Omschrijving
Als Marry iets voor half twee ’s nachts een enorme klap en een schreeuw hoort, is ze gelijk wakker. Omdat haar man, Gijs, niet naast haar ligt, beseft ze namelijk dat er wat met hem is.
‘Waar ben je?’
‘Ik ben gevallen en lig op de overloop. Bel alsjeblieft een ambulance, want ik heb vreselijk veel pijn en waarschijnlijk iets gebroken. Bel Rita en Jos ook maar. De anderen zullen namelijk vast wel geïrriteerd zijn als je ze belt.’
Marry, die anders vaak snel nerveus is, pakt rustig haar telefoon van het nachtkastje en toetst, terwijl ze naar haar man loopt, 112 in.
Als ze een dame aan de telefoon krijgt, vertelt ze wat er is gebeurd en zegt ze met nadruk dat Gijs meent dat hij iets gebroken heeft. De vrouw belooft dat ze een ambulance stuurt en dat bericht maakt Marry opeens vreselijk gespannen. Ze weet daarom niet hoe snel ze de verbinding moet verbreken.
‘Hulp is onderweg, maar dat heb je gehoord. Kan ik wat voor je doen? Wil je een glas water of iets anders? Voel je je verder wel goed?’
‘Ik hoef niets en alles doet pijn, maar vooral mijn linkerbeen. Verder ben ik trouwens oké. Bel Rita en Jos maar. Die zijn er met een paar minuten en kunnen je met wat dingen helpen. Doe beneden ook even het licht en vooral de buitenlamp aan, dan weten de mensen van de ziekenwagen waar ze moeten zijn. Trek trouwens wat aan, want anders vat je kou en val niet van de trap.’
‘Heb jij het niet koud en wil je soms een kussen onder je hoofd?’
‘Graag, maar ga dan alsjeblieft bellen en naar beneden.’
‘Zal ik doen, maar ik kan je hier toch niet onverzorgd laten liggen?’
‘Dat doe je ook niet, maar je vergeet jezelf.’
Marry zegt niets, pakt een kussen en haar duster en loopt zo snel ze kan naar beneden. Daar doet ze alle lampen aan en de voordeur vast open. Dat is precies op tijd, want ze hoort al een auto aankomen en dat blijkt de ambulance te zijn. Als de mensen haar zien, komen ze op een holletje naar haar toe.
‘Dag, mevrouw. We begrepen dat het om uw man gaat. Waar is hij nu? Is er trouwens niemand om u te helpen?’
‘Mijn man ligt op de overloop. Hij denkt wat gebroken te hebben en ik heb nog geen tijd gehad om hulp voor mezelf te regelen, maar ga nu mijn dochter en schoonzoon bellen. Die wonen daar en zijn er zo. Zal ik meelopen naar boven of is dat niet nodig?’
‘We vinden het wel. Ga uw dochter maar bellen.’
‘Is goed en ik hoor het wel als u me nodig hebt.’
‘Afgesproken, maar denk wel aan uzelf, hoor.’
‘Dat zei mijn man ook al, dus ik zal luisteren.’
Terwijl de mensen van de ambulance grijnzend de trap oplopen, gaat Marry op de bank zitten om Rita en Jos te bellen. Die schrikken enorm, maar zijn er heel snel om haar te helpen.
‘Wil je mee naar het ziekenhuis, ma?’
‘Natuurlijk, ik heb Gijs nog nooit aan zijn lot overgelaten en dat doe ik nu ook niet.’
‘Dat is waar en ik begrijp je, maar je moet je wel gaan aankleden. Zal ik meelopen? Je kunt jezelf best redden, maar met wat hulp gaat het sneller en dan kan ik gelijk even bij pa kijken.’
‘Is goed.’
Als Marry met Rita op de overloop komt, blijken de mensen van de ambulance op het punt te staan om Gijs naar beneden te dragen en daarom pakt ze huilend zijn handen vast.
