Omschrijving
Ans gaat al jaren elke maandagochtend bij haar moeder die nu 90 is op de koffie en dat is altijd erg gezellig. Dit keer begint het ook weer leuk, maar slaat de stemming na een kwartier helaas om. Dat komt omdat er een artikel in de krant staat over ouderen van wie hun bankpas en pincode met een mooi verhaal is ontfutseld en vervolgens hun bankrekening is geplunderd.
‘Trap daar dus niet in. Als je een keer zo’n man of vrouw aan de deur krijgt, zeg je maar dat ik alles regel en jij nergens van weet. Ik weet niet precies wat die lui voor verhaaltje vertellen, maar geloof ze niet. Alles wat ze zeggen, is namelijk gelogen. Let dus op, want het zou zonde zijn als ze je een hoop geld afhandig maken.’
‘Natuurlijk let ik op. Ik ben wel oud, maar mijn verstand doet het nog prima, hoor. Ik weet dus zeker dat ik zo’n oplichter meteen doorheb en mijn pincode van de bank geef ik sowieso nooit aan iemand. Maak je dus maar geen zorgen, want hier gebeurt niets.’
‘Ik weet dat je niet zo goedgelovig bent, maar denk er niet te gemakkelijk over. Er zijn namelijk maar weinig oudjes die op tijd beseffen dat men ze wil bedriegen en daarom moet je niet denken dat jou het nooit gebeurt. Er zullen bij de andere oudjes namelijk ook mensen zijn die vooraf zeiden dat hen zoiets nooit zou overkomen.’
‘Je zou wel wat meer vertrouwen in me mogen hebben. Als ik nu steeds dingen vergat of fouten maakte, maar je kunt niets op me aan te merken hebben. Let je er trouwens zelf wel op dat je niet bedrogen wordt? Jij koopt immers nog weleens wat via dat internet en daar lees je ook niet altijd de beste berichten over.’
Ans beseft dat haar moeder met dit laatste niets geks zegt, maar voelt zich vreselijk. Het laatste wat ze wil is namelijk ruzie met haar moeder en dat dreigt ze wel te krijgen.
Even heeft ze daarom spijt dat ze over het onderwerp begonnen is. Als ze eraan denkt dat haar moeder wel een behoorlijk risico loopt, beseft ze het echter goed te hebben gedaan en daarom besluit ze nog even bij dit onderwerp te blijven.
‘Ik wil geen ruzie met je, maar je alleen helpen of noem het beschermen. We kunnen namelijk beter samen een plan bedenken om deze smeerlappen een stap voor te zijn, dan niets doen en het risico lopen dat ze je beroven. Het is trouwens niet dom als je in die lui hun smoesjes trapt. Zij zijn namelijk zo geslepen dat bijna iedereen hun mooie verhaaltjes gelooft. Ken je je pincode uit je hoofd?’
‘Natuurlijk niet. Zoiets onthoudt toch geen mens. Ik heb die code op een briefje geschreven en in de map met andere bankpapieren gedaan en dat pasje zit in de
oude portemonnee van je vader. Je hoeft je dus echt nergens druk over te maken, want ik kan heel goed voor mezelf zorgen en vind ons gesprek vervelend worden.’
Ans vindt de reactie van haar moeder beroerd, maar doet toch een laatste poging om haar op andere gedachten te brengen.
‘Ik denk je heel goed te begrijpen en wil je niet als een dom oudje behandelen. Zou het echter niet verstandig zijn om mij dat bankpasje en die code mee te geven? Dat is dus niet omdat ik me met je wil bemoeien, maar alleen omdat we dan allebei zeker weten dat er niets mee kan gebeuren en je sowieso niet in de ellende komt.’
‘Ans, nu moet je ophouden. Ik ben erg blij dat je altijd gelijk klaarstaat als ik je nodig heb, maar je moet me geen dingen uit handen willen nemen die nog nooit problemen hebben opgeleverd. Wie zegt me trouwens dat mijn bankpasje bij jou niet gestolen wordt? Bij jullie in de wijk heb je immers de ene na de andere inbraak.’
Om de vrede te bewaren begint Ans maar over iets anders en komt ze ook niet meer op het verhaal van de bankpasjes terug.
De angst voor het geld van haar moeder laat haar echter niet los en ze krijgt steeds meer het gevoel dat ze zich niet bij deze situatie neer moet en mag leggen. De vraag is echter wat ze moet doen, want haar moeder werkt niet mee en haar kennende zal dat ook niet veranderen.
Halverwege de middag krijgt ze een idee en omdat haar moeder ’s maandagsmiddags altijd in het dorpshuis is, besluit ze gelijk actie te ondernemen. Ze heeft haar plan al vlot uitgevoerd en dat geeft haar een gerust gevoel. Aan de andere kant voelt ze zich echter vreselijk, want volgens haar heeft ze iets gedaan wat niet door de beugel kan.
