Meer, meer, meer of een keer genoeg?

Model: meer-meer-meer-of-een-keer-genoeg
€0,00 Excl. BTW: €0,00

Omschrijving

Als Hans na het eten gelijk opstaat, kijkt zijn vrouw, Eva, hem verwijtend aan.
‘Ga je aan het werk? Ik wilde namelijk even bij mijn ouders langs en daar moet jij ook nodig weer eens heen. Je ziet ze immers alleen met verjaardagen en zelfs dan nog niet eens altijd, want toen pa jarig was heb je alleen gebeld.’

Hans zucht een keer en twijfelt even wat hij zal doen. Als hij met zijn vrouw in discussie gaat, duurt het namelijk zo een half uur en daar gunt hij zich geen tijd voor. Aan met haar meegaan denkt hij echter ook niet, want hij wil vanavond nog een nieuwsbrief met aanbiedingen verzenden en daar heeft hij tijd voor nodig. Om de vrede te bewaren besluit hij haar een voorstel te doen.
‘Ik heb nu echt geen tijd, want er moet een mailing uit en je weet hoe belangrijk het voor me is om contact met mijn klanten te houden. Als we nu zaterdag aan het eind van de middag even bij je ouders langsgaan. Of zijn ze er dan niet?’

Eva schudt een beetje ontstemd haar hoofd.
‘Hans, denk na. Jij gaat zaterdagmiddag naar het voetbalveld en komt daar in de businessclub weet ik hoeveel mensen tegen. Normaal wil je met iedereen even praten en ben je nooit eerder dan een uur of half acht thuis. Denk je dus nu wel op tijd te zijn om even bij pa en ma langs te gaan? Het wordt zaterdag sowieso al moeilijk, want we moeten om acht uur bij ‘De Lantaarn’ zijn.’
‘Dat moet je dan maar afzeggen, want ik kan niet. De tennisvereniging houdt namelijk een receptie en daar wil ik heen. Er komen daar namelijk heel veel mensen waar ik regelmatig zaken mee doe, dus moet ik er ook zijn. Waarom heb je het trouwens niet eerst even met me overlegd voor je bij dat restaurant afsprak?’

Eva krijgt een kleur als vuur en ontploft bijna.
‘Nou, maak je het echt te gek. De eerste zaterdag van november gaan we namelijk al jaren met mijn vriendinnen en hun mannen uit eten. Ik heb ze afgelopen zaterdagavond allemaal nog gebeld waar jij bij zat en het staat met grote letters op de kalender. Je wist er dus wel degelijk iets van. Het probleem is echter dat jij alleen de dingen onthoudt die met je werk te maken hebben en de rest je geen zier meer interesseert.’

Hans is niet onder indruk van wat Eva zegt.
‘Dat kan wel zijn, maar moet ik mijn werk dan niet serieus nemen? Jij profiteert er trouwens ook van dat ik zo goed verdien. Ja, ik ben enorm gedreven, maar heb inmiddels wel het grootste bouwmaterialenbedrijf van de provincie en daar ben ik erg trots op. Ik hoor zelfs bij de top van Nederland en dat is toch mooi.’

Eva is het, zoals veel vaker, ook nu weer niet met haar man eens.
‘De grootste zijn, is voor jou erg belangrijk en dat mag van mij. Heb je echter wel door welke offers je daarvoor brengt.’
‘Hoe bedoel je dat?’
‘Nou, dat lijkt me niet moeilijk.’
‘Je bent al jaren getrouwd met je werk, bent meer op de zaak dan thuis en hebt een sterkere band met je secretaresse dan met mij.’
‘Wat suggereer je met dat laatste?’
‘Niet wat jij denkt, maar ik heb al meerdere keren gemerkt dat je met haar meer vertrouwelijke dingen bespreekt dan met mij. Ik ben je vrouw, zorg voor alles en lig ’s nachts naast je, maar verder hebben we zo goed als niets met elkaar. Natuurlijk kom ik materialistisch gezien niets tekort, maar jij denkt dat met geld alles te koop en dat is niet zo. Toen we net getrouwd waren en allebei de hele week moesten werken om de hypotheek te kunnen betalen, was ik namelijk gelukkiger dan nu. Ik zag ons destijds bijvoorbeeld nog vader en moeder worden, maar weet inmiddels hoe jij over kinderen denkt.’

Hans begint zich aan zijn vrouw te ergeren.
‘Reageer je nu niet enorm ondankbaar en onredelijk. Oké, ik wil geen kinderen, maar we zijn nog geen vijfendertig en kunnen alles doen wat we willen. Dat is toch iets om blij mee te zijn. Ja, ik moet er hard voor werken, maar dat heb ik er graag voor over. Ik begrijp trouwens niet dat jij niet echt gelukkig bent, want ik ben dat wel.’
‘Dat weet ik, maar dit komt omdat jouw leven uit geld, prestaties en aanzien bestaat en je, volgens mij, niet eens meer weet hoe echt geluk voelt. Wanneer hebben wij nu bijvoorbeeld een gesprek over onze gevoelens en andere dingen die we belangrijk vinden. Het gaat alleen over veel geld verdienen en wat je daarmee kunt doen.’

‘Wil je dan dat ik weer in loondienst ga werken?’
‘Ik wil graag dat je normaal gaat doen. Het is prachtig dat de zaken goed gaan, maar jij wil steeds meer verdienen en dat is voor mij niet belangrijk. Er is namelijk nog meer op de wereld. Zoals bijvoorbeeld een bezoekje aan mijn ouders en een etentje met vrienden en vriendinnen.’

Het is even stil, maar dan blijkt dat Hans zich niets van Eva aantrekt.
‘Ik zal over je verhaal nadenken en meer rekening met je houden, maar ga zaterdagavond wel naar de receptie. Je zult dat etentje dus moeten afzeggen.’

Eva is spierwit weggetrokken, maar hoeft geen seconde over haar antwoord na te denken.
‘Wat jij doet, is jouw zaak, maar ik bel dat etentje niet af. Als jij niet meegaat, ga ik dus alleen. Melvin en Patricia halen me wel op, dus ik hoef niet alleen te gaan. Als ze vragen waar jij bent, ga ik er trouwens niet om liegen, maar ze eerlijk vertellen dat je bij naar die receptie bent.’

Aan Hans zijn gezicht is goed te zien dat hij kwaad is. Hij zegt echter niets en loopt zonder zijn vrouw aan te kijken naar buiten. Zij kijkt hem met een triest gevoel na, maar vindt niet dat ze iets moet doen. Ook de volgende dagen zegt ze alleen het hoognodige tegen hem, maar
’s zaterdags tegen de middag barst de bom.
‘Ben jij nog steeds van plan om vanavond naar de receptie van de tennisvereniging te gaan?’
‘Ja en heb jij dat etentje door laten gaan?’
‘Nee, dat heb ik niet.’

Hans veert op en op zijn gezicht verschijnt voor het eerst sinds dagen weer een glimlach.
‘Dat vind ik netjes van je. Ik zal proberen om het vanavond niet te laat te maken. Die receptie duurt tot half elf en daarna kom ik naar huis.’

Eva staat op en kijkt Hans met een ijzige blik in haar ogen aan.
‘Zie maar, want ik ben er niet. Ik ga namelijk een week naar het huisje van Ella en Bart om na te denken over ons huwelijk. Voor zover dat nog nodig is. Als ik niet van gedachten verander, kom ik namelijk niet meer terug. Jij bent namelijk getrouwd met je werk en gaat vreemd met mij en daar heb ik geen trek meer in.’