Omschrijving
Zoals altijd staat Linda ook vanochtend weer als eerste op. Omdat ze boven nooit de verwarming aan heeft en het behoorlijk heeft gevroren, is het flink koud in huis. Daarom besluit ze zich snel te gaan wassen, zodat ze het weer wat warmer krijgt. Als ze zich uitgekleed heeft en onder de douche stapt, staat ze echter stijf van de schrik.
In plaats van de warme stralen die ze verwacht, krijgt ze namelijk ijskoud water over zich heen. Ze kan nog net een kreet onderdrukken en weet vervolgens niet hoe snel ze zich aan moet kleden.
Als ze daarmee klaar is, dringt het pas goed tot haar door wat er aan de hand is en voelt ze de tranen naar boven komen. Ze beseft namelijk dat de cv-ketel, die al een paar jaar aan vervanging toe is, stuk is en dat is met deze kou op zich al een drama. Het ergste is echter dat ze geen geld heeft om dat ding te laten vervangen. Ze verdient namelijk net genoeg om haar twee kinderen en zichzelf aan het eten te houden. Wel met hulp van de voedselbank, maar ze hoeven in ieder geval geen honger te lijden.
Als ze volgend jaar uit de schuldsanering is, zal het nog geen vetpot zijn, maar momenteel is het bittere armoede. Ze kleedt zichzelf en haar kinderen daarom met afdankertjes van anderen, heeft al tijden geen auto meer en hun fietsen vallen van ellende bijna uit elkaar.
Ze douchen zich vanwege de hoge energiekosten maar één keer per week, kijken amper nog tv en het huis verlichten ze met kaarsjes. Verder hebben ze thuis altijd twee truien en twee paar sokken aan en zitten ze vaak onder een deken, zodat ze de kachel laag kunnen zetten. Verder is er ook nergens geld voor. Verjaardagen vieren ze daarom maar niet meer. De kinderen gaan niet naar feestjes van anderen, omdat ze geen geld voor een cadeautje hebben en Sinterklaas rijdt hun huisje helaas al een paar jaar voorbij.
Het begon allemaal zo mooi. Toen Linda negentien was ontmoette ze de, volgens haar, prins op het witte paard. Ze was smoorverliefd op haar vriend en wist niet hoe snel ze met hem moest trouwen. Het duurde ook niet lang voor er kinderen waren, maar daarna begon de ellende. Haar man ging namelijk veel te veel drinken, kreeg een gokprobleem, ging vaak vreemd en kwam zelfs op het criminele pad terecht. Het gevolg was veel ruzie, mishandelingen, een scheiding en een torenhoge schuld.
Hoewel Linda aan dit laatste niets kon doen, was ze er wel medeverantwoordelijk voor en dit was het begin van nog meer narigheid. De belasting legde namelijk beslag op haar huis en auto en ze zat al snel in de schuldsanering. Haar enige geluk, tenminste dat dacht ze, was dat ze gratis in een huis van haar ouders kon. Achteraf bekeken had ze echter beter een woning van de gemeente kunnen nemen. Nu moet ze alle kosten namelijk zelf betalen en dat was anders niet zo geweest. Daarnaast wordt het geld dat aan huur op zou zijn gegaan, nu op haar salaris ingehouden om de schuldeisers te betalen.
Vanwege de kapotte ketel gaat ze met een vreselijk gevoel haar kinderen wekken. Ze besluit hen eerlijk te vertellen wat er aan de hand is, want ze zijn door alle ellende van de laatste jaren zo wijs geworden dat ze hen overal bij betrekt.
‘Het is half acht. Worden jullie wakker?’
‘Oké.’
‘Wat kijk je ernstig, mam.’
‘Dat klopt. Jullie zouden je vandaag mogen douchen, maar de cv-ketel is stuk. Dus zullen jullie je gezicht helaas even met koud water moeten wassen.’
Plotseling schiet Linda iets te binnen.
‘Blijf trouwens nog maar even liggen. Dan haal ik beneden even eten voor jullie en ontbijten we hier. Op die manier krijgen jullie het tenminste niet zo heel koud.’
‘Komt er wel iemand om die ketel te maken?’
