Omschrijving
Zoals elke ochtend stapt Evert ook vandaag net iets na tien uur op zijn fiets om boodschappen te gaan doen. Normaal vindt hij dat een leuk uitje, maar de laatste weken begint hij er steeds meer tegenop te zien. Dat komt omdat iedereen in Kerststemming is, alles vol staat met Kerstbomen en de ene winkel nog meer versierd is dan de andere. Hij heeft nooit een hekel aan Kerst gehad. Integendeel zelfs, want hij heeft December altijd een geweldig fijne maand gevonden. Dat was echter toen zijn vrouw nog leefde, want na haar overlijden is alles veranderd en de Kerstmaand steeds zwaarder voor hem geworden.
Niet dat hij vaak alleen is, want zijn kinderen en kleinkinderen zoeken hem trouw op. Die gaan echter na een paar uur weer weg en dan blijft hij met zijn herinneringen achter. Hij is, ondanks dat, wel heel blij met zijn vele visite, want zonder hen zou hij zich immers nog veel eenzamer voelen. Ze proberen hem ook wel te steunen en dat waardeert hij enorm. Het grote probleem is alleen dat zij niet het gemis voelen zoals hij dat voelt en dat is niet raar. Zij stonden immers verder van haar af dan hij.
Als Evert bij de supermarkt van zijn fiets stapt, hoort hij iemand roepen en als hij omkijkt, ziet hij zijn dochter staan.
‘Hoi pa. Hoe is het?’
‘Wel goed en met jou?’
‘Ook best. Trouwens even over de Kerst. Je zou met Kerstavond naar Anneke gaan, 1e Kerstdag naar Wilma en 2e Kerstdag bij ons komen, maar we hebben besloten om het om te draaien. Als jij het daar tenminste mee eens bent. Wilma had je namelijk liever op Kerstavond, want dan komen haar ouders ook en datzelfde geldt voor Anneke, maar dan op 2e Kerstdag. Omdat mijn schoonouders met 2e Kerstdag al komen, leek het ons echter leuker om je 1e Kerstdag op te halen. Een heel gedoe, maar je wordt drie keer opgehaald en thuisgebracht. Je vindt die veranderingen toch geen probleem?’
Evert wordt overvallen door een vervelend gevoel. Hij krijgt namelijk het idee dat de kinderen hem met de feestdagen vragen omdat ze het zielig vinden dat hij anders alleen is en niet omdat ze hem er graag bij hebben. Na even denkt hij dat echter wel een beetje te begrijpen. Voor die jongeren is gezelligheid namelijk erg belangrijk en zo leuk is hij niet meer. Tenminste niet voor hen.
Daarom begint hij te glimlachen en doet hij net of er niets aan de hand is.
‘Ik ben erg blij dat jullie zoveel aandacht voor me hebben en begrijp dat je broers, zussen en jij ook tijd met de andere familie en vrienden door willen brengen. Doe daarom maar wat jullie het beste uitkomt. Ik pas me wel aan.’
‘Bedankt pa. Je bent een engel.’
Nadat Evert nog even met zijn dochter heeft staan praten, zoekt hij zijn boodschappen bij elkaar en fietst hij weer naar huis. Onderweg beseft hij, ondanks het gemis van zijn vrouw, toch wel een rijk man te zijn. Als zijn kinderen hem, net als op veel andere plekken, ook in de steek zouden laten, waren de feestdagen namelijk nog veel onplezieriger dan ze nu zijn.
Als hij thuis zijn inkopen opgeruimd heeft, besluit hij vandaag wat vroeger te eten dan anders en daarna even naar de begraafplaats te fietsen. Dat doet hij altijd twee of drie keer per week. Als het minder weer is, duurt zo’n bezoekje niet lang. Bij beter weer, is het er echter wat drukker en komt hij nog weleens iemand tegen om een praatje mee te maken.
Meestal zijn dat gesprekjes over het weer of over iets wat er gebeurd is, maar af en toe treft hij iemand waarmee hij over diepgaande onderwerpen praat. Net nu hij vandaag heel graag even met iemand zou praten, is er op het hele kerkhof niemand te zien en daarom loopt hij na even met een triest gevoel naar zijn fiets.
Net als hij weg wil rijden, ziet hij iets verder een vrouw uit een auto stappen. Hij heeft haar nog nooit hier gezien, maar ze komt hem wel bekend voor. Omdat hij het raar vindt om te wachten tot ze bij hem is, besluit hij naar huis te gaan. Zover komt het alleen niet, want hij blijkt niet de enige te zijn die graag wil praten.
‘Ik vind het altijd erg moeilijk om alleen te zijn, maar krijg elk jaar meer moeite met December en als ik je gezicht zie, ben ik niet de enige met dat probleem. Of heb ik dat mis?’
