Omschrijving
‘Daar komen de buren aan.’
‘Wat zouden die moeten? Het is immers maandag en geen avond om op visite te komen.’
‘Klopt. We zullen het zo echter wel horen. Zal ik ze even binnenlaten?’
‘Is best. Ze zullen toch niet komen vertellen dat ze gaan scheiden.’
‘Nee, joh.’
Als de buren even later binnen zijn, vallen ze gelijk met de deur in huis.
‘Jullie hebben gisteren zeker ook wel de hele dag liggen slapen?’
‘Nee, hoezo?’
‘Zijn jullie zaterdagavond en -nacht soms weggeweest?’
‘Nee, we waren gewoon thuis.’
‘Dan hebben jullie het lawaai van dat feest bij Tim en Tinka toch ook wel gehoord? Wij hebben tot drie uur wakker gelegen. Als het aan mij had gelegen, hadden we rond één uur de politie gebeld. Zij was echter bang dat we dan ruzie zouden krijgen en daarom heb ik het niet gedaan. Ik ga echter wel met hen praten, maar wil dat niet alleen doen. Daarom gaan we alle buren langs om te vragen wie er mee wil. Dat ze af en toe een feestje hebben, vind ik prima. Tot drie uur ’s nachts met een dronken kop buiten gaan zitten zingen, is echter asociaal.’
Ed kijkt zijn vrouw Brenda even aan, maar twijfelt niet over zijn antwoord. Ze hebben zich namelijk geen moment aan het lawaai gestoord en er ook niet van wakker gelegen. Dat zou hij trouwens geen heel groot probleem hebben
gevonden, want volgens hem bezorgen ze elkaar allemaal weleens wat overlast en dat moet kunnen.
Als die mensen nu ieder weekend tot midden in de nacht aan het feesten waren, was het anders. Nu maakt hij zich er echter niet druk om en veel overlast hebben zij er dus ook niet van gehad.
‘Ik moet jullie teleurstellen. Wij hebben ons ten eerste niet aan dat feest gestoord of ervan wakker gelegen en ten tweede vind ik dat we iets van elkaar moeten kunnen hebben. Als het elk weekend raak was, dacht ik er waarschijnlijk anders over. Nu maak ik er echter geen probleem van en ga ik zeker niet naar ze toe om mijn ongenoegen te uiten.’
Ed wil nog meer zeggen, maar de buren vliegen met een boos gezicht overeind.
‘Ik kan je niet dwingen om mee te gaan, maar je valt me heel erg tegen. Normaal gesproken heb je namelijk overal een mening over, maar nu het om de leefbaarheid van onze straat gaat, geef je niet thuis. Je gaat me toch niet vertellen dat je bang voor hen bent? Wij gaan trouwens en ik hoop dat de andere buren zich meer betrokken bij de buurt voelen dan jij.’
Ed vindt dat zijn buurman enorm overdrijft, maar het lijkt hem zinloos om te reageren. Daarom loopt hij zwijgend met de buren mee naar de deur en kijkt hij zijn vrouw bij terugkomst hoofdschuddend aan.
‘Je was het toch wel met me eens.’
‘Natuurlijk.’
‘Zouden ze echt bij iedereen langsgaan.’
‘Dat lijkt er wel op, want ze bellen nu hiernaast aan.’
‘Ik hoop dat niemand het met hen eens is en ze daardoor beseffen dat ze van een mug een olifant maken. Als ze met wat mensen naar Tim en Tinka gaan, krijg je namelijk twee kampen en dat is erger dan wat overlast. Iedereen gaat dan namelijk op iedereen letten en als dat gebeurt, zijn de rapen gaar. Er is immers altijd wel iets te zeuren. Denk maar aan laat vertrekkende visite, auto’s die even voor een inrit staan en mensen die ’s avonds laat buiten staan te kletsen en iets te luidruchtig zijn.’
‘Volgens jou werkt hun gezanik dus eerder negatief dan positief.’
‘Klopt en dat had ik ze misschien moeten zeggen, maar ze leken me niet voor rede vatbaar en waren al gepikeerd dat ik niet mee ging praten.’
‘Ze zijn toch oud genoeg om dat zelf te kunnen bedenken?’
‘Ja, dat lijkt mij wel.’
Ed en Brenda praten nog even over hun buren na, maar spreken dan af om zich er niet druk over te maken of mee te bemoeien. Een paar dagen later blijkt echter dat dit gemakkelijker gezegd dan gedaan is. Als Brenda naar haar moeder is geweest, komt ze namelijk woedend thuis.
