Omschrijving
Kees wordt gewekt door zijn telefoon en omdat dit slecht voor zijn humeur is, neemt hij met een norse stem op. Als hij de stem aan de andere kant van de lijn hoort, trekt hij echter wel een beetje bij.
‘Kon je niet nog vroeger bellen, sufferd? Je hebt geluk dat mijn vrouw al beneden is, want anders had ik niet opgenomen.’
‘Ik had er niet aan gedacht dat je voor acht uur niet aanspreekbaar bent. Omdat ik vroeg wakker was, ben ik echter een eindje gaan rijden en heb ik een adresje gezien waar volgens mij wel wat te halen valt. Ik probeer er vandaag nog achter te komen of er een alarm of een hond is en laat dan weer iets van me horen. Het is trouwens een seniorenwoning en aan het bordje op de deur te zien woont er een vrouw alleen.’
‘Best. Ik hoor wel van je.’
Als Kees zijn telefoon op het nachtkastje heeft gelegd, draait hij zich weer om en duurt het niet lang voor hij opnieuw in diepe rust is. Het inbreken is namelijk zo’n gewoonte voor hem geworden dat hij er vooraf nooit over nadenkt. Hij krijgt een tip van zijn maat, gaat op pad, haalt wat er te halen valt, ze verdelen de opbrengst en hij wacht weer op de volgende opdracht.
Van spijt heeft hij nog nooit last gehad en dat komt omdat hij altijd van mensen steelt die het, volgens hem, best kunnen missen.
Dat hij spullen meeneemt die voor een ander van grote waarde kunnen zijn en zijn slachtoffers een psychische dreun bezorgt, is echter nog nooit tot hem doorgedrongen.
Hij kijkt namelijk alleen naar het geld wat hij ermee verdient en dat is normaal al welkom, maar in deze Kersttijd zeker.
Natuurlijk is hij vanwege zijn ‘werk’ een paar nachten per week weg en loopt hij de kans dat de mensen uit de buurt hem zien gaan. Daar heeft hij echter een mooie smoes voor bedacht. Zijn buren weten namelijk niet beter dan dat hij ’s nachts werkt als chauffeur en dat heeft hij zijn vrouw ook wijsgemaakt. Zij praat namelijk weleens wat veel en hij moet niet hebben dat ze hem daarmee verraadt. Omdat hij ook niet wil dat de mensen hem horen gaan, parkeert hij zijn auto trouwens altijd een eind verder en nooit op dezelfde plaats.
Als Kees tegen elf uur beneden komt, zit zijn vrouw met koffie en een uitgebreid ontbijt op hem te wachten.
‘Je had al vroeg telefoon. Moet je komende nacht weer werken?’
‘Ik moet deze week in ieder geval één nachtje, maar mijn baas wist nog niet wanneer. Dat zou ik echter in de loop van de dag of anders morgen horen.’
‘Dat zal dan wel goedkomen en het komt trouwens mooi uit dat ze weer een klusje voor je hebben. Alleen van je andere inkomen zouden we met Kerst namelijk niet zo veel kunnen doen en dat kan nu wel.’
Kees knikt een keer, maar geeft geen antwoord. Voor het eerst sinds hij zich bij het ‘dievengilde’ heeft aangesloten, bekruipt hem namelijk het onzekere gevoel dat hij best een keer gepakt kan worden. Hij heeft natuurlijk wel veel ervaring en is daarnaast erg voorzichtig, maar het kleinste foutje kan genoeg zijn om tegen de lamp te lopen.
Voor die aanhouding op zich is hij trouwens niet bang en voor een tijdje cel evenmin. Wat hij echter wel vreest, is de reactie van zijn vrouw. Dat hij ‘zwart’ gaat werken, vindt ze geen probleem. Aan inbrekers heeft ze echter een enorme hekel en dat is zelfs zo erg, dat ze hem best de deur kan wijzen als ze weet wat hij ’s nachts echt doet.
Dat zou hij vreselijk vinden. Ondanks dat hun relatie er een van veel ups en downs is, denkt hij namelijk toch wel van haar te houden. Plus dat zij alles voor hem regelt en goed voor hem zorgt en het een enorme puinhoop wordt als hij alles zelf moet doen.
Stoppen met inbreken is echter geen optie voor hem. Natuurlijk omdat hij zijn maat niet in de steek wil laten, maar vooral omdat hij dan de inkomsten mist en eerlijk tegen zijn vrouw moet zijn. Haar een of ander verhaal vertellen heeft namelijk geen zin, want zo goedgelovig is ze niet en hij is geen ster in liegen.
Voorlopig is er echter niets aan de hand, want hij is nog nooit gepakt en kan geen goede reden bedenken waarom dat eerdaags wel gebeurt. Daarom is hij blij als zijn maat ’s avonds een appje stuurt dat er zowel geen hond als geen alarm in het huis is en de vrouw vroeg gaat slapen, zodat hij alle tijd heeft om zijn slag te slaan. Ze spreken af dat hij het klusje morgen opknapt en om niet te lui ‘op zijn werk’ te verschijnen, besluit hij gelijk maar naar boven te gaan.
