Omschrijving
Sinds Evert vanwege zijn gezondheid steeds meer moeite heeft gekregen met lopen, is zijn elektrische rolstoel een enorme steun voor hem. Zonder dit hulpmiddel zou het namelijk heel moeilijk voor hem worden om nog zelfstandig te wonen en zou hij zeker geen boodschappen meer kunnen doen.
Ja, misschien met hulp van zijn buren, maar die wil hij zo min mogelijk tot last zijn en zijn kinderen en andere familie wonen allemaal ver weg. Als die op bezoek komen en hem ergens mee helpen, vindt hij het geweldig. Hij ziet ze echter maar zelden en daarom is hij erg blij met zijn stoel.
Zo eenvoudig is zijn leven trouwens toch al niet, want hij krijgt steeds meer moeite om de financiële eindjes aan elkaar te knopen. Daarom probeert hij zo zuinig mogelijk te leven en daarnaast nog wat te sparen.
Als de prijzen voor levensonderhoud blijven stijgen, hoopt hij zo namelijk wat minder snel in de problemen te komen.
Hij gaat uit financiële overwegingen meestal net voor sluitingstijd boodschappen doen. Dan is er namelijk het nodige afgeprijsd en dat scheelt weer voor zijn portemonnee.
Omdat er vandaag meer in prijs verlaagd was dan normaal en hij voldoende geld bij zich had, rekent hij met een prima humeur af en gaat hij, zeker voor zijn doen, vrij opgeruimd op weg naar huis. Als hij bij de verkeerslichten staat en wat mensen vanuit auto’s naar hem ziet wijzen, is het echter snel gedaan met zijn opgewekte stemming.
Eerst weet hij niet wat ze bedoelen en meent hij dat ze hem in de maling nemen.
Dat doen ze niet, want als het licht groen wordt en hij doorrijdt, merkt hij na een paar meter al dat zijn stoel opeens raar doet.
Daarom stopt hij om te kijken wat er is en ziet hij tot zijn grote schrik dat zijn beide achterbanden zo goed als leeg staan.
Over de vraag hoe dat komt, denkt hij niet na. Wel vraagt hij zich af hoe hij thuis moet komen. Lopen gaat immers niet en die stoel naar huis duwen al helemaal niet.
Met lege banden doorrijden is trouwens ook geen optie, want nu zijn ze vast nog wel te repareren en als hij erop gaat rijden, zullen ze zeer waarschijnlijk vervangen moeten worden. Het lappen van die banden is al een vervelende kostenpost, maar twee nieuwe banden wordt natuurlijk een nog veel kostbaarder verhaal.
Omdat zijn mobieltje kapot is en hij geen geld voor een ander over heeft, kan hij ook niemand bellen om hem even op te halen.
Hij zou trouwens niet eens weten wie hij daarvoor kon vragen, want zijn kinderen en familie moeten dus van ver komen en de buren zijn niet zo behulpzaam.
Hoewel iedereen zal begrijpen dat hij hier niet voor zijn lol staat, is er niemand die stopt om te vragen wat er is. Hij krijgt wel veel meewarige blikken toegeworpen, maar men is blijkbaar te druk met zichzelf of heeft geen zin om hem te helpen. Die hulp wordt trouwens steeds noodzakelijker, want hij ziet de lucht snel betrekken en rekent er daarom op dat het zo begint te regenen.
Als hij in de verte een groepje jongens aan ziet komen, schrikt hij. Die knapen komen namelijk bij hem uit de buurt en hebben tijdens de jaarwisseling in het park voor zijn huis een auto in brand gestoken en veel vuurwerkoverlast veroorzaakt. Zulke lieverdjes zijn dat dus niet. Als hij er nog aan denkt hoe ze slaags raakten met de politie, wordt hij zelfs dat ze hem iets aan zullen doen. Plus dat hij van hen zeker geen hulp hoeft te verwachten.
Als hij geen problemen met lopen had, zou hij daarom maken dat hij wegkwam. Nu kan hij echter geen kant op en is er dus geen andere optie dan maar af te wachten wat er gaat gebeuren. Omdat hij niet verwacht dat het veel goeds zal zijn, voelt hij dat zijn hart steeds sneller begint te kloppen en hoopt hij dat het een klein beetje meevalt.
Everts gevoel wordt nog slechter als hij ziet dat de jongens vuurwerk bij zich hebben en dat naar fietsers en vooral vrouwen en meisjes gooien. Door de angst die dat bij hem oproept, raakt hij zelfs een beetje in paniek. Daarom besluit hij, hoewel hij vreest dat dit veel te zwaar voor hem is, naar het dichtstbijzijnde huis te lopen en daar hulp te vragen.
Door de spanning kost het lopen Evert nog veel meer moeite dan anders. Omdat hij, volgens hem, geen andere keus heeft, zet hij echter door en uiteindelijk komt hij doodmoe bij het huis aan. Daar is zijn probleem echter nog niet mee opgelost, want het duurt eerst een heel tijdje voor er opengedaan wordt en dan wacht hem een vreselijke teleurstelling.