‘Nee, dat heb je goed. Ik heb nog geluk dat mijn kinderen en kleinkinderen heel vaak komen en me met Kerst niet alleen laten, maar zal blij zijn als alles weer achter de rug is. Het is niet zo dat ik niets aan mijn familie heb, maar écht’ praten kan ik niet met ze en dat neem ik ze niet kwalijk. Zij kijken namelijk heel anders tegen het gemis aan dan ik en weten niet wat het is om zonder je grote liefde verder te moeten. Ik krijg soms trouwens het idee dat ze er met Kerst wel voor me zijn, maar liever iets anders gingen doen en dat maakt het er niet gemakkelijker voor me op.’
De vrouw heeft tijdens Everts verhaal niets anders gedaan dan knikken.
‘Ik begrijp wat je bedoelt en we kunnen elkaar de hand wel geven. Mijn man is bijna acht jaar geleden overleden en ik mag ook niet klagen over mijn familie. Daarom doe ik mijn best om vrolijk tegen ze te zijn, want wat is er ivoor hen aan om bij een treurende moeder of oma te gaan zitten. Ik vertel ze daarom maar niet over mijn bijna slapeloze nachten en alle verdrietige uren. Het enige wat ze dan namelijk zeggen is dat ik hulp moet gaan zoeken, maar ik denk niet dat er iemand is die me helpen kan.’
Evert begrijpt wel wat de vrouw bedoelt.
‘Er is me al diverse keren gevraagd waarom ik niet op zoek ga naar een andere vrouw. Volgens mijn kinderen is er namelijk niemand die dat te snel kan vinden en ergens hebben ze wel gelijk. Ik moet er echter niet aan denken om een ander in de plaats van mijn vrouw te zien.’
‘Dat begrijp ik en ik denk er precies hetzelfde over. Misschien is dat wel dom, maar iets met iemand beginnen om niet meer eenzaam te zijn, lijkt me nog veel dommer.’
‘Mij ook.’
Evert en de vrouw staan zo fijn te praten dat ze pas weer aan de tijd denken als Hanna, zoals de vrouw heet, het koud heeft gekregen.
‘Zullen we ergens iets warms gaan drinken? Ik wil nog wel even bij het graf van mijn man kijken, maar dat hoeft niet lang te duren.’
‘Best. Ik wacht even op je.’
Het tweetal zit eerst een paar uur in een leuk restaurant koffie en daarna een glaasje te drinken en vervolgens gaan ze samen eten.
Dat is het begin van een erg mooie tijd en ze beleven geheel onverwacht bijzondere, soms verdrietige, maar vooral erg waardevolle Kerstdagen. Zeker omdat ze die samen doorbrengen en de kinderen alleen zien om kennis te maken en een kopje koffie te drinken.
Niet dat ze gelijk aan liefde of romantiek denken, maar ze hebben wel een maatje gevonden die hen begrijpt en dat is veel meer dan waar ze vooraf op hadden gerekend.
Niet dat hij vaak alleen is, want zijn kinderen en kleinkinderen zoeken hem trouw op. Die gaan echter na een paar uur weer weg en dan blijft hij met zijn herinneringen achter. Hij is, ondanks dat, wel heel blij met zijn vele visite, want zonder hen zou hij zich immers nog veel eenzamer voelen. Ze proberen hem ook wel te steunen en dat waardeert hij enorm. Het grote probleem is alleen dat zij niet het gemis voelen zoals hij dat voelt en dat is niet raar. Zij stonden immers verder van haar af dan hij.
Als Evert bij de supermarkt van zijn fiets stapt, hoort hij iemand roepen en als hij omkijkt, ziet hij zijn dochter staan.
‘Hoi pa. Hoe is het?’
‘Wel goed en met jou?’
‘Ook best. Trouwens even over de Kerst. Je zou met Kerstavond naar Anneke gaan, 1e Kerstdag naar Wilma en 2e Kerstdag bij ons komen, maar we hebben besloten om het om te draaien. Als jij het daar tenminste mee eens bent. Wilma had je namelijk liever op Kerstavond, want dan komen haar ouders ook en datzelfde geldt voor Anneke, maar dan op 2e Kerstdag. Omdat mijn schoonouders met 2e Kerstdag al komen, leek het ons echter leuker om je 1e Kerstdag op te halen. Een heel gedoe, maar je wordt drie keer opgehaald en thuisgebracht. Je vindt die veranderingen toch geen probleem?’
Evert wordt overvallen door een vervelend gevoel. Hij krijgt namelijk het idee dat de kinderen hem met de feestdagen vragen omdat ze het zielig vinden dat hij anders alleen is en niet omdat ze hem er graag bij hebben. Na even denkt hij dat echter wel een beetje te begrijpen. Voor die jongeren is gezelligheid namelijk erg belangrijk en zo leuk is hij niet meer. Tenminste niet voor hen.
Daarom begint hij te glimlachen en doet hij net of er niets aan de hand is.
