Mam, we gaan naar Duitsland

Model: mam-we-gaan-naar-duitsland
€0,00 Excl. BTW: €0,00

Omschrijving

Het is stil in huis. De kinderen zijn naar de voetbaltraining en Irma zit op de bank te lezen. Ze is moe en vindt het fijn om wat tijd voor zichzelf te hebben. Dat heeft ze immers weinig, want ze maakt erg lange dagen. Elke ochtend zit ze namelijk al voor vijf uur op de fiets om haar krantenwijk te doen. Hier is ze tegen half acht van thuis en dat is net op tijd om haar zonen, Robert van acht en Michel van zes, te wekken. Na te hebben ontbeten, brengt ze hen naar school en gaat ze naar haar volgende werk. Bij dit schoonmaakbedrijf werkt ze tot half vijf, waarna ze de jongens van de opvang haalt. Als ze thuiskomt, begint ze gelijk met het eten en het huishouden. Hier tussendoor, probeert ze er echter ook nog voor haar kinderen te zijn.

Ze leeft nu acht maanden op deze manier en zou het graag anders willen. Ten eerste voor haar kinderen, maar natuurlijk ook voor zichzelf. Ze heeft echter geen keus, want haar man heeft haar een jaar geleden verlaten en met torenhoge schulden achtergelaten. Nadat haar huis al voor schuld is verkocht, moet ze nu veel werken en heel zuinig leven om rond te kunnen komen.
Natuurlijk kost dit haar erg veel energie, waardoor ze extra probeert te genieten van de spaarzame rustige momenten.

Als ze de auto van de buren voor het huis ziet stoppen, weet ze dat het gedaan is met haar rust.
Zeker als de jongens zijn uitgestapt en ze aan hun gezichten ziet dat er iets is. Daarom loopt ze snel naar de deur, waar ze geen kans krijgt om wat te vragen. 'Mam, we gaan naar Duitsland', roepen de jongens namelijk in koor. Irma kijkt hen vragend aan, maar Robert gaat gelijk verder.
'We hebben in mei een toernooi ergens bij Keulen. De JO13-1 en de JO11-1 samen. Hier heb je een brief waar alles op staat.’   

Irma voelt zich schrikken bij de woorden van haar zoon. Ze beseft namelijk dat een toernooi in Duitsland geld kost en waarschijnlijk meer dan ze kan betalen. Ze zullen daar immers moeten eten en drinken en ook overnachten. Plus dat de reis eveneens niet gratis zal zijn. 

Hoewel ze erg bang is dat ze haar kinderen dit schitterende uitje daarom door hun neus moet boren, reageert ze erg opgetogen.
‘Laten we dan maar snel naar binnen gaan. Dan zal ik eens gaan lezen wat jullie gaan doen.’
'John mag niet mee van zijn ouders, maar wij toch wel?'

Irma weet dat de ouders van John het ook arm hebben en is blij dat zij niet de enige is die met dit probleem zit. De jongens zullen het daardoor immers beter begrijpen dat ze niet mee kunnen. Als ze opkijkt en hun hoopvolle gezichten ziet, neemt ze echter al een besluit.
'Natuurlijk. Jullie mogen mee. Leuk toch een paar dagen lekker vakantie en voetballen.'

De knapen maken een vreugdedansje door de kamer, maar Irma schrikt van haar woorden. Ze kan nu immers niet meer terug en zal dus moeten zorgen dat ze voor eind april ergens 130 euro vandaan tovert. Robert en Michel hebben de zorgen van hun moeder niet door en zijn vol van de trip die hen te wachten staat. Zeker omdat ze nog nooit in Duitsland zijn geweest.

Irma is erg blij voor haar jongens, maar heeft geen idee hoe ze aan het geld moet komen. 
Ze komt elke maand al iets tekort, dus dat bedrag opsparen lukt niet. Robert en Michel kunnen dus niet mee, maar ze heeft het hen al beloofd en wil daar niet op terugkomen.

Om rustig na te kunnen denken, besluit ze de voetballers vast naar bed te sturen. Dit helpt echter weinig, want ondanks de stilte schiet haar niets te binnen. Overwerken gaat niet, want haar baas betaalt geen overuren uit. Bezuinigen op het huishouden is eveneens onmogelijk, want het is nu al heel minimaal. Er blijft dus maar één optie over en dat is om het geld ergens te lenen. Ze zou alleen niet weten bij wie. Bij haar ex hoeft ze niet aan te kloppen en met haar familie en vrienden heeft ze geen contact meer.

