Omschrijving
Als Jelle de deur van de afkickkliniek achter zich heeft gesloten, kijkt hij onwennig om zich heen. De laatste paar weken heeft hij veel nagedacht over hoe het zou zijn als zijn tijd er hier *opzat.
Nu hij buiten staat, gaat er echter te veel door zijn hoofd om zijn gedachten op een rijtje te krijgen. Wel wil hij eerst naar huis om te kijken hoe het daar is. Veel verwacht hij er niet van, want zijn vrouw heeft hem net voor zijn opname verlaten en er zal geen ander zijn geweest om de boel bij te houden. Zowel zijn familie als zijn vrienden waren namelijk al langer klaar met hem en dat vond hij destijds erg onredelijk, maar nu heel normaal. Zij hebben namelijk hun uiterste best gedaan om hem te helpen, maar hij wilde alleen drinken en verder niets. Het gevolg was niet alleen een breuk met zijn omgeving, maar ook schulden, een verloren baan en een strafblad.
Hij had namelijk een kwade dronk en heeft daarom veel gevochten en de nodige schade aangericht. Het zal dan ook niet meevallen om weer een normaal leven op te bouwen. Hij rekent er, ondanks dat hij afgekickt is, namelijk niet op dat de mensen hem met open armen ontvangen.
Ze zullen de ruzies en de keren dat hij ’s nachts stomdronken door de straat liep te schreeuwen, bij buren en familie aanbelde en in tuinen ging slapen immers nog niet vergeten zijn.
Als hij een half uurtje later zijn huis binnenloopt, ziet hij gelijk dat zijn vermoeden juist is geweest. Alles ligt namelijk bedekt onder een flinke laag stof en er hangt een enorm muffe lucht. Daarom besluit hij alle ramen los te zetten en naar het strand te fietsen voor een flinke wandeling. Met een beetje geluk zorgen de frisse lucht en de inspanning er namelijk voor dat hij wat beter na kan denken, want dat is wel nodig.
In de kliniek is meerdere keren met hem gepraat over de herstart van zijn leven, maar die gesprekken heeft hij nooit serieus genomen. Omdat hij inmiddels tijd genoeg van zijn leven heeft verspeeld en die ellende nooit meer mee wil maken, zal hij echter toch iets moeten.
Onderweg naar het strand komt hij een paar bekenden tegen. Die steken wel hun hand op, maar de manier hoe ze dat doen, zegt alles hoe ze over hem denken. Tenminste, zo ervaart hij het en hij heeft begrip voor ze, want zo’n fijne vent is hij niet geweest. Dat is echter verleden tijd, want de alcohol heeft hij afgezworen.
Zijn omgeving zal daar echter niet gelijk vertrouwen in hebben. Daarom vreest hij dat het erg moeilijk wordt om werk te vinden, want wie wil immers een dronkaard in dienst hebben? Dat is hij natuurlijk niet meer, maar zo zullen de mensen hem dus nog wel zien en dat is logisch.
Verhuizen naar een ander deel van het land is misschien een optie. Al vraagt hij zich af of dat zinvol is. Nederland is namelijk groot, maar ook weer heel klein. Er hoeft ergens anders namelijk maar één iemand te zijn die zijn verleden kent en alles is voor niets geweest. Verhuizen is trouwens een vlucht en vluchten wil hij niet. Dus blijft hij hier wonen en gaat hij zo snel mogelijk door de zure appel heen proberen te bijten.
Als hij een eind op het strand heeft gelopen en bij een snackwagen iets gaat eten, lijkt dat voornemen in een stroomversnelling te komen.
De van de wagen begint namelijk te praten.
‘Het is zeker wel lekker om te wandelen? Ik wou dat ik daar af en toe tijd voor had. Dat zit er echter niet in, want ik sta óf hier óf in mijn eetcafé en heb amper vrije tijd. Ik zoek wel personeel voor mijn café, maar het valt niet mee om een goed iemand te vinden.’
Ondanks dat Jelle wel bang wordt dat werken in een café geen goede keuze voor hem is, hapt hij gelijk toe. Hij drinkt immers nooit meer en dit is werk, afleiding en zijn eerste stap naar eerherstel. Hij besluit wel eerlijk te zijn en vertelt de man daarom alles over zijn verslaving. Als hij uitgepraat is, kijkt hij in een grijnzend gezicht.
‘Ik waardeer je eerlijkheid en zou je best willen helpen, maar denk niet dat het verstandig is. Wie zegt me immers dat je écht van de drank af bent. Je kunt bij mij trouwens dagelijks in de verleiding komen om weer te beginnen.’
Jelle is enorm teleurgesteld en blijkbaar is dat van zijn gezicht af te lezen.
‘Je kijkt triest, maar zult me begrijpen.’
‘Dat wel, maar ik wil bewijzen dat ik echt ben afgekickt en daar zou deze baan me enorm bij helpen. Als iedereen zo weinig vertrouwen in me heeft als u, zal het niet meevallen om aan de slag te komen. Dat is echter niet uw probleem en daarom hou ik u niet langer op. Tot ziens.’