‘Je had gelijk. Het is toch niet te geloven. Ik kom de buurvrouw tegen en stop net als altijd voor een praatje, maar mevrouw draait haar hoofd om en loopt door. Ik was eerst beduusd, maar nu woest. Als een deel van de straat niet meer tegen ons praat, kunnen we trouwens beter verhuizen.’
‘Het kan meevallen, maar hier was ik dus al bang voor.’
In de dagen die volgen, wordt het Ed en Brenda steeds duidelijker hoe het zit. Ze worden niet door alle buren genegeerd, maar door het merendeel wel.
‘Zou men alleen kwaad zijn dat we geen problemen met dat feest hebben of zouden de buren ons soms zwart hebben gemaakt?’
‘Dat vraag ik me ook af. Zal ik even naar Ruud en Thea gaan? Die doen namelijk nog wel normaal en zullen best meer weten.’
‘Ze zullen wel thuis zijn, want hun auto staat voor de deur en het licht brandt.’
‘Is het wel slim om te gaan? Tot een week geleden was dat geen punt, maar nu vrees ik er nog meer ruzie mee te veroorzaken.’
‘Als zij met elkaar praten, mogen wij dat toch ook?’
‘Natuurlijk, maar ik kan ook donderdag even naar de voetbalclub rijden. Zij gaan daar namelijk altijd een biertje drinken en volgens hem komen daar geen anderen uit de straat.’
‘Ik begrijp wat je bedoelt, maar denk eens na. Als anderen uit de straat te weten komen dat je daar met Ruud en Thea hebt zitten praten, zullen ze roepen dat je dit deed omdat je bang was dat iemand je bij hen thuis zag.’
‘Je hebt gelijk. Ik loop nu naar ze toe.’
‘Kun je trouwens niet beter naar de aanstichters van alles gaan? Nadat zij over dat feest zijn begonnen, is men ons namelijk gaan negeren en daarom kun je toch vragen waarom dat is. Op die manier maak je de verdeeldheid in ieder geval niet nog erger.’
Ed kijkt wel wat bedenkelijk, maar geeft zijn vrouw toch gelijk.
‘Het is niet de gemakkelijkste weg, maar wel de eerlijkste. De buren lijken thuis te zijn, dus ik ga gelijk. Des te eerder we van dit gedoe verlost zijn, des te beter het is.’
‘Dat is zo.’
Als Ed bij de deur is, gaat de bel en als hij opendoet, ziet hij Tim en Tinka.
‘Mogen we hier wel binnenkomen?’
‘Waar zijn jullie dan niet welkom?’
‘Nergens, behalve bij Ruud en Thea. Ze kwamen klagen over dat feest.’
‘We weten dat dit hun plan was. Ze zijn namelijk ook hier geweest, maar wij vonden hun klacht overdreven en vinden dat je soms wat van elkaar moet accepteren.’
‘Wij vonden het eveneens overtrokken, maar hadden van de klacht op zich geen probleem gemaakt. Ze deden echter net tegen ons of we pubers waren en daardoor is er ruzie ontstaan. Natuurlijk zijn we nog jong, maar ze kunnen toch normaal doen.’
‘Jazeker.’
‘Nou, dat deden ze zeker niet.’
‘En nu?’
‘Het is te don voor woorden, maar we denken dat er een treitercampagne in gang is gezet. Er staat namelijk elke dag een paar keer een auto voor onze oprit, toen er een koerier aan de deur stond en we er niet waren, wilden de buren het pakketje niet aannemen en we worden alleen nog door Ruud en Thea gegroet.’
‘Dat meen je niet?’
‘Eerlijk waar. Hebben jullie de uitnodiging voor de buurtbarbecue trouwens al gehad?’
‘Ja, gisteren.’
‘Nou, wij niet en dat zegt toch genoeg?’
‘Inderdaad, maar wat gaan jullie nu doen?’
‘We denken naar de gemeente te gaan voor buurtbemiddeling. Aan ruzie heb je namelijk niets, dus kunnen we beter gaan praten. Het liefst zouden we echter vandaag nog verhuizen, want ik weet niet of ik ooit nog normaal met deze mensen om kan gaan.’
‘Dat begrijp ik.’
‘Ja, ik ook.’
Als Tim en Tinka weg zijn, kijken Ed en Brenda elkaar met een zuinig lachje aan.
‘Hadden de buren maar naar me geluisterd. Nu heb je een groepje van vijf gezinnen en een groepje van drie en ik vraag me af of dat ooit weer echt goedkomt. Die bemiddeling kan misschien iets helpen, maar poetst namelijk echt niet alles weg.’
‘Wat een gedoe en dat voor een paar uurtjes lichte overlast.’