‘Ga maar mee. Wees niet bang dat ik je in de steek laat, want ik kleed me zo snel mogelijk aan en kom dan met Rita en Jos naar je toe. Misschien mag je straks wel weer mee naar huis, maar anders kom je snel weer thuis. Ik ben geen zuster, maar kan je overal mee helpen en anders vinden we wel andere mensen die dat kunnen. Wees dus maar niet bang dat ik je in een verpleegtehuis laat stoppen en daar ga ik ook niet heen. Vertrouw me maar. Het is altijd goed gekomen en dat doet het nu weer.’
Rita vindt het heel verdrietig voor haar ouders, maar beseft dat haar vader snel naar het ziekenhuis moet.
‘Kom maar, ma. Zij moeten gaan. Hoe eerder ze pa kunnen helpen, des te beter het is. Ga je daarom maar aankleden, want dan zijn we over een half uurtje in het WMZ.’
‘Is goed. Dag lieverd en jullie doen toch wel voorzichtig met hem?’
‘Ja, hoor mevrouw. Maakt u zich maar geen zorgen en sterkte met alles.’
Als Marry met haar zoon en schoonzoon in het ziekenhuis komt, horen ze dat men nog met hun man en vader bezig is. Daarom gaan ze naar de wachtkamer, waar het een tijdje duurt voor er iemand bij hen komt en die vrouw brengt geen goed nieuws. Al had het nog veel slechter gekund. Gijs zijn lichaam is namelijk bont en blauw vanwege allerlei kneuzingen, maar het ergste is dat zijn linkerbeen en -enkel zijn gebroken.
Hij mag dus niet mee naar huis en het zal, mede gezien zijn leeftijd, een hele tijd duren voor hij weer normaal lopen kan. Rita en Jos kijken elkaar aan en vragen zich, zonder iets te zeggen, af of het ooit zover komt, maar Marry lijkt geen problemen te zien.
‘Hij kan dus nu niet mee naar huis en dat is erg jammer. Met een bed in de kamer en thuiszorg hoeft hij wat mij betreft echter niet lang hier te blijven. Hen overdag verzorgen kan ik wel.’
Rita en Jos kijken elkaar even aan, maar zeggen niets. Onderweg naar huis spreken ze hun zorgen echter wel uit.
‘Denk niet te licht over het verzorgen van pa, hoor. Het zal namelijk best een tijd duren voor hij hersteld is. Plus dat je er ’s nachts ook voor hem moet zijn als er iets is. Hij zal je natuurlijk niet iedere vijf minuten nodig hebben, maar ik vind het geen fijne gedachte dat jij ’s nachts elke keer die trap af en op moet.’
Marry vliegt op.
‘Denk maar niet dat ik je vader in een tehuis laat stoppen. We zijn altijd bij elkaar geweest en dat blijven we. Je hebt best gelijk dat snel traplopen gevaarlijk is. Als ik voor mezelf ook een bed in de kamer laat zetten, is er echter niets aan de hand.’
Rita weet dat haar moeder niet op andere gedachten te brengen is en besluit daarom te zwijgen. Om haar moeder alleen thuis achter te laten, gaat haar echter te ver.
‘Zullen Jos of ik zo bij je blijven? Het is al wel licht, maar misschien kunnen we nog een paar uur slapen? De dag duurt immers nog lang en we hebben nog maar een paar uur geslapen.’
‘Dat is heel lief aangeboden, maar jullie kunnen gerust naar huis gaan. Het is immers licht en ik slaap wel vaker even als pa er niet is. Ik ben trouwens niet bang en durf ’s nachts best alleen te zijn. Zeker omdat we hele goede sloten op de deuren hebben en er dus niemand binnenkomt.’
Rita zegt niets meer, maar gaat samen met haar man en een hoofd vol zorgen naar huis. Daar slapen ze nog wel even, maar niet vast en daarom zitten ze tegen elf uur met slaperige gezichten en een ontbijtje voor zich op de bank.
‘Tjonge, wat nu?’
‘Geen idee. De familie zal zich wel weinig of niet laten zien en vinden dat het tijd voor de oudjes wordt om de boel te verkopen en naar een verzorgingshuis te gaan. Sinds ze beseffen dat er weinig voor ze te halen is, kijken ze namelijk helemaal niet meer naar de mensen om.’