Hij slaapt vannacht prima, is er voor half tien uit en komt op een ontspannen manier de dag door. Omdat hij anders ook altijd tegen elf uur van huis gaat, doet hij dat nu weer. Hij is echter te vroeg, want in de opgegeven straat brandt nog overal licht en daarom besluit hij zijn klus een uurtje uit te stellen en eerst een stukje rond te rijden.
Hij heeft de situatie goed ingeschat. Als hij bijna vijf kwartier later terugkomt, zijn de lichten namelijk overal uit. Daarom parkeert hij zijn auto een paar straten verderop en loopt hij via een donker pad naar de achterkant van het huis waar hij zijn moet.
Omdat het muisstil is om hem heen, voelt hij zich steeds rustiger worden. Voor zijn gevoel kan hem namelijk niets gebeuren. De achterdeur van zo’n oudere woning openkrijgen, stelt immers niets voor en
als hij de poortdeur eenvoudig open heeft gekregen, neemt zijn gevoel van zekerheid zelfs nog veel meer toe.
Tot hij dichter bij de woning komt en het oude dametje in het donker ziet zitten en met een krakerige stem, die vol is van blijdschap, Kerstliedjes hoort zingen. Haar intense geluk maakt in tijd van even namelijk een ander mens van hem, want in gedachten ziet hij zijn moeder weer die ook altijd Kerstliedjes zong en dringt het tot hem door dat hij dit als kind geweldig vond.
Daarnaast voelt hij plotseling weer de rust, de geborgenheid en de gezelligheid die de Kersttijd destijds bij hen in huis bracht.
Als hij eraan denkt dat hij op weg was om de vrouw haar, misschien wel, mooiste dagen van het jaar te bederven en in ieder geval vreselijke Kerstdagen te bezorgen, schrikt hij enorm van zichzelf.
Hij heeft nooit echt over zichzelf nagedacht, maar is hij dan zo slecht dat hij dit oudje haar Kerst wil bederven? Als hij haar niet had horen zingen, had hij het zeker gedaan.
Nu heeft ze hem echter laten voelen hoe de Kersttijd ook kan zijn en is er van de stoere Kees opeens niets meer over.
Na een aantal seconden die uren leken te duren, neemt hij daarom zonder te twijfelen een drastisch besluit. Hij gaat naar zijn auto, zijn maat bellen en hem vertellen dat hij niet meer meedoet. Dat zal hem zowel met zijn ‘collega’ als zijn vrouw de grootste ruzie opleveren, maar dat maakt hem niets uit. Het feit dat hij besloten heeft om niet meer ‘slecht’ te zijn, maakt hem namelijk gelukkiger dan hij in tijden is geweest.
‘Kon je niet nog vroeger bellen, sufferd? Je hebt geluk dat mijn vrouw al beneden is, want anders had ik niet opgenomen.’
‘Ik had er niet aan gedacht dat je voor acht uur niet aanspreekbaar bent. Omdat ik vroeg wakker was, ben ik echter een eindje gaan rijden en heb ik een adresje gezien waar volgens mij wel wat te halen valt. Ik probeer er vandaag nog achter te komen of er een alarm of een hond is en laat dan weer iets van me horen. Het is trouwens een seniorenwoning en aan het bordje op de deur te zien woont er een vrouw alleen.’
‘Best. Ik hoor wel van je.’
Als Kees zijn telefoon op het nachtkastje heeft gelegd, draait hij zich weer om en duurt het niet lang voor hij opnieuw in diepe rust is. Het inbreken is namelijk zo’n gewoonte voor hem geworden dat hij er vooraf nooit over nadenkt. Hij krijgt een tip van zijn maat, gaat op pad, haalt wat er te halen valt, ze verdelen de opbrengst en hij wacht weer op de volgende opdracht.
Van spijt heeft hij nog nooit last gehad en dat komt omdat hij altijd van mensen steelt die het, volgens hem, best kunnen missen.
Dat hij spullen meeneemt die voor een ander van grote waarde kunnen zijn en zijn slachtoffers een psychische dreun bezorgt, is echter nog nooit tot hem doorgedrongen.
Hij kijkt namelijk alleen naar het geld wat hij ermee verdient en dat is normaal al welkom, maar in deze Kersttijd zeker.
Natuurlijk is hij vanwege zijn ‘werk’ een paar nachten per week weg en loopt hij de kans dat de mensen uit de buurt hem zien gaan. Daar heeft hij echter een mooie smoes voor bedacht. Zijn buren weten namelijk niet beter dan dat hij ’s nachts werkt als chauffeur en dat heeft hij zijn vrouw ook wijsgemaakt. Zij praat namelijk weleens wat veel en hij moet niet hebben dat ze hem daarmee verraadt. Omdat hij ook niet wil dat de mensen hem horen gaan, parkeert hij zijn auto trouwens altijd een eind verder en nooit op dezelfde plaats.
Als Kees tegen elf uur beneden komt, zit zijn vrouw met koffie en een uitgebreid ontbijt op hem te wachten.
‘Je had al vroeg telefoon. Moet je komende nacht weer werken?’
