Omschrijving
Als Rob net voor twee uur een por van zijn vrouw krijgt en sirenes hoort, springt hij geschrokken zijn bed uit. Als hij het gordijn opendoet, schrikt hij echter nog veel erger.
‘Wat is er aan de hand?’
‘De auto’s van Joop en Klaas staan in brand.’
‘Is er iemand bij?’
‘Ja zijzelf, maar ik denk niet dat er nog iets aan te doen is. Ik ga wel even kijken.’
Rob rent zo snel hij kan naar beneden en lijkt niet meer te horen dat zijn vrouw hem naroept dat hij voorzichtig moet zijn. Wel schiet hij snel een jas aan en rent hij naar zijn buren toe. Daar hoeft hij niet te vragen hoe de auto’s zijn gaan branden, want buurman Joop komt met een van woede vertrokken gezicht naar hem toe.
‘Ze willen er niets over zeggen, maar ik weet zeker dat het aangestoken is. Ik weet niet of we toevallig de klos zijn of dat ze ons bewust hebben uitgekozen, maar vrees het laatste.’
‘Hoezo?’
‘Nou, ik heb de laatste weken op mijn werk wat nare beslissingen moeten nemen en dat leverde nogal wat herrie op. Het zou dus best eens een wraakactie kunnen zijn.’
‘Oké, maar daar heeft Klaas toch niets mee te maken?’
‘Dat is waar, maar de auto’s stonden tegen elkaar aan en daarom vermoed ik dat het vuur is overgeslagen. Ik heb dus geen bewijs, maar mijn gevoel zegt me genoeg.’
Rob knikt en begrijpt wat de buurman bedoelt. Hij zit op zijn werk namelijk in een grote reorganisatie en heeft daarom veel mensen slecht nieuws moeten brengen.
Het merendeel beseft wel dat hij dit in opdracht doet, maar er kunnen ook mensen zijn die hem dit persoonlijk aanrekenen en wraak menen te moeten nemen.
‘Het is wel heel toevallig dat jullie de auto’s vannacht buiten hadden staan.’
‘Ja, we zouden in alle vroegte gaan varen en daarom hebben we de boten voor een nachtje in de garage gezet. Misschien maar goed ook dat de auto’s buiten stonden. Als ze die binnen in de fik hadden gestoken, was het huis er met wat pech namelijk ook aangegaan en misschien nog wel meer.’
‘Heb je een vermoeden wie het gedaan zou kunnen hebben?’
‘Ik denk dus iemand van mijn werk, maar verdenk niemand. Het is trouwens ook niet zeker dat ik gelijk heb. Je leest immers steeds vaker dat er auto’s in brand worden gestoken. Dus kan het best één of andere dwaas zijn geweest die dit heeft gedaan.’
‘Als je zo’n figuur in je handen krijgt, zou je hem of haar toch vernielen. Je zult als ouder het bericht maar krijgen dat je kind een auto in de fik heeft gestoken. Ik weet zeker dat ik hem of haar per direct op straat zette, want zo’n iemand zou ik niet onder mijn dak willen hebben. Tjonge, je schaamt je toch gek als je kind zoiets doet.’
‘Jij hoeft je daar in ieder geval geen zorgen over te maken, want Ron doet zoiets niet.’
‘Nee, gelukkig niet.’
‘Ik ga trouwens naar binnen om een borrel te nemen. Hier word ik namelijk niet blijer en ik draai de ellende toch niet terug.’
‘Je hebt gelijk. Hangen er in de buurt nergens camera’s? Al helpt dat niet bij voorbaat iets, want het echte gespuis weet die dingen namelijk eenvoudig te omzeilen.’
‘Ik heb daar nog niet aan gedacht, maar goed dat je het zegt. De politie zal daar namelijk vast wel meer van weten.’
Als Rob even later thuis de kamer binnenloopt, ziet hij dat zijn vrouw boven is en daarom gaat hij ook. Ze is nog wel wakker en begint meteen te praten.
‘Het is toch niet normaal dat ze je zo te grazen nemen.’