De man roept Jelle na om even te wachten, maar die houdt zich doof en loopt met grote stappen naar zijn fiets. Hij is zo teleurgesteld dat hij met een vaart naar huis rijdt en daar gaat hij, om zichzelf te bewijzen dat hij écht is veranderd, als een razende aan de schoonmaak. Omdat hij het extra goed wil doen, is hij er een heel tijdje mee bezig. Tegen zeven uur is het eindelijk naar zijn zin en daarom loopt hij met een tevreden gezicht naar buiten om te kijken wat daar nog te doen is.
Als hij de deur opent, staat hij echter oog in oog met de man van de patatwagen.
‘Het duurde even, maar ik heb je gelukkig toch gevonden. Mag ik binnenkomen?’
Jelle kijkt de man stomverbaasd aan en heeft geen zin om hem binnen te laten. Hij verwacht namelijk dat die kerel over zijn verslaving komt praten en daar heeft hij al genoeg over gezegd.
Er is echter een stemmetje dat hem waarschuwt om niet te voorbarig te zijn en daar besluit hij naar te luisteren.
‘Ik ben heel nieuwsgierig naar wat je te vertellen hebt. Kom dus binnen.’
‘Fijn, want ik heb de hele dag aan je gedacht en hoop dat ik een goede beslissing heb genomen. Daarom wil ik heel graag met je praten.’
De man is heel eerlijk.
‘Toen je me vanmiddag je verhaal vertelde, dacht ik zeker te weten dat jij niet de juiste persoon voor me was. Vanwege je teleurstelling ben ik echter gaan twijfelen. Je had ook gelijk, want als iedereen je zo behandelt als ik deed, kom je inderdaad nooit verder met je leven. Hoewel velen in het dorp me voor gek zullen verklaren, wil ik daarom toch vragen of je bij me komt werken. Dit aanbod doe ik je trouwens omdat je me er heilig van overtuigd lijkt dat je nooit meer in de fout gaat. Als ik één keer merk dat je hebt gedronken, wil ik je trouwens op staande voet kunnen ontslaan en die clausule komt in je contract te staan. Nou, zijn we het eens of niet?’
Jelle wordt overspoeld door blijdschap en belooft de man meerdere keren om hem niet teleur te stellen. Dat doet hij ook niet, want het werken met alcohol kost hem nog minder moeite dan hij had verwacht. Wat hij wel erg vindt, zijn de reacties van de mensen uit het dorp. Die doen namelijk niets anders dan over hem roddelen en bijna iedereen denkt dat hij snel terug is bij af.
In de enkeling die hem steunt ontdekt hij echter zijn ware vrienden en vriendinnen en die zijn van een onnoemelijk grote waarde bij de wederopbouw van zijn leven.
Nu hij buiten staat, gaat er echter te veel door zijn hoofd om zijn gedachten op een rijtje te krijgen. Wel wil hij eerst naar huis om te kijken hoe het daar is. Veel verwacht hij er niet van, want zijn vrouw heeft hem net voor zijn opname verlaten en er zal geen ander zijn geweest om de boel bij te houden. Zowel zijn familie als zijn vrienden waren namelijk al langer klaar met hem en dat vond hij destijds erg onredelijk, maar nu heel normaal. Zij hebben namelijk hun uiterste best gedaan om hem te helpen, maar hij wilde alleen drinken en verder niets. Het gevolg was niet alleen een breuk met zijn omgeving, maar ook schulden, een verloren baan en een strafblad.
Hij had namelijk een kwade dronk en heeft daarom veel gevochten en de nodige schade aangericht. Het zal dan ook niet meevallen om weer een normaal leven op te bouwen. Hij rekent er, ondanks dat hij afgekickt is, namelijk niet op dat de mensen hem met open armen ontvangen.
Ze zullen de ruzies en de keren dat hij ’s nachts stomdronken door de straat liep te schreeuwen, bij buren en familie aanbelde en in tuinen ging slapen immers nog niet vergeten zijn.
Als hij een half uurtje later zijn huis binnenloopt, ziet hij gelijk dat zijn vermoeden juist is geweest. Alles ligt namelijk bedekt onder een flinke laag stof en er hangt een enorm muffe lucht. Daarom besluit hij alle ramen los te zetten en naar het strand te fietsen voor een flinke wandeling. Met een beetje geluk zorgen de frisse lucht en de inspanning er namelijk voor dat hij wat beter na kan denken, want dat is wel nodig.
In de kliniek is meerdere keren met hem gepraat over de herstart van zijn leven, maar die gesprekken heeft hij nooit serieus genomen. Omdat hij inmiddels tijd genoeg van zijn leven heeft verspeeld en die ellende nooit meer mee wil maken, zal hij echter toch iets moeten.
Onderweg naar het strand komt hij een paar bekenden tegen. Die steken wel hun hand op, maar de manier hoe ze dat doen, zegt alles hoe ze over hem denken. Tenminste, zo ervaart hij het en hij heeft begrip voor ze, want zo’n fijne vent is hij niet geweest. Dat is echter verleden tijd, want de alcohol heeft hij afgezworen.