‘Ja, dat ding zal gemaakt moeten worden, maar ik heb geen idee hoe. Jullie weten dat ik niet veel geld heb en zo’n reparatie zal best duur zijn. Als hij tenminste nog gemaakt kan worden. Ik zal echter toch wat moeten, want anders bevriest alles en ik zal, het liefst vandaag, maar anders morgen of overmorgen, ook moeten koken.’
De kinderen kijken elkaar aan en Lara pakt haar moeders arm.
‘Het is vreselijk, mam. Je doet erg goed je best voor ons, maar hebt altijd pech. Die stomme kachel kan al bijna nooit aan en we kunnen ons amper wassen omdat het gas zo duur is en nu gaat die stomme ketel ook nog kapot. Het is toch niet eerlijk dat wij altijd in de ellende zitten en anderen alleen maar plezier hebben.’
Linda drukt haar kinderen stevig tegen zich aan.
‘Het zal bij anderen ook wel eens tegenzitten en er zijn nog veel meer mensen die last hebben van de steeds maar stijgende prijzen. Volgend jaar krijgen we het echter beter, want dan heb ik eindelijk alles betaald wat ik moet betalen.’
‘Dat weet ik, mam, maar dat duurt nog een jaar en daar hebben we nu niets aan. Waarom moet jij trouwens alles betalen en mijn vader niets?’
‘Omdat hij gevangen zit en geen geld heeft.’
‘Oké, maar daar kun jij toch niets aan doen.’
‘Nee, maar ik moet wel betalen en daar is niets aan te doen. Jullie moeten je trouwens gaan wassen en naar school. Ik heb vandaag gelukkig een vrije dag, dus tijd genoeg om iemand te vinden die de ketel kan maken.’
‘Hoe wil je dat ding zonder geld laten maken?’
‘Ik heb nog geen idee, maar verzin wel iets.’
Als haar kinderen even later de deur uit zijn, zakt Linda moedeloos op de bank neer. Ze heeft namelijk geen idee wat ze moet doen. Vroeger kon ze nog weleens bij haar ouders aankloppen, maar die hebben inmiddels zelf moeite genoeg om alle financiële eindjes aan elkaar te knopen.
Plus dat ze ook niet extra kan werken, want dat doet ze al veertig uur per week en is samen met het andere al bijna niet vol te houden.
Misschien dat ze naar de gemeente kan gaan, maar ze heeft geen idee of daar hulp te vinden is. Ze zal namelijk de enige niet zijn die in de financiële problemen zit en ze schaamt zich te veel voor haar situatie om daar te gaan vragen of ze haar kunnen helpen. Als ze aan de kinderen denkt, besluit ze echter maar over haar bedenkingen heen te stappen. Er is trouwens niemand die haar iets verwijten kan, want ze heeft de laatste jaren keihard gewerkt en zo zuinig mogelijk geleefd om haar kleintjes te onderhouden. Dat ging erg moeilijk, maar lukte nog steeds. Nu met die kapotte kachel weet ze het echter niet meer.
Er zit dus niets anders op dan over haar trots heen te stappen en hulp te gaan vragen. Dat
blijft heel moeilijk. Na nog een half uurtje diep te hebben nagedacht, loopt ze echter naar de schuur om haar fiets te pakken. Vanwege de kou, trapt ze flink door en duurt het niet lang voor ze het gemeentehuis vanuit de verte ziet staan.
Plotseling valt haar oog echter op iets wat aan de kant van de weg ligt en daarom stapt ze van haar fiets. Als ze dichterbij komt, ziet ze tot haar verbijstering dat het een flink pak bankbiljetten is. Even komt er een vreemde gedachte bij haar op, maar dan beseft ze dat dit niet kan. Het geld is immers niet van haar, maar van een ander en omdat ze net voor een aannemersbedrijf staat, is de kans groot dat het van hen is. Daarom loopt ze zonder na te denken in de richting van een kantoor, waar een nog jonge vrouw en een man van haar leeftijd koffie zitten te drinken. Als ze naar binnen loopt, kijkt men haar vragend aan.
‘Goedemorgen. Dit lag hier voor de inrit en daarom lijkt me de kans groot dat het van jullie is. Is dat zo of moet ik ermee naar de politie?’
De man vliegt verschrikt overeind en begint als een razende in zijn zakken te voelen.