‘We mogen blij zijn dat Ron zoiets niet doet, Is hij er trouwens nog niet.?’
‘Nee, hij bleef bij Maaike slapen.’
Van slapen komt voor Tineke en Rob weinig meer. Daarom zitten ze, in tegenstelling tot normaal op zaterdag, dit keer al voor acht uur aan het ontbijt. Natuurlijk krijgen ze het gelijk weer over afgelopen nacht.
‘Het is te hopen dat er ergens een camera hangt waar iets op te zien is. Al is het maar de vraag of ze daar iets aan hebben. Het is immers niet strafbaar om ’s nachts buiten te zijn. Natuurlijk is het verdacht, maar als je een goede verklaring hebt waarom je er was, is er volgens mij niets aan de hand.’
Omdat het zaterdag is en er boodschappen gedaan moeten worden, gaat het tweetal al snel op pad en wordt er niet meer over de brandstichting gesproken. Als ze tegen half één thuis de straat weer inrijden en de buurman bij zijn verbrande auto zien staan, worden ze er echter weer aan herinnerd.
Als Rob naar hem toe loopt, blijkt hij camerabeelden te hebben.
‘Heb je die van de politie gehad?’
‘Nee, van die man van de Jumbo.’
‘Staat er iemand op?’
‘Je ziet twee jongens uit een auto stappen, maar die zijn zo goed als onherkenbaar.’
‘Mag ik eens kijken?’
‘Natuurlijk.’
Als Rob de beelden ziet, begint hij te zweten en komt hij even in ademnood. Ook wordt hij heel licht in zijn hoofd en voelt hij de koude rillingen over zijn rug lopen.
Hij herkent die ene jongen namelijk gelijk, want dat is de broer van Robs vriendin. Hij meent ook te zien dat de andere zijn zoon is en dat zorgt voor paniek en angst.
Volgens hem kan het niet zo zijn dat Ron dit gedaan heeft, maar de beelden liegen niet en zeggen dat hij vannacht in ieder geval in de buurt is geweest. De vraag is echter wat hij nu moet. Hij heeft geen idee, maar wil zijn zoon niet bij voorbaat of onterecht beschuldigen. Wat nu echter als hij het gedaan heeft en opgepakt wordt? Dan weet in tijd van even het hele dorp het en heeft hij een naam die hij nooit meer kwijtraakt.
Zijn toekomst is dan naar de knoppen, waardoor hij het beste gelijk met zijn studie kan stoppen. Met een brandstichter wil niemand immers iets te maken hebben en zo raar is dat niet.
Hij weet even niet wat hij tegen de buurman moet zeggen en is daarom blij dat de berger komt om de verbrande auto’s op te halen.
‘Ik herken ook niemand, maar zal er nog eens goed over nadenken. Je kunt die beelden zeker niet naar me doorsturen, zodat ik er thuis nog eens naar kan kijken?’
‘Dat kan wel. Ik doe het zo gelijk.’
Als Rob thuis de kamer binnenstormt, kijkt zijn vrouw hem verbaasd aan.
‘Ben je ziek? Het lijkt wel of ze je achterna zitten en je bent spierwit.’
‘De buurman had beelden van afgelopen nacht en daar staat Ron op. Bij de Jumbo hangt namelijk een camera. Het is niet zeker dat hij brand heeft gesticht, maar het is wel heel verdacht en de politie zal hem daarom graag willen spreken.’
‘Dat denk ik ook, maar wat ga je doen? Hem aangeven zodat hij opgepakt en misschien wel veroordeeld wordt? Ik denk niet dat er veel ouders zijn die zoiets doen. Natuurlijk heeft hij iets strafbaars gedaan, maar het kan best per ongeluk gebeurd zijn en iedere jongere maakt toch weleens een foutje. Moeten we hem dus om dat ene moment een slechte naam bezorgen? Die krijgt hij namelijk zeker als ze hem oppakken, want je weet dat zoiets als een lopend vuurtje door het dorp gaat.’
Rob knikt.
