Is het niet te snel voor een ander?

Model: is-het-niet-te-snel-voor-een-ander
€1,00 Excl. BTW: €1,00

Omschrijving

Als Luuk een uurtje aan het werk is, krijgt hij een telefoontje van de directeur.
‘Goedemorgen. Heb je een paar uur tijd?’
‘Nee, maar je zult me niet voor niets bellen?’
‘Klopt. Er hebben vier dames en een heer gesolliciteerd op de functie van assistent-boekhouding.  Omdat jij met een van hen moet gaan werken, heb ik graag dat je erbij bent.’
‘Dat begrijp ik. Ik kom eraan.’

Luuk staat meteen op om naar de directeur te lopen en daar duurt het niet lang voor de eerste sollicitant binnenkomt. Dat gesprek gaat niet slecht, maar volgens zowel Luuk als zijn directeur is de man niet de persoon die ze zoeken en daarom zetten ze een streep door zijn naam. De volgende twee dames hebben het volgens de heren ook niet echt, maar dan komt er een geweldig leuk uitziende vrouw binnen.

Voor ze iets heeft gezegd, is Luuk daarom al onder de indruk van haar. Daar schrikt hij nogal van, want dit is de eerste keer na het overlijden van zijn vrouw dat hij zich tot een ander aangetrokken voelt.

Omdat hij vijfenvijftig is, is het niet zijn bedoeling om de rest van zijn leven alleen te blijven. Het feit dat hij aan een ander denkt, ziet hij echter als verraad aan zijn vrouw en daar schaamt hij zich voor. Hij doet daarom nogal afstandelijk tegen de dame en zegt niet meer dan nodig is. Dat valt zijn directeur natuurlijk op. Als de vrouw het kantoor uit is gelopen, kijkt hij Luuk daarom grijnzend aan.

‘Had ze iets waar je je aan stoorde?’
‘Ik vond haar erg overdreven doen en dat is vaak een teken dat men iets te verbergen heeft. Daarnaast had ik ook geen klik met haar.’
‘Jammer, want ze lijkt mij wel een versterking voor ons. Zeker als ik haar opleiding en ervaring zie. Plus dat ze me heel plezierig in de omgang lijkt. Als de laatste kandidaat niet minstens net zoveel te bieden heeft, vraag ik je dan ook om nog eens over haar na te denken en ik wil haar sowieso uitnodigen voor een tweede gesprek.’

Luuk knikt, maar zegt niets en loopt, om even na te kunnen denken, naar de wc. Onderweg beseft hij dat hij wel reëel moet blijven. Als zij de beste kandidaat is, moeten ze haar dus gewoon nemen. De zaak mag immers geen nadeel hebben van het feit dat hij bang is om gevoelens voor de dame te krijgen. Hij kan zich trouwens ook druk maken om niets, want misschien is die vrouw wel veel minder aardig dan ze net deed.  Plus dat ze, hoewel ze ook weduwe is, best geen man kan willen. Er zijn immers meer mensen die ervoor kiezen om alleen te blijven en volgens hem zijn dat meer vrouwen dan mannen.

Als hij het kantoor weer binnenloopt, blijkt dat de laatste sollicitant er al is en qua gedrag een tegenpool van de vorige is. Wat diploma’s en ervaring betreft is ze echter haar meerdere en daar is Luuk blij mee. Hij wil wel een nieuwe relatie, maar voorlopig nog niet en daarom hoopt hij dat deze dame zijn collega wordt.
Van haar is hij namelijk verre van onder de indruk en hij kan zich niet voorstellen dat dit ooit anders wordt.


Gelukkig voor hem, kent zijn directeur na dit gesprek geen twijfels meer.
‘Over de eerste drie sollicitanten hoeven we het niet meer te hebben. Nummer vier had ik erg graag gewild. Als jij de samenwerking met haar niet ziet zitten, moeten we echter voor nummer vijf gaan. Al wil ik, voor we de knoop definitief doorhakken, nog wel een keer met haar praten en ik heb graag dat jij daar weer bij bent.’
‘Akkoord.

Omdat het tweede gesprek met Baukje, zoals ze heet, goed gaat, wordt ze dezelfde dag nog aangenomen en dat lijkt eerst een goede keuze te zijn geweest. Na een paar weken wordt het Luuk echter steeds duidelijker dat er met haar niet samen te werken is. Ze heeft namelijk op alles wat hij doet het nodige aan te merken en het ergste is dat ze lang niet de uitstekende kracht is waar ze haar voor aan hebben gezien.

Omdat ze ook niet openstaat voor positief bedoelde aanmerkingen, ontstaat er al snel een vervelende sfeer. Luuk baalt hier vreselijk van, maar wil er niet gelijk een drama van maken. Het ligt immers aan hem dat ze is aangenomen.