‘Dat klopt, maar komt dan alle zorg voor pa en ma op ons neer?’
‘Daar lijkt het op. Zo heel moeilijk hoeft het trouwens niet te zijn. Ze willen daar blijven wonen en alles doen om dat mogelijk te maken. Dat mag geld kosten en ze hebben trouwens gelijk. Voor wie zouden ze hun centen immers bewaren? Wij hebben meer dan voldoende en die anderen zien ze nooit.’
Rita knikt.
‘Dat is wel waar, maar hoe moet al die zorg dan geregeld worden?’
‘Als we je pa en ma eerst eens de kans geven om te vertellen wat ze willen en daarna advies vragen bij de gemeente of het zorgcentrum.’
‘Ja, dat lijkt me een goed plan.’
Als hun dochter van vijftien een uurtje later binnenkomt, zijn er geheel onverwacht al heel veel van hun zorgen opgelost.
‘Ik ben bij oma geweest.’
‘Hoe was het met haar?’
‘Ze was vreselijk verdrietig en deed niets anders dan huilen. Het was vreselijk om haar zo te zien. Dat ze alleen moet zijn, vindt ze niet erg en over opa’s been zit ze ook niet in. Ze is alleen wel bang dat hij nooit meer goed kan lopen en ze naar een tehuis moeten.’
‘Dan is ze zich gedurende de ochtend toch zorgen gaan maken.’
‘Ja, en dat lijkt me logisch, maar we hebben wat bedacht. Zij laat een tweepersoonsbed in de kamer zitten en beneden een slaap- en badkamer maken.’
‘Oké, maar denkt ze het verder zonder hulp af te kunnen?’
‘Natuurlijk komt er thuiszorg, maar ik ga hen ook helpen en krijg hun bovenverdieping om te wonen en vrienden en vriendinnen te ontvangen. Natuurlijk blijf ik wel uitgaan, maar dan kan ze jullie toch bellen als er iets is?’
Rita is even stil, maar slaat dan haar armen om haar dochter heen.
‘Ik ben trots op je en als we oma zo ophalen om naar opa te gaan, horen we wel of we haar moeten helpen om de verbouwing in gang te zetten.’
‘Waar ben je?’
‘Ik ben gevallen en lig op de overloop. Bel alsjeblieft een ambulance, want ik heb vreselijk veel pijn en waarschijnlijk iets gebroken. Bel Rita en Jos ook maar. De anderen zullen namelijk vast wel geïrriteerd zijn als je ze belt.’
Marry, die anders vaak snel nerveus is, pakt rustig haar telefoon van het nachtkastje en toetst, terwijl ze naar haar man loopt, 112 in.
Als ze een dame aan de telefoon krijgt, vertelt ze wat er is gebeurd en zegt ze met nadruk dat Gijs meent dat hij iets gebroken heeft. De vrouw belooft dat ze een ambulance stuurt en dat bericht maakt Marry opeens vreselijk gespannen. Ze weet daarom niet hoe snel ze de verbinding moet verbreken.
‘Hulp is onderweg, maar dat heb je gehoord. Kan ik wat voor je doen? Wil je een glas water of iets anders? Voel je je verder wel goed?’
‘Ik hoef niets en alles doet pijn, maar vooral mijn linkerbeen. Verder ben ik trouwens oké. Bel Rita en Jos maar. Die zijn er met een paar minuten en kunnen je met wat dingen helpen. Doe beneden ook even het licht en vooral de buitenlamp aan, dan weten de mensen van de ziekenwagen waar ze moeten zijn. Trek trouwens wat aan, want anders vat je kou en val niet van de trap.’
‘Heb jij het niet koud en wil je soms een kussen onder je hoofd?’
‘Graag, maar ga dan alsjeblieft bellen en naar beneden.’
‘Zal ik doen, maar ik kan je hier toch niet onverzorgd laten liggen?’
‘Dat doe je ook niet, maar je vergeet jezelf.’