‘Wat zouden die moeten? Het is immers maandag en geen avond om op visite te komen.’
‘Klopt. We zullen het zo echter wel horen. Zal ik ze even binnenlaten?’
‘Is best. Ze zullen toch niet komen vertellen dat ze gaan scheiden.’
‘Nee, joh.’
Als de buren even later binnen zijn, vallen ze gelijk met de deur in huis.
‘Jullie hebben gisteren zeker ook wel de hele dag liggen slapen?’
‘Nee, hoezo?’
‘Zijn jullie zaterdagavond en -nacht soms weggeweest?’
‘Nee, we waren gewoon thuis.’
‘Dan hebben jullie het lawaai van dat feest bij Tim en Tinka toch ook wel gehoord? Wij hebben tot drie uur wakker gelegen. Als het aan mij had gelegen, hadden we rond één uur de politie gebeld. Zij was echter bang dat we dan ruzie zouden krijgen en daarom heb ik het niet gedaan. Ik ga echter wel met hen praten, maar wil dat niet alleen doen. Daarom gaan we alle buren langs om te vragen wie er mee wil. Dat ze af en toe een feestje hebben, vind ik prima. Tot drie uur ’s nachts met een dronken kop buiten gaan zitten zingen, is echter asociaal.’
Ed kijkt zijn vrouw Brenda even aan, maar twijfelt niet over zijn antwoord. Ze hebben zich namelijk geen moment aan het lawaai gestoord en er ook niet van wakker gelegen. Dat zou hij trouwens geen heel groot probleem hebben
gevonden, want volgens hem bezorgen ze elkaar allemaal weleens wat overlast en dat moet kunnen.
Als die mensen nu ieder weekend tot midden in de nacht aan het feesten waren, was het anders. Nu maakt hij zich er echter niet druk om en veel overlast hebben zij er dus ook niet van gehad.
‘Ik moet jullie teleurstellen. Wij hebben ons ten eerste niet aan dat feest gestoord of ervan wakker gelegen en ten tweede vind ik dat we iets van elkaar moeten kunnen hebben. Als het elk weekend raak was, dacht ik er waarschijnlijk anders over. Nu maak ik er echter geen probleem van en ga ik zeker niet naar ze toe om mijn ongenoegen te uiten.’
Ed wil nog meer zeggen, maar de buren vliegen met een boos gezicht overeind.
‘Ik kan je niet dwingen om mee te gaan, maar je valt me heel erg tegen. Normaal gesproken heb je namelijk overal een mening over, maar nu het om de leefbaarheid van onze straat gaat, geef je niet thuis. Je gaat me toch niet vertellen dat je bang voor hen bent? Wij gaan trouwens en ik hoop dat de andere buren zich meer betrokken bij de buurt voelen dan jij.’
Ed vindt dat zijn buurman enorm overdrijft, maar het lijkt hem zinloos om te reageren. Daarom loopt hij zwijgend met de buren mee naar de deur en kijkt hij zijn vrouw bij terugkomst hoofdschuddend aan.
‘Je was het toch wel met me eens.’
‘Natuurlijk.’
‘Zouden ze echt bij iedereen langsgaan.’
‘Dat lijkt er wel op, want ze bellen nu hiernaast aan.’
‘Ik hoop dat niemand het met hen eens is en ze daardoor beseffen dat ze van een mug een olifant maken. Als ze met wat mensen naar Tim en Tinka gaan, krijg je namelijk twee kampen en dat is erger dan wat overlast. Iedereen gaat dan namelijk op iedereen letten en als dat gebeurt, zijn de rapen gaar. Er is immers altijd wel iets te zeuren. Denk maar aan laat vertrekkende visite, auto’s die even voor een inrit staan en mensen die ’s avonds laat buiten staan te kletsen en iets te luidruchtig zijn.’
‘Volgens jou werkt hun gezanik dus eerder negatief dan positief.’
‘Klopt en dat had ik ze misschien moeten zeggen, maar ze leken me niet voor rede vatbaar en waren al gepikeerd dat ik niet mee ging praten.’
‘Ze zijn toch oud genoeg om dat zelf te kunnen bedenken?’
‘Ja, dat lijkt mij wel.’
Ed en Brenda praten nog even over hun buren na, maar spreken dan af om zich er niet druk over te maken of mee te bemoeien. Een paar dagen later blijkt echter dat dit gemakkelijker gezegd dan gedaan is. Als Brenda naar haar moeder is geweest, komt ze namelijk woedend thuis.
