag ik bij je komen zitten of was je net van plan om naar binnen te gaan? Het is tenslotte niet de tijd om een praatje te komen maken.’
‘Dat is waar, maar kom er gerust bij. Ik had nog geen oog dichtgedaan, maar toen ik een schokje meende te voelen, hield ik het op bed niet meer uit en ben ik naar buiten gegaan.’
‘Ik heb niets gevoeld, maar durf al weken niet meer naar bed en probeer op de bank maar iets te slapen. Toen ik jou zag zitten, dacht ik dat je misschien wel behoefte aan gezelschap had. Ik namelijk wel, want ik voel me ’s nachts erg eenzaam en word steeds banger.’
Het tweetal is al snel druk in gesprek en Egbert is blij dat hij eindelijk iemand getroffen heeft die hem begrijpt en waarmee hij over alles kan praten wat hem bezighoudt. Iets wat trouwens wederzijds blijkt te zijn.
‘Tjonge, buurman, wat fijn dat we elkaar spreken. Iedereen in de buurt heeft namelijk zijn of haar eigen problemen en de mensen die geen last van de aardbevingen hebben, begrijpen niet wat wij meemaken. Plus dat wij, hoewel we elkaar nooit echt hadden gesproken, ook nog eens heel goed met elkaar kunnen praten. Ik ga nu naar huis, maar hoop je daarom vaker te spreken en als je om een praatje verlegen zit, kom je maar.’
Als de buurvrouw weg is, schrikt Egbert van zijn gedachten. Alleen niet lang, want al snel neemt hij zich voor om Aafke alles te vertellen over zijn gesprek en haar voor te stellen om samen ook weer te gaan praten. Dat deden ze vroeger namelijk wél en is de enige manier om de problemen te overwinnen en gelukkig te blijven, want dat laatste is belangrijker dan alle ellende die door de aardbevingen veroorzaakt wordt.
Hoewel hij al jaren in de bouw werkt en dus niet zomaar iets heeft gedaan, gelooft hij namelijk niet dat zijn herstelwerkzaamheden tegen het natuur geweld bestand zijn.
Net na de laatste aardbeving heeft hij een paar keer ’s avonds flink gedronken om in slaap te vallen, maar daar is hij mee gestopt. Hij wil namelijk niet het risico lopen dat als er ’s nachts iets gebeurt, hij door de alcohol niet in staat is om adequaat te handelen.
Natuurlijk heeft hij de aardbevingsschade wel gemeld en er is ook een deskundige geweest, maar dat verandert niets aan de zaak. Ondanks alle mooie woorden blijven ze, in ieder geval voorlopig, namelijk in een onveilig huis zitten met daarbij de dreiging van wéér een aardbeving.
Daarnaast voelt hij zich verantwoordelijk voor de veiligheid van zijn vrouw Aafke en zijn kinderen Anna en Hilko en weet hij ook niet of hij veel vertrouwen moet hebben in wat de overheid zegt.
Er is namelijk al zoveel geroepen en beloofd en daarom is het bij hem, en vele anderen, nu een kwestie van eerst zien en dan geloven.
Als hij, net nadat hij de klok twee uur heeft horen slaan, een lichte schok meent te voelen, vliegt hij als een bezetene overeind. Hoewel na even blijkt dat hij zich heeft vergist, is dit voor hem wel een reden om op te staan en buiten te gaan kijken.
Ondanks dat hij zo voorzichtig mogelijk probeert te doen, is zijn vrouw toch wakker geworden.
‘Wat is er?’
‘Ik dacht dat ik iets voelde schokken, maar heb me vergist. Nu ik toch wakker ben, ga ik echter even buiten kijken.’
‘Man, probeer toch te slapen, want met wakker liggen los je echt niets op. Dat gebrek aan rust gaat je trouwens nog een keer opbreken.’
‘Misschien, maar ik heb al drie uur met mijn ogen open gelegen en dat vind ik lang genoeg.’
‘Je zult ook eens doen wat ik denk dat het beste voor je is.’