Marry zegt niets, pakt een kussen en haar duster en loopt zo snel ze kan naar beneden. Daar doet ze alle lampen aan en de voordeur vast open. Dat is precies op tijd, want ze hoort al een auto aankomen en dat blijkt de ambulance te zijn. Als de mensen haar zien, komen ze op een holletje naar haar toe.
‘Dag, mevrouw. We begrepen dat het om uw man gaat. Waar is hij nu? Is er trouwens niemand om u te helpen?’
‘Mijn man ligt op de overloop. Hij denkt wat gebroken te hebben en ik heb nog geen tijd gehad om hulp voor mezelf te regelen, maar ga nu mijn dochter en schoonzoon bellen. Die wonen daar en zijn er zo. Zal ik meelopen naar boven of is dat niet nodig?’
‘We vinden het wel. Ga uw dochter maar bellen.’
‘Is goed en ik hoor het wel als u me nodig hebt.’
‘Afgesproken, maar denk wel aan uzelf, hoor.’
‘Dat zei mijn man ook al, dus ik zal luisteren.’
Terwijl de mensen van de ambulance grijnzend de trap oplopen, gaat Marry op de bank zitten om Rita en Jos te bellen. Die schrikken enorm, maar zijn er heel snel om haar te helpen.
‘Wil je mee naar het ziekenhuis, ma?’
‘Natuurlijk, ik heb Gijs nog nooit aan zijn lot overgelaten en dat doe ik nu ook niet.’
‘Dat is waar en ik begrijp je, maar je moet je wel gaan aankleden. Zal ik meelopen? Je kunt jezelf best redden, maar met wat hulp gaat het sneller en dan kan ik gelijk even bij pa kijken.’
‘Is goed.’
Als Marry met Rita op de overloop komt, blijken de mensen van de ambulance op het punt te staan om Gijs naar beneden te dragen en daarom pakt ze huilend zijn handen vast.
‘Ga maar mee. Wees niet bang dat ik je in de steek laat, want ik kleed me zo snel mogelijk aan en kom dan met Rita en Jos naar je toe. Misschien mag je straks wel weer mee naar huis, maar anders kom je snel weer thuis. Ik ben geen zuster, maar kan je overal mee helpen en anders vinden we wel andere mensen die dat kunnen. Wees dus maar niet bang dat ik je in een verpleegtehuis laat stoppen en daar ga ik ook niet heen. Vertrouw me maar. Het is altijd goed gekomen en dat doet het nu weer.’
Rita vindt het heel verdrietig voor haar ouders, maar beseft dat haar vader snel naar het ziekenhuis moet.
‘Kom maar, ma. Zij moeten gaan. Hoe eerder ze pa kunnen helpen, des te beter het is. Ga je daarom maar aankleden, want dan zijn we over een half uurtje in het WMZ.’
‘Is goed. Dag lieverd en jullie doen toch wel voorzichtig met hem?’
‘Ja, hoor mevrouw. Maakt u zich maar geen zorgen en sterkte met alles.’
Als Marry met haar zoon en schoonzoon in het ziekenhuis komt, horen ze dat men nog met hun man en vader bezig is. Daarom gaan ze naar de wachtkamer, waar het een tijdje duurt voor er iemand bij hen komt en die vrouw brengt geen goed nieuws. Al had het nog veel slechter gekund. Gijs zijn lichaam is namelijk bont en blauw vanwege allerlei kneuzingen, maar het ergste is dat zijn linkerbeen en -enkel zijn gebroken.
Hij mag dus niet mee naar huis en het zal, mede gezien zijn leeftijd, een hele tijd duren voor hij weer normaal lopen kan. Rita en Jos kijken elkaar aan en vragen zich, zonder iets te zeggen, af of het ooit zover komt, maar Marry lijkt geen problemen te zien.
‘Hij kan dus nu niet mee naar huis en dat is erg jammer. Met een bed in de kamer en thuiszorg hoeft hij wat mij betreft echter niet lang hier te blijven. Hen overdag verzorgen kan ik wel.’
Rita en Jos kijken elkaar even aan, maar zeggen niets. Onderweg naar huis spreken ze hun zorgen echter wel uit.