‘Je hebt gelijk en de buurmannen hebben geen schade, want ze zijn allebei goed verzekerd. Tenminste, dat zeiden ze. We moeten alleen wel met Ron praten, want het kan natuurlijk zijn dat anderen hem ook op de beelden herkennen.’
Opeens pakt Robs vrouw hem bij zijn arm.
‘Daar komen de buurmannen aan en ze hebben twee flinke bierpakketten bij zich. Ze lachen of ze de loterij hebben gewonnen. Je zou denken dat je droomt.’
‘Nou, zeg dat wel.’
Als de buurmannen binnenkomen, komt er snel een eind aan de onzekerheid van Rob en zijn vrouw. De mannen hebben namelijk geweldig en vooral onverwacht nieuws
‘Is Ron er niet?’
‘Nee, die is bij zijn vriendin.’
‘Geen probleem. Dit is voor hem en zijn maatje en breng hem onze dank maar over. Toen de jongens vannacht uit de kroeg kwamen, hebben ze de brandstichters namelijk op heterdaad betrapt. De auto’s stonden toen al in lichterlaaie en de daders wisten te ontkomen. Daarom zijn de jongens ze rennend achternagegaan en hebben ze hen op het industrieterrein een pand in zien gaan. Omdat ze hun telefoons nog in de auto hadden liggen, heeft er één de wacht gehouden en is de ander naar die benzinepomp gerend om de politie te bellen. Het heeft daardoor allemaal wat langer geduurd, maar dat maakt niet uit. De zaak is opgelost en daar gaat het om.’
Ron kijkt zijn vrouw bijna dol van opluchting aan en lijkt alles van net te zijn vergeten.
‘Buurman, ik zei vannacht dat ik blij was dat ik me geen zorgen om mijn zoon hoefde te maken. Dat hij boeven zou gaan vangen, had ik echter niet verwacht.’
‘Nou, wees maar trots op die jongen.’
Als de buurmannen weg zijn, blijken de ouders niet zo trots te zijn als ze net deden.
‘Zullen we dit maar snel vergeten en vooral dat we de toekomst van onze zoon
belangrijker vonden dan gerechtigheid?’
‘Ja, we kunnen moeilijk tevreden met onszelf zijn.’
‘Wat is er aan de hand?’
‘De auto’s van Joop en Klaas staan in brand.’
‘Is er iemand bij?’
‘Ja zijzelf, maar ik denk niet dat er nog iets aan te doen is. Ik ga wel even kijken.’
Rob rent zo snel hij kan naar beneden en lijkt niet meer te horen dat zijn vrouw hem naroept dat hij voorzichtig moet zijn. Wel schiet hij snel een jas aan en rent hij naar zijn buren toe. Daar hoeft hij niet te vragen hoe de auto’s zijn gaan branden, want buurman Joop komt met een van woede vertrokken gezicht naar hem toe.
‘Ze willen er niets over zeggen, maar ik weet zeker dat het aangestoken is. Ik weet niet of we toevallig de klos zijn of dat ze ons bewust hebben uitgekozen, maar vrees het laatste.’
‘Hoezo?’
‘Nou, ik heb de laatste weken op mijn werk wat nare beslissingen moeten nemen en dat leverde nogal wat herrie op. Het zou dus best eens een wraakactie kunnen zijn.’
‘Oké, maar daar heeft Klaas toch niets mee te maken?’
‘Dat is waar, maar de auto’s stonden tegen elkaar aan en daarom vermoed ik dat het vuur is overgeslagen. Ik heb dus geen bewijs, maar mijn gevoel zegt me genoeg.’
Rob knikt en begrijpt wat de buurman bedoelt. Hij zit op zijn werk namelijk in een grote reorganisatie en heeft daarom veel mensen slecht nieuws moeten brengen.
Het merendeel beseft wel dat hij dit in opdracht doet, maar er kunnen ook mensen zijn die hem dit persoonlijk aanrekenen en wraak menen te moeten nemen.
‘Het is wel heel toevallig dat jullie de auto’s vannacht buiten hadden staan.’