‘Mevrouw, u bent geweldig. Heel erg bedankt. Wat heb ik een mazzel, zeg. Als een verkeerde dit had gevonden, had ik het namelijk nooit meer teruggezien. U heeft in ieder geval recht op vindersloon en dat is een flink bedrag. Dit is namelijk ruim vijfentwintigduizend euro en tien procent daarvan is voor u.’
Als Linda het bedrag hoort zakt ze overmand door emoties op een stoel neer en begint ze vreselijk te huilen. De man en de vrouw laten haar echter rustig begaan en zetten een glaasje water en wat tissues voor haar neer. Dat wekt zoveel vertrouwen bij Linda op, dat ze begint te praten en alles over haar financiële ellende vertelt.
Als ze uitgepraat is, kijkt de man de vrouw even aan en begint te praten.
‘Wat een triest verhaal. Ik vind het echter grote klasse dat u, ondanks alle tegenslagen, toch door bent gegaan en geprobeerd hebt om uw kinderen te onderhouden. Dat zal heel zwaar zijn geweest en daarom verdient u het om geholpen te worden en dat gaan we ook doen. Als u dat tenminste wil, want het gaat om u en niet om ons.’
Linda kijkt de man verbaasd aan en begint weer te huilen als ze hoort wat hij voorstelt.
‘Mijn vrouw en haar moeder is helaas nu bijna twee jaar geleden overleden en vanaf dat moment runnen we samen zowel het huishouden als dit bedrijf. Dat lukt, maar is eigenlijk te veel voor ons. Daarom zoeken we een betrouwbare hulp en sinds een kwartiertje weten we dat u dat bent. Als u akkoord gaat, komt u gewoon op de loonlijst, maar daarnaast kunt u gratis hier boven de zaak gaan wonen. De bedoeling was ooit dat mijn dochter daarin zou gaan, maar zij blijft liever bij mij en nu staat het dus leeg. Nou, wat vindt u van mijn aanbod? Dat met die schuldsanering regel ik trouwens wel voor u en daar bent u dus met ingang van vandaag vanaf. Plus dat u hier amper energiekosten hebt.’
Linda zegt niets, maar springt krijsend van vreugde eerst de vader en daarna de dochter om de nek en begint dezelfde dag nog met verhuizen. Dat ‘eerlijkheid het langst duurt’ weet ze vanaf nu echter zeker en dat is iets waar ze nog heel vaak aan zal denken.
In plaats van de warme stralen die ze verwacht, krijgt ze namelijk ijskoud water over zich heen. Ze kan nog net een kreet onderdrukken en weet vervolgens niet hoe snel ze zich aan moet kleden.
Als ze daarmee klaar is, dringt het pas goed tot haar door wat er aan de hand is en voelt ze de tranen naar boven komen. Ze beseft namelijk dat de cv-ketel, die al een paar jaar aan vervanging toe is, stuk is en dat is met deze kou op zich al een drama. Het ergste is echter dat ze geen geld heeft om dat ding te laten vervangen. Ze verdient namelijk net genoeg om haar twee kinderen en zichzelf aan het eten te houden. Wel met hulp van de voedselbank, maar ze hoeven in ieder geval geen honger te lijden.
Als ze volgend jaar uit de schuldsanering is, zal het nog geen vetpot zijn, maar momenteel is het bittere armoede. Ze kleedt zichzelf en haar kinderen daarom met afdankertjes van anderen, heeft al tijden geen auto meer en hun fietsen vallen van ellende bijna uit elkaar.
Ze douchen zich vanwege de hoge energiekosten maar één keer per week, kijken amper nog tv en het huis verlichten ze met kaarsjes. Verder hebben ze thuis altijd twee truien en twee paar sokken aan en zitten ze vaak onder een deken, zodat ze de kachel laag kunnen zetten. Verder is er ook nergens geld voor. Verjaardagen vieren ze daarom maar niet meer. De kinderen gaan niet naar feestjes van anderen, omdat ze geen geld voor een cadeautje hebben en Sinterklaas rijdt hun huisje helaas al een paar jaar voorbij.