Omdat ze de jongens niet meer wil teleurstellen, legt ze zich niet bij de situatie neer en blijft ze nadenken. Als ze op de klok ziet dat het half elf is geweest, gaat ze naar bed. Slapen lukt echter niet, want de eerste uren denkt ze alleen aan het geld en de blijdschap van haar kids. Dat ze 
meegaan naar Duitsland is daarom zeker voor haar, maar van het geld wordt ze bijna dol. Het is daarom al ver na middernacht, voor ze slaapt.

De eerste dagen denkt ze continu aan Duitsland en het geld, maar na een week zakt dat af.
Omdat het nog een half jaar duurt, heeft ze zich namelijk wijsgemaakt dat er wel een oplossing komt. Zeker als ze en niet in paniek raakt. 

Irma komt de volgende maanden dan ook zonder veel zorgen door. Af en toe denkt ze wel aan Duitsland, maar ze blijft alles voor zich uit schuiven. Tot half april, want dan komen de jongens thuis met een brief dat er binnen twee weken betaald moet worden. Hierdoor staat Irma voor een groot probleem. De kinderen thuishouden kan niet meer, dus moet er geld komen. Na een paar dagen nadenken en amper slapen is ze de wanhoop daarom nabij.

Als ze op een middag naar huis fietst, krijgt ze echter een idee en lijken haar zorgen voorbij. Ze besluit namelijk om haar baas een voorschot op het vakantiegeld te vragen. Dit krijgt ze normaal in juni, dus dat moet geen probleem zijn en het verlost haar van een grote zorg. Omdat haar baas weet dat ze het financieel moeilijk heeft, denkt ze er geen moment aan dat hij niet wil helpen. Na een heerlijke nachtrust, loopt ze de volgende ochtend dan ook ontspannen naar hem toe.
‘Harrie, ik heb een vraag. Mijn jongens gaan volgende maand met LOB naar Duitsland. Dit kost echter 130 euro en je weet dat ik die niet heb liggen. Zou je daarom een deel van mijn vakantiegeld wat eerder kunnen betalen?’

Irma schrikt als ze het gezicht van haar baas ziet.
‘Ik zou je erg graag helpen, maar krijg problemen met de boekhouding als ik dat doe. Het vooruitbetalen van vakantiegeld heeft de laatste jaren namelijk zoveel gedoe opgeleverd dat we ermee zijn gestopt. Ik kan je dus niet helpen.’

Het lijkt of Irma een emmer koud water over zich heen krijgt. Nu kunnen haar jongens toch niet naar Duitsland, terwijl ze net dacht dat alles voor elkaar was. Ze is door de tegenvaller zelfs zo
van slag dat ze zwijgend naar buiten loopt. Als ze bij haar fiets is, denkt ze even om terug te gaan en ontslag te nemen. Omdat ze beseft dat ze dan nog verder in de problemen komt, besluit ze echter toch aan het werk te gaan.

Donderdags maakt ze altijd een snackbar schoon en normaal is dat een makkie. Nu voelt ze zich door alle commotie echter zo beroerd, dat ze na een uur niet meer in staat is om te werken en daarom meldt ze zich ziek. Als ze haar baas heeft gebeld en naar buiten loopt, is de zaak leeg en ziet ze in een flits de kassa openstaan.

Ze denkt daarom niet meer na en loopt even later met drie briefjes van vijftig de deur uit. Pas onderweg bekruipt haar het gevoel dat ze een grote fout heeft gemaakt. Deze gedachten duwt ze echter met kracht naar de achtergrond. Bij die snackbar missen ze dat geld echt niet en ze had geen andere keus.

Omdat ze zich door de dag heen steeds schuldiger gaat voelen, is ze blij dat het avond is. Nu kan ze tenminste zo naar de club om te gaan betalen en zijn Robert en Michel zeker van hun uitstapje. Als ze een uurtje later met de jeugdcommissie heeft afgerekend, loopt ze dan ook met een opgelucht gevoel naar buiten. 
Morgen gaat ze weer aan het werk alsof er niets gebeurd is. Dit zal de eerste dagen moeilijk zijn, maar na een weekje is ze alles vast wel vergeten. Zo erg is die diefstel trouwens ook weer niet.
Ze heeft het immers voor haar jongens gedaan. Doordat ze dit zichzelf blijft inprenten, fietst ze na een minuutje of vijf zonder zorgen thuis de straat in. Opeens voelt ze zich echter verstenen, want voor haar huis ziet ze een politieauto staan.