‘Ik ben erg blij dat jullie zoveel aandacht voor me hebben en begrijp dat je broers, zussen en jij ook tijd met de andere familie en vrienden door willen brengen. Doe daarom maar wat jullie het beste uitkomt. Ik pas me wel aan.’
‘Bedankt pa. Je bent een engel.’
Nadat Evert nog even met zijn dochter heeft staan praten, zoekt hij zijn boodschappen bij elkaar en fietst hij weer naar huis. Onderweg beseft hij, ondanks het gemis van zijn vrouw, toch wel een rijk man te zijn. Als zijn kinderen hem, net als op veel andere plekken, ook in de steek zouden laten, waren de feestdagen namelijk nog veel onplezieriger dan ze nu zijn.
Als hij thuis zijn inkopen opgeruimd heeft, besluit hij vandaag wat vroeger te eten dan anders en daarna even naar de begraafplaats te fietsen. Dat doet hij altijd twee of drie keer per week. Als het minder weer is, duurt zo’n bezoekje niet lang. Bij beter weer, is het er echter wat drukker en komt hij nog weleens iemand tegen om een praatje mee te maken.
Meestal zijn dat gesprekjes over het weer of over iets wat er gebeurd is, maar af en toe treft hij iemand waarmee hij over diepgaande onderwerpen praat. Net nu hij vandaag heel graag even met iemand zou praten, is er op het hele kerkhof niemand te zien en daarom loopt hij na even met een triest gevoel naar zijn fiets.
Net als hij weg wil rijden, ziet hij iets verder een vrouw uit een auto stappen. Hij heeft haar nog nooit hier gezien, maar ze komt hem wel bekend voor. Omdat hij het raar vindt om te wachten tot ze bij hem is, besluit hij naar huis te gaan. Zover komt het alleen niet, want hij blijkt niet de enige te zijn die graag wil praten.
‘Ik vind het altijd erg moeilijk om alleen te zijn, maar krijg elk jaar meer moeite met December en als ik je gezicht zie, ben ik niet de enige met dat probleem. Of heb ik dat mis?’
‘Nee, dat heb je goed. Ik heb nog geluk dat mijn kinderen en kleinkinderen heel vaak komen en me met Kerst niet alleen laten, maar zal blij zijn als alles weer achter de rug is. Het is niet zo dat ik niets aan mijn familie heb, maar écht’ praten kan ik niet met ze en dat neem ik ze niet kwalijk. Zij kijken namelijk heel anders tegen het gemis aan dan ik en weten niet wat het is om zonder je grote liefde verder te moeten. Ik krijg soms trouwens het idee dat ze er met Kerst wel voor me zijn, maar liever iets anders gingen doen en dat maakt het er niet gemakkelijker voor me op.’
De vrouw heeft tijdens Everts verhaal niets anders gedaan dan knikken.
‘Ik begrijp wat je bedoelt en we kunnen elkaar de hand wel geven. Mijn man is bijna acht jaar geleden overleden en ik mag ook niet klagen over mijn familie. Daarom doe ik mijn best om vrolijk tegen ze te zijn, want wat is er ivoor hen aan om bij een treurende moeder of oma te gaan zitten. Ik vertel ze daarom maar niet over mijn bijna slapeloze nachten en alle verdrietige uren. Het enige wat ze dan namelijk zeggen is dat ik hulp moet gaan zoeken, maar ik denk niet dat er iemand is die me helpen kan.’
Evert begrijpt wel wat de vrouw bedoelt.
‘Er is me al diverse keren gevraagd waarom ik niet op zoek ga naar een andere vrouw. Volgens mijn kinderen is er namelijk niemand die dat te snel kan vinden en ergens hebben ze wel gelijk. Ik moet er echter niet aan denken om een ander in de plaats van mijn vrouw te zien.’
‘Dat begrijp ik en ik denk er precies hetzelfde over. Misschien is dat wel dom, maar iets met iemand beginnen om niet meer eenzaam te zijn, lijkt me nog veel dommer.’
‘Mij ook.’
Evert en de vrouw staan zo fijn te praten dat ze pas weer aan de tijd denken als Hanna, zoals de vrouw heet, het koud heeft gekregen.
‘Zullen we ergens iets warms gaan drinken? Ik wil nog wel even bij het graf van mijn man kijken, maar dat hoeft niet lang te duren.’
‘Best. Ik wacht even op je.’
Het tweetal zit eerst een paar uur in een leuk restaurant koffie en daarna een glaasje te drinken en vervolgens gaan ze samen eten.
Dat is het begin van een erg mooie tijd en ze beleven geheel onverwacht bijzondere, soms verdrietige, maar vooral erg waardevolle Kerstdagen. Zeker omdat ze die samen doorbrengen en de kinderen alleen zien om kennis te maken en een kopje koffie te drinken.
Niet dat ze gelijk aan liefde of romantiek denken, maar ze hebben wel een maatje gevonden die hen begrijpt en dat is veel meer dan waar ze vooraf op hadden gerekend.