Ik zie het niet meer zitten

Model: ik-zie-het-niet-meer-zitten
€1,00 Excl. BTW: €1,00

Omschrijving

Het is bijna half vijf als Arnold met een enorm bedrukt gevoel wakker wordt. Hij doet nog wel een poging om verder te slapen, maar weet dat dit zinloos is. Hij is namelijk al weken elke ochtend in alle vroegte wakker en het is hem nog niet één keer gelukt om weer in slaap te komen.

Door zijn slaapgebrek gaat hij zich steeds slechter voelen en daarom heeft zijn vrouw hem al aangeraden om naar de huisarts te gaan, maar daar wil hij niets van weten. Als hij naar de dokter gaat, is hij voor zijn gevoel namelijk ziek en dat wil hij niet zijn.
Hij voelt zich lichamelijk, op de kater na die hij soms van zijn stevige drinken heeft, namelijk prima. Het probleem is alleen dat hij zich na het faillissement van zijn winkel een enorme nul is gaan voelen. Hij vindt namelijk dat alle ellende zijn schuld is. Wat hij fout heeft gedaan, kan hij niet onder woorden brengen. Dat hij het niet goed heeft gedaan, is volgens hem echter zeker.
Als hij de zaken anders aangepakt had, was hij immers niet failliet gegaan en had hij nu nog plezier in zijn leven gehad.


Wat de narigheid nog groter maakt, is dat hij zich onbegrepen en door iedereen in de steek gelaten voelt. Voor het faillissement had hij namelijk vrienden in overvloed, maar daar is niemand meer van over.
Plus dat hij van de mensen die nog wel naar hem omkijken geen steun krijgt. Verder dan wat meewarige blikken en nietszeggende opmerkingen komt men namelijk niet.


Hij begrijpt wel dat men het moeilijk vindt om met hem te praten, maar ze kunnen het toch proberen? Was er bijvoorbeeld maar eens iemand die vroeg hoe hij zich voelde.
Dan kon hij tenminste vertellen hoe het voelt om af te gaan voor de hele gemeente. Zo ervaart hij dat namelijk.
 Natuurlijk zou hij ook uit zichzelf zijn verhaal tegen iemand kunnen vertellen, maar dat ziet hij als zielig doen en dat wil hij niet.

Het gevolg is echter dat zijn leven er steeds triester uit gaat zien. De ellende begint al als hij ’s ochtends naar zijn werk fietst en meent dat iedereen hem nakijkt en over hem praat. Hierdoor komt hij vaak met een beroerd gevoel op de zaak en daar wordt het er meestal niet beter op. Zijn collega’s hebben namelijk altijd e grootste lol met elkaar, maar hij heeft geen zin om te lachen en telt de uren af tot hij naar huis kan.


Daar is het trouwens ook niet meer zo leuk.  Zijn vrouw trekt zich het mislukken van de winkel namelijk niet zo aan als hij en is van mening dat blijven treuren niets helpt. Er zijn momenten dat hij denkt dat ze gelijk heeft, maar veel vaker heeft hij het gevoel dat ook zij hem in de steek laat. 

Omdat hij bang is dat hij gaat liggen woelen en zijn vrouw wakker maakt, besluit hij op te staan en zich te gaan douchen. Helaas voor hem, maakt hij het zichzelf zo nog veel moeilijker. Als hij een half uur later met een kopje koffie voor het raam staat en ziet dat de hele buurt nog slaapt, beseft hij namelijk pas echt hoe diep hij in de ellende zit. 

Dit komt zo hard bij hem binnen, dat hij moeite krijgt om zijn emoties in bedwang te houden en niet hoort dat de kamerdeur opengaat en zijn vrouw binnenkomt.

‘Was je alweer uitgeslapen?’
‘Heb ik je wakker gemaakt?’
‘Ja, maar dat is geen wonder. Ik slaap namelijk niet veel beter dan jij?’
‘Komt dat door mij?’