Het begon allemaal zo mooi. Toen Linda negentien was ontmoette ze de, volgens haar, prins op het witte paard. Ze was smoorverliefd op haar vriend en wist niet hoe snel ze met hem moest trouwen. Het duurde ook niet lang voor er kinderen waren, maar daarna begon de ellende. Haar man ging namelijk veel te veel drinken, kreeg een gokprobleem, ging vaak vreemd en kwam zelfs op het criminele pad terecht. Het gevolg was veel ruzie, mishandelingen, een scheiding en een torenhoge schuld.
Hoewel Linda aan dit laatste niets kon doen, was ze er wel medeverantwoordelijk voor en dit was het begin van nog meer narigheid. De belasting legde namelijk beslag op haar huis en auto en ze zat al snel in de schuldsanering. Haar enige geluk, tenminste dat dacht ze, was dat ze gratis in een huis van haar ouders kon. Achteraf bekeken had ze echter beter een woning van de gemeente kunnen nemen. Nu moet ze alle kosten namelijk zelf betalen en dat was anders niet zo geweest. Daarnaast wordt het geld dat aan huur op zou zijn gegaan, nu op haar salaris ingehouden om de schuldeisers te betalen.
Vanwege de kapotte ketel gaat ze met een vreselijk gevoel haar kinderen wekken. Ze besluit hen eerlijk te vertellen wat er aan de hand is, want ze zijn door alle ellende van de laatste jaren zo wijs geworden dat ze hen overal bij betrekt.
‘Het is half acht. Worden jullie wakker?’
‘Oké.’
‘Wat kijk je ernstig, mam.’
‘Dat klopt. Jullie zouden je vandaag mogen douchen, maar de cv-ketel is stuk. Dus zullen jullie je gezicht helaas even met koud water moeten wassen.’
Plotseling schiet Linda iets te binnen.
‘Blijf trouwens nog maar even liggen. Dan haal ik beneden even eten voor jullie en ontbijten we hier. Op die manier krijgen jullie het tenminste niet zo heel koud.’
‘Komt er wel iemand om die ketel te maken?’
‘Ja, dat ding zal gemaakt moeten worden, maar ik heb geen idee hoe. Jullie weten dat ik niet veel geld heb en zo’n reparatie zal best duur zijn. Als hij tenminste nog gemaakt kan worden. Ik zal echter toch wat moeten, want anders bevriest alles en ik zal, het liefst vandaag, maar anders morgen of overmorgen, ook moeten koken.’
De kinderen kijken elkaar aan en Lara pakt haar moeders arm.
‘Het is vreselijk, mam. Je doet erg goed je best voor ons, maar hebt altijd pech. Die stomme kachel kan al bijna nooit aan en we kunnen ons amper wassen omdat het gas zo duur is en nu gaat die stomme ketel ook nog kapot. Het is toch niet eerlijk dat wij altijd in de ellende zitten en anderen alleen maar plezier hebben.’
Linda drukt haar kinderen stevig tegen zich aan.
‘Het zal bij anderen ook wel eens tegenzitten en er zijn nog veel meer mensen die last hebben van de steeds maar stijgende prijzen. Volgend jaar krijgen we het echter beter, want dan heb ik eindelijk alles betaald wat ik moet betalen.’
‘Dat weet ik, mam, maar dat duurt nog een jaar en daar hebben we nu niets aan. Waarom moet jij trouwens alles betalen en mijn vader niets?’
‘Omdat hij gevangen zit en geen geld heeft.’
‘Oké, maar daar kun jij toch niets aan doen.’
‘Nee, maar ik moet wel betalen en daar is niets aan te doen. Jullie moeten je trouwens gaan wassen en naar school. Ik heb vandaag gelukkig een vrije dag, dus tijd genoeg om iemand te vinden die de ketel kan maken.’
‘Hoe wil je dat ding zonder geld laten maken?’
‘Ik heb nog geen idee, maar verzin wel iets.’
Als haar kinderen even later de deur uit zijn, zakt Linda moedeloos op de bank neer. Ze heeft namelijk geen idee wat ze moet doen. Vroeger kon ze nog weleens bij haar ouders aankloppen, maar die hebben inmiddels zelf moeite genoeg om alle financiële eindjes aan elkaar te knopen.
Plus dat ze ook niet extra kan werken, want dat doet ze al veertig uur per week en is samen met het andere al bijna niet vol te houden.