‘Ja, we zouden in alle vroegte gaan varen en daarom hebben we de boten voor een nachtje in de garage gezet. Misschien maar goed ook dat de auto’s buiten stonden. Als ze die binnen in de fik hadden gestoken, was het huis er met wat pech namelijk ook aangegaan en misschien nog wel meer.’
‘Heb je een vermoeden wie het gedaan zou kunnen hebben?’
‘Ik denk dus iemand van mijn werk, maar verdenk niemand. Het is trouwens ook niet zeker dat ik gelijk heb. Je leest immers steeds vaker dat er auto’s in brand worden gestoken. Dus kan het best één of andere dwaas zijn geweest die dit heeft gedaan.’
‘Als je zo’n figuur in je handen krijgt, zou je hem of haar toch vernielen. Je zult als ouder het bericht maar krijgen dat je kind een auto in de fik heeft gestoken. Ik weet zeker dat ik hem of haar per direct op straat zette, want zo’n iemand zou ik niet onder mijn dak willen hebben. Tjonge, je schaamt je toch gek als je kind zoiets doet.’
‘Jij hoeft je daar in ieder geval geen zorgen over te maken, want Ron doet zoiets niet.’
‘Nee, gelukkig niet.’
‘Ik ga trouwens naar binnen om een borrel te nemen. Hier word ik namelijk niet blijer en ik draai de ellende toch niet terug.’
‘Je hebt gelijk. Hangen er in de buurt nergens camera’s? Al helpt dat niet bij voorbaat iets, want het echte gespuis weet die dingen namelijk eenvoudig te omzeilen.’
‘Ik heb daar nog niet aan gedacht, maar goed dat je het zegt. De politie zal daar namelijk vast wel meer van weten.’
Als Rob even later thuis de kamer binnenloopt, ziet hij dat zijn vrouw boven is en daarom gaat hij ook. Ze is nog wel wakker en begint meteen te praten.
‘Het is toch niet normaal dat ze je zo te grazen nemen.’
‘We mogen blij zijn dat Ron zoiets niet doet, Is hij er trouwens nog niet.?’
‘Nee, hij bleef bij Maaike slapen.’
Van slapen komt voor Tineke en Rob weinig meer. Daarom zitten ze, in tegenstelling tot normaal op zaterdag, dit keer al voor acht uur aan het ontbijt. Natuurlijk krijgen ze het gelijk weer over afgelopen nacht.
‘Het is te hopen dat er ergens een camera hangt waar iets op te zien is. Al is het maar de vraag of ze daar iets aan hebben. Het is immers niet strafbaar om ’s nachts buiten te zijn. Natuurlijk is het verdacht, maar als je een goede verklaring hebt waarom je er was, is er volgens mij niets aan de hand.’
Omdat het zaterdag is en er boodschappen gedaan moeten worden, gaat het tweetal al snel op pad en wordt er niet meer over de brandstichting gesproken. Als ze tegen half één thuis de straat weer inrijden en de buurman bij zijn verbrande auto zien staan, worden ze er echter weer aan herinnerd.
Als Rob naar hem toe loopt, blijkt hij camerabeelden te hebben.
‘Heb je die van de politie gehad?’
‘Nee, van die man van de Jumbo.’
‘Staat er iemand op?’
‘Je ziet twee jongens uit een auto stappen, maar die zijn zo goed als onherkenbaar.’
‘Mag ik eens kijken?’
‘Natuurlijk.’
Als Rob de beelden ziet, begint hij te zweten en komt hij even in ademnood. Ook wordt hij heel licht in zijn hoofd en voelt hij de koude rillingen over zijn rug lopen.
Hij herkent die ene jongen namelijk gelijk, want dat is de broer van Robs vriendin. Hij meent ook te zien dat de andere zijn zoon is en dat zorgt voor paniek en angst.
Volgens hem kan het niet zo zijn dat Ron dit gedaan heeft, maar de beelden liegen niet en zeggen dat hij vannacht in ieder geval in de buurt is geweest. De vraag is echter wat hij nu moet. Hij heeft geen idee, maar wil zijn zoon niet bij voorbaat of onterecht beschuldigen. Wat nu echter als hij het gedaan heeft en opgepakt wordt? Dan weet in tijd van even het hele dorp het en heeft hij een naam die hij nooit meer kwijtraakt.