‘Aafke, laten we nu geen ruziemaken, want dan doen we al veel te vaak. Plus dat we met wat pech de kinderen er ook nog mee wakker maken. Als die tenminste wel een beetje normaal slapen.’
‘Je beseft zeker wel dat jij steeds ruzie maakt en niet ik. Doe trouwens maar wat je denkt dat je moet doen. Ik ga nog een paar uur slapen.’
Egbert zegt niets meer, maar pakt zijn kleren en loopt de trap af en naar buiten. Hij staat eerst even om zich heen te kijken, maar het is overal donker. Behalve een paar huizen verder, want daar meent hij een lichtje te zien branden. Al is het ook gelijk weer uit en daarom vermoedt hij zich vergist te hebben. Omdat daar een vrouw alleen woont, kan het trouwens zijn dat ze voor de buitenwereld niet wil weten dat ze wakker is en daarom in het donker zit. Verkeerde figuren lopen immers overal rond, dus ook in Groningen.
Als Egbert op zijn bankje voor de schuur gaat zitten, begint hij over zijn leven na te denken.
Tot die aardbevingen begonnen hadden Aafke en hij het heel goed samen. Ze hielden van elkaar, waren gezond, met de kinderen liep het lekker, hij verdiende goed en ze woonden op een mooi plekje. De gevolgen van de aardbevingen en de constante angst voor herhaling, plus de frustratie dat het erg lang heeft geduurd voor er aandacht voor hun ellende kwam, hebben hun huwelijk echter geen goed gedaan. Eigenlijk gaat het gewoon slecht en misschien nog wel slechter dan Aafke en hij door hebben.
Omdat ze allebei erg prikkelbaar zijn, is één verkeerd woord namelijk genoeg voor een grote ruzie die soms dagen door blijft sudderen. Ze vinden wel dat het anders moet, maar zijn niet meer in staat om normaal met elkaar te praten en begrip voor elkaar te hebben. Als deze narigheid niet snel opgelost wordt, weet hij dan ook niet of hun huwelijk wel overeind blijft.
Opeens schrikt hij op van naderende voetstappen. Hij wil eerst opstaan om te kijken wie het is, maar dan ziet hij de buurvrouw.
‘Hallo. Mag ik bij je komen zitten of was je net van plan om naar binnen te gaan? Het is tenslotte niet de tijd om een praatje te komen maken.’
‘Dat is waar, maar kom er gerust bij. Ik had nog geen oog dichtgedaan, maar toen ik een schokje meende te voelen, hield ik het op bed niet meer uit en ben ik naar buiten gegaan.’
‘Ik heb niets gevoeld, maar durf al weken niet meer naar bed en probeer op de bank maar iets te slapen. Toen ik jou zag zitten, dacht ik dat je misschien wel behoefte aan gezelschap had. Ik namelijk wel, want ik voel me ’s nachts erg eenzaam en word steeds banger.’
Het tweetal is al snel druk in gesprek en Egbert is blij dat hij eindelijk iemand getroffen heeft die hem begrijpt en waarmee hij over alles kan praten wat hem bezighoudt. Iets wat trouwens wederzijds blijkt te zijn.
‘Tjonge, buurman, wat fijn dat we elkaar spreken. Iedereen in de buurt heeft namelijk zijn of haar eigen problemen en de mensen die geen last van de aardbevingen hebben, begrijpen niet wat wij meemaken. Plus dat wij, hoewel we elkaar nooit echt hadden gesproken, ook nog eens heel goed met elkaar kunnen praten. Ik ga nu naar huis, maar hoop je daarom vaker te spreken en als je om een praatje verlegen zit, kom je maar.’
Als de buurvrouw weg is, schrikt Egbert van zijn gedachten. Alleen niet lang, want al snel neemt hij zich voor om Aafke alles te vertellen over zijn gesprek en haar voor te stellen om samen ook weer te gaan praten. Dat deden ze vroeger namelijk wél en is de enige manier om de problemen te overwinnen en gelukkig te blijven, want dat laatste is belangrijker dan alle ellende die door de aardbevingen veroorzaakt wordt.