Misschien dat ze naar de gemeente kan gaan, maar ze heeft geen idee of daar hulp te vinden is. Ze zal namelijk de enige niet zijn die in de financiële problemen zit en ze schaamt zich te veel voor haar situatie om daar te gaan vragen of ze haar kunnen helpen. Als ze aan de kinderen denkt, besluit ze echter maar over haar bedenkingen heen te stappen. Er is trouwens niemand die haar iets verwijten kan, want ze heeft de laatste jaren keihard gewerkt en zo zuinig mogelijk geleefd om haar kleintjes te onderhouden. Dat ging erg moeilijk, maar lukte nog steeds. Nu met die kapotte kachel weet ze het echter niet meer.
Er zit dus niets anders op dan over haar trots heen te stappen en hulp te gaan vragen. Dat
blijft heel moeilijk. Na nog een half uurtje diep te hebben nagedacht, loopt ze echter naar de schuur om haar fiets te pakken. Vanwege de kou, trapt ze flink door en duurt het niet lang voor ze het gemeentehuis vanuit de verte ziet staan.
Plotseling valt haar oog echter op iets wat aan de kant van de weg ligt en daarom stapt ze van haar fiets. Als ze dichterbij komt, ziet ze tot haar verbijstering dat het een flink pak bankbiljetten is. Even komt er een vreemde gedachte bij haar op, maar dan beseft ze dat dit niet kan. Het geld is immers niet van haar, maar van een ander en omdat ze net voor een aannemersbedrijf staat, is de kans groot dat het van hen is. Daarom loopt ze zonder na te denken in de richting van een kantoor, waar een nog jonge vrouw en een man van haar leeftijd koffie zitten te drinken. Als ze naar binnen loopt, kijkt men haar vragend aan.
‘Goedemorgen. Dit lag hier voor de inrit en daarom lijkt me de kans groot dat het van jullie is. Is dat zo of moet ik ermee naar de politie?’
De man vliegt verschrikt overeind en begint als een razende in zijn zakken te voelen.
‘Mevrouw, u bent geweldig. Heel erg bedankt. Wat heb ik een mazzel, zeg. Als een verkeerde dit had gevonden, had ik het namelijk nooit meer teruggezien. U heeft in ieder geval recht op vindersloon en dat is een flink bedrag. Dit is namelijk ruim vijfentwintigduizend euro en tien procent daarvan is voor u.’
Als Linda het bedrag hoort zakt ze overmand door emoties op een stoel neer en begint ze vreselijk te huilen. De man en de vrouw laten haar echter rustig begaan en zetten een glaasje water en wat tissues voor haar neer. Dat wekt zoveel vertrouwen bij Linda op, dat ze begint te praten en alles over haar financiële ellende vertelt.
Als ze uitgepraat is, kijkt de man de vrouw even aan en begint te praten.
‘Wat een triest verhaal. Ik vind het echter grote klasse dat u, ondanks alle tegenslagen, toch door bent gegaan en geprobeerd hebt om uw kinderen te onderhouden. Dat zal heel zwaar zijn geweest en daarom verdient u het om geholpen te worden en dat gaan we ook doen. Als u dat tenminste wil, want het gaat om u en niet om ons.’
Linda kijkt de man verbaasd aan en begint weer te huilen als ze hoort wat hij voorstelt.
‘Mijn vrouw en haar moeder is helaas nu bijna twee jaar geleden overleden en vanaf dat moment runnen we samen zowel het huishouden als dit bedrijf. Dat lukt, maar is eigenlijk te veel voor ons. Daarom zoeken we een betrouwbare hulp en sinds een kwartiertje weten we dat u dat bent. Als u akkoord gaat, komt u gewoon op de loonlijst, maar daarnaast kunt u gratis hier boven de zaak gaan wonen. De bedoeling was ooit dat mijn dochter daarin zou gaan, maar zij blijft liever bij mij en nu staat het dus leeg. Nou, wat vindt u van mijn aanbod? Dat met die schuldsanering regel ik trouwens wel voor u en daar bent u dus met ingang van vandaag vanaf. Plus dat u hier amper energiekosten hebt.’
Linda zegt niets, maar springt krijsend van vreugde eerst de vader en daarna de dochter om de nek en begint dezelfde dag nog met verhuizen. Dat ‘eerlijkheid het langst duurt’ weet ze vanaf nu echter zeker en dat is iets waar ze nog heel vaak aan zal denken.