Ik voel me niet meer veilig

Model: ik-voel-me-niet-meer-veilig
€1,00 Excl. BTW: €1,00

Omschrijving

Als Marga iets na twee uur wakker wordt omdat ze naar het toilet moet, meent ze wat op de overloop te horen. Ze denkt dat het haar dochtertje is en daarom roept ze het kind haar naam. Het enige wat ze als antwoord krijgt, is echter wat zacht maar gejaagd gepraat en lawaai op de trap. 

Hoewel ze geen held is, denkt ze vanwege de angst om haar dochter niet aan gevaar en rent ze roepend naar de slaapkamer van het meisje. Die blijkt echter nog heerlijk te slapen en dat is een enorme geruststelling voor Marga. Als ze met het nog slaperige kind in haar armen de lamp aandoet, schrikt ze zich echter bijna een ongeluk.


Overal liggen namelijk spullen en op de werkkamer van haar man is het helemaal een ravage. Als ze naar beneden is gerend, blijkt het daar trouwens niets beter te zijn.

Omdat de achterdeur openstaat en ze daarom vreest dat de inbrekers nog in de buurt zijn, belt ze luid om hulp roepend en in paniek bij de buren aan. Die slapen, gelukkig voor haar, aan de voorkant en zijn daarom een paar minuten later al beneden.


‘Je laat ons schrikken. Wat is er gebeurd?’
‘Ingebroken. Er is ingebroken. Overal zijn ze geweest en alles hebben ze overhoopgehaald. Wat moet ik doen? Ruud is ook nog weg. Ik ben hartstikke bang en ga niet meer naar huis. Gelukkig heeft Lia niets gehoord. Help me alsjeblieft.’

De buurman is even naar boven gerend om wat aan te trekken en zijn telefoon te pakken.
‘Ik heb de politie al gebeld en ga in de buurt kijken of er nog iets of iemand te zien is. Buurman Arno is ook wakker zie ik en gaat vast wel even mee.’

‘Doe je voorzichtig en ga alsjeblieft niet vechten. Die lui kunnen namelijk wel messen of andere wapens bij zich hebben.’
‘Ik beloof dat we uitkijken. De politie zal er met een paar minuten trouwens wel zijn. Doe in de tussentijd voor niemand open. Hooguit voor de buren, maar verder niet.’
‘Oké. Ik had veel liever dat je bij ons bleef, maar misschien is het wel goed om een rondje door de buurt te lopen.’

De politie is er al snel en nadat die wat   vingerafdrukken hebben gevonden, loopt Marga met de agenten door het huis. Het is een nog grotere troep dan ze dacht en alles zit onder het zand, maar men lijkt niets te hebben meegenomen. Al zien ze wel wat waardevolle spullen in de keuken staan.

Volgens de politie heeft ze dus geluk gehad.
‘Het lijkt erop dat u net op tijd wakker bent geworden. Deze spullen zullen ze hier namelijk wel neergezet hebben om mee te nemen. Nu zijn ze waarschijnlijk van u geschrokken en op de vlucht geslagen.’

Als iedereen weg is, beseft Marga pas goed wat er is gebeurd. Ze denkt nu ook weer aan haar man. Omdat hij in Polen zit en toch niets kon doen, heeft ze hem niet gebeld. Omdat ze hem heel graag even wil spreken, pakt ze echter toch haar telefoon. Blijkbaar heeft hij die naast zich liggen, want hij neemt gelijk op.
‘Hoi. Wat is er aan de hand?’
‘Schrik niet, maar er is ingebroken. Het huis is net een vuilnisbelt, maar er is niets weg. Volgens de politie komt dat omdat ze van me zijn geschrokken.’

Ruud schrikt enorm en baalt ervan dat hij zo ver weg is.
‘Ik wou dat ik bij je was, maar kan niet zonder mijn collega’s naar huis gaan en het is een uur of acht, negen rijden. Plus dat we morgenochtend nog een bespreking hebben. Het wordt dus op z’n vroegst morgenavond heel laat. Laat de rommel maar liggen tot ze van de verzekering zijn geweest en ik zou maar een paar glaasjes wijn nemen. Je drinkt immers nooit, dus daar zul je vast wel goed van slapen.’

Marga zucht een keer, maar zegt niets. Ze denkt er echter niet over om wijn te drinken of te gaan slapen. Omdat ze in gedachten nog steeds de stemmen van de inbrekers hoort, wordt ze trouwens ook niet lui.
Daarnaast loopt ze bij ieder gerucht naar het raam om te kijken of ze iets ziet en wordt ze met de minuut banger.

Haar angst is zelfs zo groot dat ze de volgende ochtend amper van huis durft om haar dochter naar school te brengen en dat is om twaalf uur nog bijna erger.

De rest van de dag maakt ze met haar telefoon foto’s van alle auto’s die door de straat rijden en van iedereen die ze lopend of op de fiets voorbij ziet komen. 

Als haar buurvrouw ’s middags in de tuin bezig is en ziet wat ze doet, belt ze aan.

‘Hoi Marga. Hoe is het met je? Ben je al een iets van de schrik bekomen?’
‘Ja, hoor. Vannacht viel het niet mee, maar nu is er weinig meer aan de hand en komende nacht en morgen gaat het vast nog wel beter.’

De buurvrouw, die een goede band met Marga heeft, kijkt haar met een begrijpende glimlach op haar gezicht aan.
‘Was je net foto’s aan het maken en heeft je meisje vannacht op de bank geslapen? Dat je haar beneden durfde te laten, terwijl jij op bed lag.’

Marga is vuurrood aangelopen en als ze de buurvrouw aankijkt, besluit ze met haar toneelspel te stoppen en eerlijk te zijn.
‘Ik ben vast een bangerik, maar vrees dat ik me hier geen minuut meer op mijn gemak voel en blijf geen nacht meer alleen. Hoe dat met Ruud zijn werk moet, weet ik niet. Er moet echter wel iets gebeuren, want ik word dol van angst en zie in iedereen die over straat komt een inbreker. Flauw, hè?’

De buurvrouw pakt Marga’s hand.
‘Je doet niet flauw en bent geen bangerik. Er zijn namelijk nog veel meer mensen die na een inbraak last hebben van deze problemen. Wanneer komt Ruud thuis?’
‘Vanavond heel laat of anders morgen.’
‘Vertel je hem dan eerlijk hoe je je voelt?’
‘Meteen.’
‘Afgesproken. Ik ruim thuis even wat op en kom dan hier en blijf tot Ruud er weer is.’
’Dank je wel.’