Mijn been of haar hart?

Model: mijn-been-of-haar-hart
€1,00 Excl. BTW: €1,00

Omschrijving

Rob is bijna zeventien jaar geleden geboren met een niet goed functionerend been en heeft daarom nooit goed kunnen lopen. Eerst leek er nog een kans in te zitten dat er iets aan te doen was, maar al vrij vlot werd duidelijk dat dit niet zo was en hij dus met zijn beperking moest leren leven. Dat was voor zijn ouders een enorme klap en zelf heeft hij er, vooral in zijn kindertijd, ook veel verdriet om gehad.

Hij wilde namelijk hetzelfde kunnen als de andere kinderen en dat lukte niet. Rustig spelen ging wel, maar rennen en sporten niet en dat waren juist de dingen die hij graag deed. Hij heeft wel aan G-voetbal gedaan, maar daar is hij al snel mee gestopt. Niet omdat hij het niet leuk vond, maar omdat hij er een enorme hekel aan had als mensen hem zielig vonden. Dat deed men natuurlijk ook als hij gewoon liep, maar hij vond dat zijn handicap met voetballen veel meer opviel en dat wilde hij voorkomen.


Zowel zijn kinder- als zijn pubertijd hadden twee gezichten. Omdat hij gemakkelijk contact maakt en erg aardig is, heeft hij aan vrienden nooit gebrek gehad. Hij is echter ook veel gepest en uitgescholden en dat heeft veel huilbuien en vechtpartijen opgeleverd. 

Zijn ouders hebben alles gedaan om hem een onbezorgd leven te bezorgen en hij heeft al jaren drie vrienden die alles voor hem doen.
Die vriendschap is sinds een tijdje echter aan het veranderen. Zijn kameraden krijgen namelijk steeds meer aandacht van en voor de meisjes en twee van hen hebben een vaste vriendin. Omdat het vrouwelijk schoon hém niet ziet staan, gaat hij zich namelijk steeds meer het vijfde wiel aan de wagen voelen en vindt hij het niet leuk meer om naar de kroeg te gaan.

De jongens doen immers niets anders dan dansen en dat is voor hem niet weggelegd. Tenminste, dat vindt hij. Hoewel de anderen regelmatig zeggen dat hij zich niets van de eventuele reacties aan moet trekken, heeft hij namelijk geen zin om zich uit te laten lachen.


Als hij op een zaterdagavond met een triest gezicht tv zit te kijken, blijkt dat zijn moeder doorheeft dat er iets is. Ze komt namelijk met een biertje en een kopje koffie bij hem zitten.
‘Ik heb al een tijdje het gevoel dat er iets met je is. Je bent natuurlijk niet verplicht om erover te praten en als je dat niet doet, neem ik je niets kwalijk. Praten kan echter wel helpen. Niet dat ik alles op kan lossen, maar misschien dat ik het wat gemakkelijker voor je kan maken.’

Rob heeft geen zin om te praten, want hij meent dat niemand hem helpen kan en wil zijn moeder niet met zijn ellende opzadelen. Als hij haar aankijkt, kan hij echter ook niet zwijgen en vertelt hij haar alles. Dat kost hem veel moeite, maar al pratende gaat hij zich steeds opgeluchter voelen. 

Als hij uitgepraat is, blijft het even stil voor zijn moeder reageert.

‘‘Ik begrijp je gevoel. Wat jij moet hebben, is een meisje dat je been bijzaak vindt en alleen kijkt naar hoe knap, leuk en aardig je bent.’
‘Zou die er wel zijn. Ik denk namelijk dat er niemand is die met een gehandicapte aan haar arm wil lopen.’
‘Natuurlijk kan ik niet in de hoofden van die meisjes kijken, maar je moet jezelf niet te ver naar beneden halen. Als ik zestien was, wist ik het namelijk wel en ik zal niet de enige zijn. Het duurt bij jou misschien wat langer dan bij een ander voor je een meisje hebt, maar er komt echt wel iemand. Ga daarom maar snel naar je vrienden, want die zullen je vast missen.’

Rob twijfelt nog even, maar staat dan toch op om te gaan. Als hij een uurtje in de kroeg is, heeft hij er echter al spijt van dat hij naar zijn moeder heeft geluisterd. Zijn vrienden zijn namelijk, net als altijd, weer continu op de dansvloer en hij zit eenzaam met zijn biertje aan de bar te kijken. Hij heeft zelfs al gedacht om naar huis te gaan, maar omdat hij dit kinderachtig tegenover zijn vrienden vindt, heeft hij dit plan weer uit zijn hoofd gezet en daar krijgt hij geen spijt van.

Als hij plotseling een stem hoort en zich omdraait, kijkt hij namelijk in de mooiste ogen en het knapste gezicht dat hij ooit heeft gezien.

‘Mag ik bij je komen zitten en vind je dansen niet leuk?’
‘Natuurlijk mag dat. Kom erbij en je hebt me zeker nog nooit zien lopen.’
‘Heel vaak zelfs, want ik ben hier elke week.’
‘Je bent me nog nooit opgevallen en dat is raar, want je bent het knapste meisje dat hier is.’
‘Bedankt en ik begrijp wel waarom je me nog nooit hebt gezien. Jij loopt namelijk altijd met je hoofd naar beneden. Net of je jezelf schaamt en dat begrijp ik wel, maar het slaat nergens op. Oké, je loopt niet gemakkelijk, maar je lijkt me een toffe peer. Als ik je zie lachen, krijg ik het zelfs een beetje warm. Ga je daarom mee dansen? Dat zal eerst raar voor je zijn en voor de anderen trouwens ook, maar ik garandeer je dat over een uur niemand meer naar je kijkt. Kom maar en als er wat is, kun je het tegen me zeggen. Ik help je overal mee en ben erg blij dat ik eindelijk met een leuke vent kan dansen.’

Rob is even niet in staat om na te denken, maar staat op en loopt hand in hand met Anna, zoals het meisje heet, naar de dansvloer. Daar ziet hij wel dat iedereen hem aankijkt, maar als de schoonheid tegenover hem haar armen om hem heen slaat, vergeet hij alles. 

Hoewel Anna de rest van de avond geen moment verborgen houdt dat ze hem geweldig vindt, kan hij bijna niet geloven wat er gebeurt.
Als ze net voor sluitingstijd even aan de bar zitten, besluit hij daar ook eerlijk over te zijn. Hoewel hij haar pas net kent, voelt hij zich namelijk al wel heel erg op zijn gemak bij haar.

‘Tjonge, jij hebt mijn leven enorm op zijn kop gezet. Ik kan het nog steeds niet geloven dat zo’n knapperd als jij aandacht voor me heeft.’
‘Dat komt omdat ik door mijn uiterlijk altijd veel aandacht van jongens krijg en geleerd heb dat de buitenkant van iemand niets zegt. Aardig zijn en een mooi karakter hebben is namelijk veel belangrijker en dat zit bij jou meer dan goed.’

‘Als iemand als jij belangstelling voor mij heeft, kan ik er moeilijk aan twijfelen dat het met jou
binnenkant minder goed gesteld is.’

‘Dat is fijn om te horen en ik hoop dat er nog heel veel geweldige avonden volgen. Zullen we nu trouwens stoppen met dit serieuze gedoe en nog meer lol gaan maken? Of wil je naar huis?’
‘Echt niet.’