Zijn toekomst is dan naar de knoppen, waardoor hij het beste gelijk met zijn studie kan stoppen. Met een brandstichter wil niemand immers iets te maken hebben en zo raar is dat niet.
Hij weet even niet wat hij tegen de buurman moet zeggen en is daarom blij dat de berger komt om de verbrande auto’s op te halen.
‘Ik herken ook niemand, maar zal er nog eens goed over nadenken. Je kunt die beelden zeker niet naar me doorsturen, zodat ik er thuis nog eens naar kan kijken?’
‘Dat kan wel. Ik doe het zo gelijk.’
Als Rob thuis de kamer binnenstormt, kijkt zijn vrouw hem verbaasd aan.
‘Ben je ziek? Het lijkt wel of ze je achterna zitten en je bent spierwit.’
‘De buurman had beelden van afgelopen nacht en daar staat Ron op. Bij de Jumbo hangt namelijk een camera. Het is niet zeker dat hij brand heeft gesticht, maar het is wel heel verdacht en de politie zal hem daarom graag willen spreken.’
‘Dat denk ik ook, maar wat ga je doen? Hem aangeven zodat hij opgepakt en misschien wel veroordeeld wordt? Ik denk niet dat er veel ouders zijn die zoiets doen. Natuurlijk heeft hij iets strafbaars gedaan, maar het kan best per ongeluk gebeurd zijn en iedere jongere maakt toch weleens een foutje. Moeten we hem dus om dat ene moment een slechte naam bezorgen? Die krijgt hij namelijk zeker als ze hem oppakken, want je weet dat zoiets als een lopend vuurtje door het dorp gaat.’
Rob knikt.
‘Je hebt gelijk en de buurmannen hebben geen schade, want ze zijn allebei goed verzekerd. Tenminste, dat zeiden ze. We moeten alleen wel met Ron praten, want het kan natuurlijk zijn dat anderen hem ook op de beelden herkennen.’
Opeens pakt Robs vrouw hem bij zijn arm.
‘Daar komen de buurmannen aan en ze hebben twee flinke bierpakketten bij zich. Ze lachen of ze de loterij hebben gewonnen. Je zou denken dat je droomt.’
‘Nou, zeg dat wel.’
Als de buurmannen binnenkomen, komt er snel een eind aan de onzekerheid van Rob en zijn vrouw. De mannen hebben namelijk geweldig en vooral onverwacht nieuws
‘Is Ron er niet?’
‘Nee, die is bij zijn vriendin.’
‘Geen probleem. Dit is voor hem en zijn maatje en breng hem onze dank maar over. Toen de jongens vannacht uit de kroeg kwamen, hebben ze de brandstichters namelijk op heterdaad betrapt. De auto’s stonden toen al in lichterlaaie en de daders wisten te ontkomen. Daarom zijn de jongens ze rennend achternagegaan en hebben ze hen op het industrieterrein een pand in zien gaan. Omdat ze hun telefoons nog in de auto hadden liggen, heeft er één de wacht gehouden en is de ander naar die benzinepomp gerend om de politie te bellen. Het heeft daardoor allemaal wat langer geduurd, maar dat maakt niet uit. De zaak is opgelost en daar gaat het om.’
Ron kijkt zijn vrouw bijna dol van opluchting aan en lijkt alles van net te zijn vergeten.
‘Buurman, ik zei vannacht dat ik blij was dat ik me geen zorgen om mijn zoon hoefde te maken. Dat hij boeven zou gaan vangen, had ik echter niet verwacht.’
‘Nou, wees maar trots op die jongen.’
Als de buurmannen weg zijn, blijken de ouders niet zo trots te zijn als ze net deden.
‘Zullen we dit maar snel vergeten en vooral dat we de toekomst van onze zoon
belangrijker vonden dan gerechtigheid?’
‘Ja, we kunnen moeilijk tevreden met onszelf zijn.’