Goede raad is duur, want de sfeer tussen hem en Baukje wordt steeds slechter en het lijkt op een escalatie uit te draaien. Had hij die andere vrouw nu maar niet afgewezen. Hij vraagt zich af of hij daar wel een goede reden voor had.
Er zal in zijn hart namelijk altijd een plekje voor zijn overleden vrouw blijven en hij is nu bijna drie jaar alleen en dat is niet lang, maar ook niet kort. Daarnaast is het natuurlijk de vraag wie het recht heeft om te bepalen of hij lang genoeg alleen is gebleven en hij weet dat je het in de ogen van andere nooit goed doet.

Als hij voelt dat hij aan een nieuwe relatie toe is, is het dus onzin om zich iets aan te trekken van wat de mensen zeggen. Hij weet trouwens niet of het nog zin heeft om over Ilona na te denken. Ze kan namelijk best gepikeerd zijn dat ze niet is aangenomen en hem daarom niet meer willen zien. Plus dat ze inmiddels ook een ander kan hebben, want hij zal immers niet de enige man zijn op wie ze indruk heeft gemaakt.


Baukje is echter het grootste probleem, maar daar komt de volgende dag een oplossing voor. Als hij op zijn werk komt, wordt hij namelijk opgewacht door een cynisch lachende directeur.
‘Ik weet dat het achteraf praten is, maar we hadden bij die sollicitatieprocedure toch beter voor Ilona kunnen gaan. Baukje belde me gisteravond laat namelijk dat ze per direct ontslag nam. Ze gaf als reden op dat er met jou niet viel samen te werken en daar heb ik iet op gereageerd. Ik denk echter om nu Ilona maar te bellen en te vragen of zij nog interesse heeft.’

Luuk knikt en zegt dat hij het ermee eens is, want hij weet dat zijn directeur voor de meest logische oplossing kiest. Als hij tijdens de koffie hoort dat ze elkaar gesproken hebben en Ilona er even over wil denken, is er echter toch sprake van opluchting bij hem. Nu kan hij zich immers op de mogelijke nieuwe situatie voorbereiden, want hij vreest dat dit nodig is.

Als hij na werktijd naar de snackbar fietst om wat te gaan eten, gaat dat voorbereiden echter sneller dan hij had verwacht. Na een paar minuten komt Ilona namelijk binnenlopen en die is nogal nieuwsgierig.
‘Vanmiddag ben ik tot mijn stomme verbazing gebeld door je directeur. Hij deed destijds of hij met die andere vrouw de hoofdprijs had gewonnen, maar zij is dus al weg. Hebben jullie zitten slapen of heeft zij de boel bedrogen?’

Luuk beseft dat hij eerlijk moet zijn.
‘Als jij er niet zo leuk uit had gezien en zo aardig was geweest, hadden we je meteen al aangenomen. Omdat ik wist dat jij, net als ik, ook alleen was, vreesde ik echter verliefd op je te worden en ik meende dat ik dit, uit respect voor mijn vrouw, niet moest willen. Later ben ik daar echter anders over gaan denken, want een nieuwe relatie wil niet zeggen dat ik mijn vrouw vergeten ben. Ik was trouwens nogal voorbarig, want jij kon mij natuurlijk best niet zien zitten of geen nieuwe relatie willen. Het gevolg was echter een paar nare weken. Naast dat ik me schaamde voor de manier waarop we met jou waren omgegaan, zat ik namelijk alle dagen met een vreselijke collega. Gelukkig heeft zij ontslag genomen en ik hoop echt dat je alsnog bij ons wil komen werken.’

Ilona kijkt Luuk even zwijgend aan, maar komt dan met een voor hem ontluisterend antwoord.
‘Ik begrijp je wel, want het is erg moeilijk om te bepalen of je toe bent aan een nieuwe relatie en het levert altijd gezeur op van de mensen om je heen. Het is echter jammer dat het zo gelopen is, want jij bent wel iemand waar ik iets voor zou kunnen voelen. Omdat ik heel veel moeite heb met de manier hoe jij mijn sollicitatie hebt beïnvloed, gaat het tussen ons echter niets worden en kom ik ook niet bij jullie werken.’

Luuk beleeft door dit antwoord een vreselijk weekend. Op zondagavond krijgt hij echter een appje dat alles anders maakt. Ilona schrijft namelijk dat ze nog steeds niet blij met hem is.

Daaronder staat echter in schuine letters: Toch lijk je me dus wel een man waar ik weer gelukkig mee kan worden. Daarom wil ik graag meer contact met je en ga ik proberen om je te vergeven. Ik kom morgen trouwens solliciteren en reken erop dat ik nu wel aangenomen word.