‘Denk niet te licht over het verzorgen van pa, hoor. Het zal namelijk best een tijd duren voor hij hersteld is. Plus dat je er ’s nachts ook voor hem moet zijn als er iets is. Hij zal je natuurlijk niet iedere vijf minuten nodig hebben, maar ik vind het geen fijne gedachte dat jij ’s nachts elke keer die trap af en op moet.’
Marry vliegt op.
‘Denk maar niet dat ik je vader in een tehuis laat stoppen. We zijn altijd bij elkaar geweest en dat blijven we. Je hebt best gelijk dat snel traplopen gevaarlijk is. Als ik voor mezelf ook een bed in de kamer laat zetten, is er echter niets aan de hand.’
Rita weet dat haar moeder niet op andere gedachten te brengen is en besluit daarom te zwijgen. Om haar moeder alleen thuis achter te laten, gaat haar echter te ver.
‘Zullen Jos of ik zo bij je blijven? Het is al wel licht, maar misschien kunnen we nog een paar uur slapen? De dag duurt immers nog lang en we hebben nog maar een paar uur geslapen.’
‘Dat is heel lief aangeboden, maar jullie kunnen gerust naar huis gaan. Het is immers licht en ik slaap wel vaker even als pa er niet is. Ik ben trouwens niet bang en durf ’s nachts best alleen te zijn. Zeker omdat we hele goede sloten op de deuren hebben en er dus niemand binnenkomt.’
Rita zegt niets meer, maar gaat samen met haar man en een hoofd vol zorgen naar huis. Daar slapen ze nog wel even, maar niet vast en daarom zitten ze tegen elf uur met slaperige gezichten en een ontbijtje voor zich op de bank.
‘Tjonge, wat nu?’
‘Geen idee. De familie zal zich wel weinig of niet laten zien en vinden dat het tijd voor de oudjes wordt om de boel te verkopen en naar een verzorgingshuis te gaan. Sinds ze beseffen dat er weinig voor ze te halen is, kijken ze namelijk helemaal niet meer naar de mensen om.’
‘Dat klopt, maar komt dan alle zorg voor pa en ma op ons neer?’
‘Daar lijkt het op. Zo heel moeilijk hoeft het trouwens niet te zijn. Ze willen daar blijven wonen en alles doen om dat mogelijk te maken. Dat mag geld kosten en ze hebben trouwens gelijk. Voor wie zouden ze hun centen immers bewaren? Wij hebben meer dan voldoende en die anderen zien ze nooit.’
Rita knikt.
‘Dat is wel waar, maar hoe moet al die zorg dan geregeld worden?’
‘Als we je pa en ma eerst eens de kans geven om te vertellen wat ze willen en daarna advies vragen bij de gemeente of het zorgcentrum.’
‘Ja, dat lijkt me een goed plan.’
Als hun dochter van vijftien een uurtje later binnenkomt, zijn er geheel onverwacht al heel veel van hun zorgen opgelost.
‘Ik ben bij oma geweest.’
‘Hoe was het met haar?’
‘Ze was vreselijk verdrietig en deed niets anders dan huilen. Het was vreselijk om haar zo te zien. Dat ze alleen moet zijn, vindt ze niet erg en over opa’s been zit ze ook niet in. Ze is alleen wel bang dat hij nooit meer goed kan lopen en ze naar een tehuis moeten.’
‘Dan is ze zich gedurende de ochtend toch zorgen gaan maken.’
‘Ja, en dat lijkt me logisch, maar we hebben wat bedacht. Zij laat een tweepersoonsbed in de kamer zitten en beneden een slaap- en badkamer maken.’
‘Oké, maar denkt ze het verder zonder hulp af te kunnen?’
‘Natuurlijk komt er thuiszorg, maar ik ga hen ook helpen en krijg hun bovenverdieping om te wonen en vrienden en vriendinnen te ontvangen. Natuurlijk blijf ik wel uitgaan, maar dan kan ze jullie toch bellen als er iets is?’
Rita is even stil, maar slaat dan haar armen om haar dochter heen.
‘Ik ben trots op je en als we oma zo ophalen om naar opa te gaan, horen we wel of we haar moeten helpen om de verbouwing in gang te zetten.’