‘Dag mevrouw. Ik sta daar met mijn rolstoel, maar kan vanwege twee lekke banden niet verder. Kunt u me helpen? Ik ben namelijk zeer slecht ter been en het lopen en staan kost me daarom heel veel moeite. Al laat u me alleen maar iemand bellen om mij en mijn stoel op te halen en naar huis te brengen.’
De dame denkt niet over Everts vraag na.
‘Dat zal niet gaan. Ik ben namelijk erg druk en alleen thuis en heb niet de gewoonte om vreemde mensen in huis te laten. U doet nu namelijk wel zielig, maar wie zegt me dat u niet liegt en me zo overvalt. Voor iemand anders bellen doe ik trouwens niet en ik laat niemand met mijn telefoon bellen.’
Evert voelt de wanhoop door zijn lijf trekken en wil alles wel doen om de dame te overtuigen van zijn goede bedoelingen, maar krijgt daar geen kans voor. Ze heeft de deur namelijk al dichtgegooid en daarom zit er niets anders op dan een poging te doen om weer bij zijn stoel te komen.
Halverwege is hij echter zo vermoeid dat hij door zijn benen dreigt te zakken. Zover komt het niet, want gelukkig voor hem komen de jongens naar hem toe rennen en zijn er gelijk twee die hem ondersteunen.
‘Wat is er, meneer? Wordt u niet goed? Waar moet u heen?’
Evert is even te moe om te praten, maar herstelt, als hij beseft dat de knapen het goed met hen voor hebben, al vrij snel.
‘Die rolstoel is van mij, maar ik heb twee lekke banden. Ik kan dus niet naar huis, want ik kan amper lopen.’
De jongens weten gelijk wat hen te doen staat.
‘Ik bel mijn moeder wel om u op te halen en naar huis te brengen en wij komen straks met uw stoel of moet hij misschien ergens anders heen voor reparatie?’
‘Dat zou ik graag willen, maar zoiets kost geld en dat heb ik niet. Daarom zit er niets anders op dan zelf aan de slag te gaan.’
‘Niet nodig, meneer. Wij lappen die banden even voor u en dat kost niets.’
Everts mond valt bijna open van verbazing, maar hij is ontzettend blij met de hulp. Zeker van deze jongens die zijn hart voorgoed hebben gestolen. Er hoeft ook niemand meer bij hem aan te komen met kritiek op de jeugd, want hij weet nu dat ze veel beter zijn dan iedereen denkt.
Ja, misschien met hulp van zijn buren, maar die wil hij zo min mogelijk tot last zijn en zijn kinderen en andere familie wonen allemaal ver weg. Als die op bezoek komen en hem ergens mee helpen, vindt hij het geweldig. Hij ziet ze echter maar zelden en daarom is hij erg blij met zijn stoel.
Zo eenvoudig is zijn leven trouwens toch al niet, want hij krijgt steeds meer moeite om de financiële eindjes aan elkaar te knopen. Daarom probeert hij zo zuinig mogelijk te leven en daarnaast nog wat te sparen.
Als de prijzen voor levensonderhoud blijven stijgen, hoopt hij zo namelijk wat minder snel in de problemen te komen.
Hij gaat uit financiële overwegingen meestal net voor sluitingstijd boodschappen doen. Dan is er namelijk het nodige afgeprijsd en dat scheelt weer voor zijn portemonnee.
Omdat er vandaag meer in prijs verlaagd was dan normaal en hij voldoende geld bij zich had, rekent hij met een prima humeur af en gaat hij, zeker voor zijn doen, vrij opgeruimd op weg naar huis. Als hij bij de verkeerslichten staat en wat mensen vanuit auto’s naar hem ziet wijzen, is het echter snel gedaan met zijn opgewekte stemming.
Eerst weet hij niet wat ze bedoelen en meent hij dat ze hem in de maling nemen.
Dat doen ze niet, want als het licht groen wordt en hij doorrijdt, merkt hij na een paar meter al dat zijn stoel opeens raar doet.
Daarom stopt hij om te kijken wat er is en ziet hij tot zijn grote schrik dat zijn beide achterbanden zo goed als leeg staan.
Over de vraag hoe dat komt, denkt hij niet na. Wel vraagt hij zich af hoe hij thuis moet komen. Lopen gaat immers niet en die stoel naar huis duwen al helemaal niet.
Met lege banden doorrijden is trouwens ook geen optie, want nu zijn ze vast nog wel te repareren en als hij erop gaat rijden, zullen ze zeer waarschijnlijk vervangen moeten worden. Het lappen van die banden is al een vervelende kostenpost, maar twee nieuwe banden wordt natuurlijk een nog veel kostbaarder verhaal.