‘Ik moet deze week in ieder geval één nachtje, maar mijn baas wist nog niet wanneer. Dat zou ik echter in de loop van de dag of anders morgen horen.’
‘Dat zal dan wel goedkomen en het komt trouwens mooi uit dat ze weer een klusje voor je hebben. Alleen van je andere inkomen zouden we met Kerst namelijk niet zo veel kunnen doen en dat kan nu wel.’
Kees knikt een keer, maar geeft geen antwoord. Voor het eerst sinds hij zich bij het ‘dievengilde’ heeft aangesloten, bekruipt hem namelijk het onzekere gevoel dat hij best een keer gepakt kan worden. Hij heeft natuurlijk wel veel ervaring en is daarnaast erg voorzichtig, maar het kleinste foutje kan genoeg zijn om tegen de lamp te lopen.
Voor die aanhouding op zich is hij trouwens niet bang en voor een tijdje cel evenmin. Wat hij echter wel vreest, is de reactie van zijn vrouw. Dat hij ‘zwart’ gaat werken, vindt ze geen probleem. Aan inbrekers heeft ze echter een enorme hekel en dat is zelfs zo erg, dat ze hem best de deur kan wijzen als ze weet wat hij ’s nachts echt doet.
Dat zou hij vreselijk vinden. Ondanks dat hun relatie er een van veel ups en downs is, denkt hij namelijk toch wel van haar te houden. Plus dat zij alles voor hem regelt en goed voor hem zorgt en het een enorme puinhoop wordt als hij alles zelf moet doen.
Stoppen met inbreken is echter geen optie voor hem. Natuurlijk omdat hij zijn maat niet in de steek wil laten, maar vooral omdat hij dan de inkomsten mist en eerlijk tegen zijn vrouw moet zijn. Haar een of ander verhaal vertellen heeft namelijk geen zin, want zo goedgelovig is ze niet en hij is geen ster in liegen.
Voorlopig is er echter niets aan de hand, want hij is nog nooit gepakt en kan geen goede reden bedenken waarom dat eerdaags wel gebeurt. Daarom is hij blij als zijn maat ’s avonds een appje stuurt dat er zowel geen hond als geen alarm in het huis is en de vrouw vroeg gaat slapen, zodat hij alle tijd heeft om zijn slag te slaan. Ze spreken af dat hij het klusje morgen opknapt en om niet te lui ‘op zijn werk’ te verschijnen, besluit hij gelijk maar naar boven te gaan.
Hij slaapt vannacht prima, is er voor half tien uit en komt op een ontspannen manier de dag door. Omdat hij anders ook altijd tegen elf uur van huis gaat, doet hij dat nu weer. Hij is echter te vroeg, want in de opgegeven straat brandt nog overal licht en daarom besluit hij zijn klus een uurtje uit te stellen en eerst een stukje rond te rijden.
Hij heeft de situatie goed ingeschat. Als hij bijna vijf kwartier later terugkomt, zijn de lichten namelijk overal uit. Daarom parkeert hij zijn auto een paar straten verderop en loopt hij via een donker pad naar de achterkant van het huis waar hij zijn moet.
Omdat het muisstil is om hem heen, voelt hij zich steeds rustiger worden. Voor zijn gevoel kan hem namelijk niets gebeuren. De achterdeur van zo’n oudere woning openkrijgen, stelt immers niets voor en
als hij de poortdeur eenvoudig open heeft gekregen, neemt zijn gevoel van zekerheid zelfs nog veel meer toe.
Tot hij dichter bij de woning komt en het oude dametje in het donker ziet zitten en met een krakerige stem, die vol is van blijdschap, Kerstliedjes hoort zingen. Haar intense geluk maakt in tijd van even namelijk een ander mens van hem, want in gedachten ziet hij zijn moeder weer die ook altijd Kerstliedjes zong en dringt het tot hem door dat hij dit als kind geweldig vond.
Daarnaast voelt hij plotseling weer de rust, de geborgenheid en de gezelligheid die de Kersttijd destijds bij hen in huis bracht.
Als hij eraan denkt dat hij op weg was om de vrouw haar, misschien wel, mooiste dagen van het jaar te bederven en in ieder geval vreselijke Kerstdagen te bezorgen, schrikt hij enorm van zichzelf.
Hij heeft nooit echt over zichzelf nagedacht, maar is hij dan zo slecht dat hij dit oudje haar Kerst wil bederven? Als hij haar niet had horen zingen, had hij het zeker gedaan.
Nu heeft ze hem echter laten voelen hoe de Kersttijd ook kan zijn en is er van de stoere Kees opeens niets meer over.
Na een aantal seconden die uren leken te duren, neemt hij daarom zonder te twijfelen een drastisch besluit. Hij gaat naar zijn auto, zijn maat bellen en hem vertellen dat hij niet meer meedoet. Dat zal hem zowel met zijn ‘collega’ als zijn vrouw de grootste ruzie opleveren, maar dat maakt hem niets uit. Het feit dat hij besloten heeft om niet meer ‘slecht’ te zijn, maakt hem namelijk gelukkiger dan hij in tijden is geweest.