Zijn omgeving zal daar echter niet gelijk vertrouwen in hebben. Daarom vreest hij dat het erg moeilijk wordt om werk te vinden, want wie wil immers een dronkaard in dienst hebben? Dat is hij natuurlijk niet meer, maar zo zullen de mensen hem dus nog wel zien en dat is logisch.
Verhuizen naar een ander deel van het land is misschien een optie. Al vraagt hij zich af of dat zinvol is. Nederland is namelijk groot, maar ook weer heel klein. Er hoeft ergens anders namelijk maar één iemand te zijn die zijn verleden kent en alles is voor niets geweest. Verhuizen is trouwens een vlucht en vluchten wil hij niet. Dus blijft hij hier wonen en gaat hij zo snel mogelijk door de zure appel heen proberen te bijten.
Als hij een eind op het strand heeft gelopen en bij een snackwagen iets gaat eten, lijkt dat voornemen in een stroomversnelling te komen.
De van de wagen begint namelijk te praten.
‘Het is zeker wel lekker om te wandelen? Ik wou dat ik daar af en toe tijd voor had. Dat zit er echter niet in, want ik sta óf hier óf in mijn eetcafé en heb amper vrije tijd. Ik zoek wel personeel voor mijn café, maar het valt niet mee om een goed iemand te vinden.’
Ondanks dat Jelle wel bang wordt dat werken in een café geen goede keuze voor hem is, hapt hij gelijk toe. Hij drinkt immers nooit meer en dit is werk, afleiding en zijn eerste stap naar eerherstel. Hij besluit wel eerlijk te zijn en vertelt de man daarom alles over zijn verslaving. Als hij uitgepraat is, kijkt hij in een grijnzend gezicht.
‘Ik waardeer je eerlijkheid en zou je best willen helpen, maar denk niet dat het verstandig is. Wie zegt me immers dat je écht van de drank af bent. Je kunt bij mij trouwens dagelijks in de verleiding komen om weer te beginnen.’
Jelle is enorm teleurgesteld en blijkbaar is dat van zijn gezicht af te lezen.
‘Je kijkt triest, maar zult me begrijpen.’
‘Dat wel, maar ik wil bewijzen dat ik echt ben afgekickt en daar zou deze baan me enorm bij helpen. Als iedereen zo weinig vertrouwen in me heeft als u, zal het niet meevallen om aan de slag te komen. Dat is echter niet uw probleem en daarom hou ik u niet langer op. Tot ziens.’
De man roept Jelle na om even te wachten, maar die houdt zich doof en loopt met grote stappen naar zijn fiets. Hij is zo teleurgesteld dat hij met een vaart naar huis rijdt en daar gaat hij, om zichzelf te bewijzen dat hij écht is veranderd, als een razende aan de schoonmaak. Omdat hij het extra goed wil doen, is hij er een heel tijdje mee bezig. Tegen zeven uur is het eindelijk naar zijn zin en daarom loopt hij met een tevreden gezicht naar buiten om te kijken wat daar nog te doen is.
Als hij de deur opent, staat hij echter oog in oog met de man van de patatwagen.
‘Het duurde even, maar ik heb je gelukkig toch gevonden. Mag ik binnenkomen?’
Jelle kijkt de man stomverbaasd aan en heeft geen zin om hem binnen te laten. Hij verwacht namelijk dat die kerel over zijn verslaving komt praten en daar heeft hij al genoeg over gezegd.
Er is echter een stemmetje dat hem waarschuwt om niet te voorbarig te zijn en daar besluit hij naar te luisteren.
‘Ik ben heel nieuwsgierig naar wat je te vertellen hebt. Kom dus binnen.’
‘Fijn, want ik heb de hele dag aan je gedacht en hoop dat ik een goede beslissing heb genomen. Daarom wil ik heel graag met je praten.’
De man is heel eerlijk.
‘Toen je me vanmiddag je verhaal vertelde, dacht ik zeker te weten dat jij niet de juiste persoon voor me was. Vanwege je teleurstelling ben ik echter gaan twijfelen. Je had ook gelijk, want als iedereen je zo behandelt als ik deed, kom je inderdaad nooit verder met je leven. Hoewel velen in het dorp me voor gek zullen verklaren, wil ik daarom toch vragen of je bij me komt werken. Dit aanbod doe ik je trouwens omdat je me er heilig van overtuigd lijkt dat je nooit meer in de fout gaat. Als ik één keer merk dat je hebt gedronken, wil ik je trouwens op staande voet kunnen ontslaan en die clausule komt in je contract te staan. Nou, zijn we het eens of niet?’
Jelle wordt overspoeld door blijdschap en belooft de man meerdere keren om hem niet teleur te stellen. Dat doet hij ook niet, want het werken met alcohol kost hem nog minder moeite dan hij had verwacht. Wat hij wel erg vindt, zijn de reacties van de mensen uit het dorp. Die doen namelijk niets anders dan over hem roddelen en bijna iedereen denkt dat hij snel terug is bij af.
In de enkeling die hem steunt ontdekt hij echter zijn ware vrienden en vriendinnen en die zijn van een onnoemelijk grote waarde bij de wederopbouw van zijn leven.