‘Je had gelijk. Het is toch niet te geloven. Ik kom de buurvrouw tegen en stop net als altijd voor een praatje, maar mevrouw draait haar hoofd om en loopt door. Ik was eerst beduusd, maar nu woest. Als een deel van de straat niet meer tegen ons praat, kunnen we trouwens beter verhuizen.’
‘Het kan meevallen, maar hier was ik dus al bang voor.’
In de dagen die volgen, wordt het Ed en Brenda steeds duidelijker hoe het zit. Ze worden niet door alle buren genegeerd, maar door het merendeel wel.
‘Zou men alleen kwaad zijn dat we geen problemen met dat feest hebben of zouden de buren ons soms zwart hebben gemaakt?’
‘Dat vraag ik me ook af. Zal ik even naar Ruud en Thea gaan? Die doen namelijk nog wel normaal en zullen best meer weten.’
‘Ze zullen wel thuis zijn, want hun auto staat voor de deur en het licht brandt.’
‘Is het wel slim om te gaan? Tot een week geleden was dat geen punt, maar nu vrees ik er nog meer ruzie mee te veroorzaken.’
‘Als zij met elkaar praten, mogen wij dat toch ook?’
‘Natuurlijk, maar ik kan ook donderdag even naar de voetbalclub rijden. Zij gaan daar namelijk altijd een biertje drinken en volgens hem komen daar geen anderen uit de straat.’
‘Ik begrijp wat je bedoelt, maar denk eens na. Als anderen uit de straat te weten komen dat je daar met Ruud en Thea hebt zitten praten, zullen ze roepen dat je dit deed omdat je bang was dat iemand je bij hen thuis zag.’
‘Je hebt gelijk. Ik loop nu naar ze toe.’
‘Kun je trouwens niet beter naar de aanstichters van alles gaan? Nadat zij over dat feest zijn begonnen, is men ons namelijk gaan negeren en daarom kun je toch vragen waarom dat is. Op die manier maak je de verdeeldheid in ieder geval niet nog erger.’
Ed kijkt wel wat bedenkelijk, maar geeft zijn vrouw toch gelijk.
‘Het is niet de gemakkelijkste weg, maar wel de eerlijkste. De buren lijken thuis te zijn, dus ik ga gelijk. Des te eerder we van dit gedoe verlost zijn, des te beter het is.’
‘Dat is zo.’
Als Ed bij de deur is, gaat de bel en als hij opendoet, ziet hij Tim en Tinka.
‘Mogen we hier wel binnenkomen?’
‘Waar zijn jullie dan niet welkom?’
‘Nergens, behalve bij Ruud en Thea. Ze kwamen klagen over dat feest.’
‘We weten dat dit hun plan was. Ze zijn namelijk ook hier geweest, maar wij vonden hun klacht overdreven en vinden dat je soms wat van elkaar moet accepteren.’
‘Wij vonden het eveneens overtrokken, maar hadden van de klacht op zich geen probleem gemaakt. Ze deden echter net tegen ons of we pubers waren en daardoor is er ruzie ontstaan. Natuurlijk zijn we nog jong, maar ze kunnen toch normaal doen.’
‘Jazeker.’
‘Nou, dat deden ze zeker niet.’
‘En nu?’
‘Het is te don voor woorden, maar we denken dat er een treitercampagne in gang is gezet. Er staat namelijk elke dag een paar keer een auto voor onze oprit, toen er een koerier aan de deur stond en we er niet waren, wilden de buren het pakketje niet aannemen en we worden alleen nog door Ruud en Thea gegroet.’
‘Dat meen je niet?’
‘Eerlijk waar. Hebben jullie de uitnodiging voor de buurtbarbecue trouwens al gehad?’
‘Ja, gisteren.’
‘Nou, wij niet en dat zegt toch genoeg?’
‘Inderdaad, maar wat gaan jullie nu doen?’
‘We denken naar de gemeente te gaan voor buurtbemiddeling. Aan ruzie heb je namelijk niets, dus kunnen we beter gaan praten. Het liefst zouden we echter vandaag nog verhuizen, want ik weet niet of ik ooit nog normaal met deze mensen om kan gaan.’
‘Dat begrijp ik.’
‘Ja, ik ook.’
Als Tim en Tinka weg zijn, kijken Ed en Brenda elkaar met een zuinig lachje aan.
‘Hadden de buren maar naar me geluisterd. Nu heb je een groepje van vijf gezinnen en een groepje van drie en ik vraag me af of dat ooit weer echt goedkomt. Die bemiddeling kan misschien iets helpen, maar poetst namelijk echt niet alles weg.’
‘Wat een gedoe en dat voor een paar uurtjes lichte overlast.’