‘Het is niet jouw schuld, want ik weet dat je graag anders wil. Ik ben echter heel bang dat je uit wanhoop een keer rare dingen doet. Daarom ben ik elke keer als jij je beweegt meteen wakker.’
‘Vrees je dat ik me van het leven wil beroven?’
‘Daar denk ik heel vaak over na en dat lijkt me niet gek.’
‘Misschien niet, maar wat moet ik dan? Ik zit door mijn eigen schuld in de problemen en weet niet hoe ik eruit moet komen.’

Els schudt haar hoofd.
‘Je denkt dus nog steeds dat je zelf je leven weer op de rails krijgt.’
‘Wie zou dat anders moeten doen?’
‘Je kunt naar de huisarts gaan en je laten doorverwijzen naar een therapeut en ik sta ook altijd voor je klaar. Daar hebben we het trouwens al vaker over gehad.’

Albert begint wat cynisch te lachen.
‘Ik hou van je en waardeer je bereidheid om me te helpen, maar je begrijpt me niet. Je kunt dus niets voor me doen en dat geldt ook voor een therapeut. Die verzinnen de gekste dingen om je aan het praten te krijgen en dat is niets voor mij. Ik ben namelijk een nuchter iemand die niets van dat soort fratsen moet hebben.’

‘Wat wil je dan?’
‘Ik heb maar één doel en dat is over een tijdje weer voor mezelf beginnen. Dan kan ik namelijk de hele wereld laten zien dat ik niet zo’n sufferd ben als iedereen nu denkt.’
‘Albert, denk na. We zitten de eerste paar jaar nog in de schuldsanering en in die tijd kun je niets. Plus dat het daarna wel even zal duren voor we weer iets gespaard hebben en uit kunnen geven. Vind je jezelf trouwens zakelijk genoeg om nog eens eigen baas te worden?’

Albert kijkt opeens woest.
‘Ja, praat me nog maar verder in de put.’
‘Dat is niet mijn bedoeling en niet zakelijk zijn, is geen schande. Jij hebt immers capaciteiten die een ander niet heeft.’
‘Wat vind jij dan dat ik moet doen?’

‘Je moet niets, maar ik zou een afspraak bij de huisarts maken en alle hulp aanpakken die ik krijgen kon. Je kunt wat een therapeut zegt wel stom vinden en zeggen dat ik je niet begrijp, maar je kunt ook proberen om iets met alle tips te doen.’

‘Dan ga ik iets doen wat ik niet zie zitten.’
‘Zo kun je het bekijken, maar je kunt ook als hulp zien om uit deze ellende te komen.’
‘Probeer ik nu niet alles om beter te worden?’
‘Nee, want je wil alleen met mensen praten die je zeggen wat jij graag wil horen. Ik heb je bijvoorbeeld al heel veel tips gegeven, maar je wordt alleen boos of zegt dat ik onzin vertel en doet verder niets.’

Albert weet hier niets tegenin te brengen, maar geeft zich nog niet gewonnen.
‘Misschien heb e gelijk, maar ik denk dat ons gesprek heel snel een welles nietes spelletje wordt?’
‘Als je dat denkt, kun je beter naar een therapeut gaan.’
‘Daar heb ik helemaal geen vertrouwen in.’
‘Ben je daar dan al vaker geweest?’
‘Nee, maar ik heb er wel veel negatieve verhalen over gehoord.’
‘Geloof jij alles wat er wordt gezegd? Je weet toch dat veel mensen het niet stoer vinden om naar een therapeut te gaan en er daarom lacherig over doen.’

‘Ik zal nog weleens zien wat ik doe.’

Els zwijgt en gaat naar boven om zich te douchen. Ze heeft er weinig vertrouwen in dat hun gesprek nut heeft gehad. Als ze een week later thuiskomt en een briefje ziet liggen dat Albert naar de huisarts is, blijkt echter dat ze te negatief is geweest.