Omdat zijn mobieltje kapot is en hij geen geld voor een ander over heeft, kan hij ook niemand bellen om hem even op te halen.
Hij zou trouwens niet eens weten wie hij daarvoor kon vragen, want zijn kinderen en familie moeten dus van ver komen en de buren zijn niet zo behulpzaam.
Hoewel iedereen zal begrijpen dat hij hier niet voor zijn lol staat, is er niemand die stopt om te vragen wat er is. Hij krijgt wel veel meewarige blikken toegeworpen, maar men is blijkbaar te druk met zichzelf of heeft geen zin om hem te helpen. Die hulp wordt trouwens steeds noodzakelijker, want hij ziet de lucht snel betrekken en rekent er daarom op dat het zo begint te regenen.
Als hij in de verte een groepje jongens aan ziet komen, schrikt hij. Die knapen komen namelijk bij hem uit de buurt en hebben tijdens de jaarwisseling in het park voor zijn huis een auto in brand gestoken en veel vuurwerkoverlast veroorzaakt. Zulke lieverdjes zijn dat dus niet. Als hij er nog aan denkt hoe ze slaags raakten met de politie, wordt hij zelfs dat ze hem iets aan zullen doen. Plus dat hij van hen zeker geen hulp hoeft te verwachten.
Als hij geen problemen met lopen had, zou hij daarom maken dat hij wegkwam. Nu kan hij echter geen kant op en is er dus geen andere optie dan maar af te wachten wat er gaat gebeuren. Omdat hij niet verwacht dat het veel goeds zal zijn, voelt hij dat zijn hart steeds sneller begint te kloppen en hoopt hij dat het een klein beetje meevalt.
Everts gevoel wordt nog slechter als hij ziet dat de jongens vuurwerk bij zich hebben en dat naar fietsers en vooral vrouwen en meisjes gooien. Door de angst die dat bij hem oproept, raakt hij zelfs een beetje in paniek. Daarom besluit hij, hoewel hij vreest dat dit veel te zwaar voor hem is, naar het dichtstbijzijnde huis te lopen en daar hulp te vragen.
Door de spanning kost het lopen Evert nog veel meer moeite dan anders. Omdat hij, volgens hem, geen andere keus heeft, zet hij echter door en uiteindelijk komt hij doodmoe bij het huis aan. Daar is zijn probleem echter nog niet mee opgelost, want het duurt eerst een heel tijdje voor er opengedaan wordt en dan wacht hem een vreselijke teleurstelling.
‘Dag mevrouw. Ik sta daar met mijn rolstoel, maar kan vanwege twee lekke banden niet verder. Kunt u me helpen? Ik ben namelijk zeer slecht ter been en het lopen en staan kost me daarom heel veel moeite. Al laat u me alleen maar iemand bellen om mij en mijn stoel op te halen en naar huis te brengen.’
De dame denkt niet over Everts vraag na.
‘Dat zal niet gaan. Ik ben namelijk erg druk en alleen thuis en heb niet de gewoonte om vreemde mensen in huis te laten. U doet nu namelijk wel zielig, maar wie zegt me dat u niet liegt en me zo overvalt. Voor iemand anders bellen doe ik trouwens niet en ik laat niemand met mijn telefoon bellen.’
Evert voelt de wanhoop door zijn lijf trekken en wil alles wel doen om de dame te overtuigen van zijn goede bedoelingen, maar krijgt daar geen kans voor. Ze heeft de deur namelijk al dichtgegooid en daarom zit er niets anders op dan een poging te doen om weer bij zijn stoel te komen.
Halverwege is hij echter zo vermoeid dat hij door zijn benen dreigt te zakken. Zover komt het niet, want gelukkig voor hem komen de jongens naar hem toe rennen en zijn er gelijk twee die hem ondersteunen.
‘Wat is er, meneer? Wordt u niet goed? Waar moet u heen?’
Evert is even te moe om te praten, maar herstelt, als hij beseft dat de knapen het goed met hen voor hebben, al vrij snel.
‘Die rolstoel is van mij, maar ik heb twee lekke banden. Ik kan dus niet naar huis, want ik kan amper lopen.’
De jongens weten gelijk wat hen te doen staat.
‘Ik bel mijn moeder wel om u op te halen en naar huis te brengen en wij komen straks met uw stoel of moet hij misschien ergens anders heen voor reparatie?’
‘Dat zou ik graag willen, maar zoiets kost geld en dat heb ik niet. Daarom zit er niets anders op dan zelf aan de slag te gaan.’
‘Niet nodig, meneer. Wij lappen die banden even voor u en dat kost niets.’
Everts mond valt bijna open van verbazing, maar hij is ontzettend blij met de hulp. Zeker van deze jongens die zijn hart voorgoed hebben gestolen. Er hoeft ook niemand meer bij hem aan te komen met kritiek op de jeugd, want hij weet nu dat ze veel beter zijn dan iedereen denkt.