Ze vreest ook dat ze hierdoor ruzie met haar moeder krijgt, maar ondanks dat zet ze haar actie door
Dat nare gevoel wordt in de dagen die volgen steeds erger en aan het eind van de week besluit ze naar haar moeder toe te gaan om alles op te biechten. Als ze de deur dicht heeft gedaan en naar haar auto loopt, gaat echter haar telefoon. Omdat ze ziet dat het haar moeder is, neemt ze vliegensvlug en met een nogal beschaamd gevoel op.
‘Hoi ma, met Ans. Ik sta net op het punt om naar je toe te komen.’
‘Wilde je me mijn bankpasje en mijn code terug komen geven. Je bent een mooie om je oude moeder zo te bestelen en ook nog eens voor schut te zetten.’
Ans begrijpt waar haar ma voor belt, maar niet wat ze met dat laatste bedoelt.
‘Ik heb je bankspullen meegenomen om je te beschermen en dat wilde ik je net komen vertellen, maar begrijp niet waarom ik je, volgens jou, voor schut heb gezet.’
‘Nou, ik had net een keurig geklede man aan de deur die vertelde dat we nieuwe bankpasjes en codes kregen en hij de oude daarom in kwam nemen. Omdat hij ook een brief van de bank bij zich had, was er dus niets waar ik me zorgen over hoefde te maken en dat deed ik ook niet. Toen ik de spullen wilde pakken, waren ze er echter niet meer en stond ik dus voor joker. Hij komt nu over een uurtje terug. Als je dat pasje en die code daarom even komt brengen, kan het alsnog opgelost worden.’
Ans staat stijf van de schrik, maar is ook blij dat ze een probleem heeft voorkomen.
‘Ma, dat is nep. Ik kom eraan.’
‘Nu gelijk.’
‘Ja.’
Ans belt voor ze wegrijdt eerst de politie en is bijna gelijk met de agenten bij haar moeder. Daar hoeft ze niets meer te zeggen, want de agenten maken het mensje snel duidelijk dat ze aan een flink bedrog is ontsnapt. Als de oplichter zich drie kwartier later weer laat zien, wordt hij ook gelijk ingerekend. De moeder van Ans heeft alles met grote ogen van schrik gevolgd en maakt haar dochter, als iedereen weg is, met een paar woorden duidelijk dat ze van mening is veranderd.
‘Sorry. Ik dacht alert genoeg te zijn. Zonder jou had ik nu echter met een heel groot probleem gezeten. Bedankt voor je bemoeienissen en vergeef me alle lelijke dingen die ik tegen je heb gezegd.’
‘Zand erover, ma.’
‘Trap daar dus niet in. Als je een keer zo’n man of vrouw aan de deur krijgt, zeg je maar dat ik alles regel en jij nergens van weet. Ik weet niet precies wat die lui voor verhaaltje vertellen, maar geloof ze niet. Alles wat ze zeggen, is namelijk gelogen. Let dus op, want het zou zonde zijn als ze je een hoop geld afhandig maken.’
‘Natuurlijk let ik op. Ik ben wel oud, maar mijn verstand doet het nog prima, hoor. Ik weet dus zeker dat ik zo’n oplichter meteen doorheb en mijn pincode van de bank geef ik sowieso nooit aan iemand. Maak je dus maar geen zorgen, want hier gebeurt niets.’
‘Ik weet dat je niet zo goedgelovig bent, maar denk er niet te gemakkelijk over. Er zijn namelijk maar weinig oudjes die op tijd beseffen dat men ze wil bedriegen en daarom moet je niet denken dat jou het nooit gebeurt. Er zullen bij de andere oudjes namelijk ook mensen zijn die vooraf zeiden dat hen zoiets nooit zou overkomen.’
‘Je zou wel wat meer vertrouwen in me mogen hebben. Als ik nu steeds dingen vergat of fouten maakte, maar je kunt niets op me aan te merken hebben. Let je er trouwens zelf wel op dat je niet bedrogen wordt? Jij koopt immers nog weleens wat via dat internet en daar lees je ook niet altijd de beste berichten over.’
Ans beseft dat haar moeder met dit laatste niets geks zegt, maar voelt zich vreselijk. Het laatste wat ze wil is namelijk ruzie met haar moeder en dat dreigt ze wel te krijgen.
Even heeft ze daarom spijt dat ze over het onderwerp begonnen is. Als ze eraan denkt dat haar moeder wel een behoorlijk risico loopt, beseft ze het echter goed te hebben gedaan en daarom besluit ze nog even bij dit onderwerp te blijven.
‘Ik wil geen ruzie met je, maar je alleen helpen of noem het beschermen. We kunnen namelijk beter samen een plan bedenken om deze smeerlappen een stap voor te zijn, dan niets doen en het risico lopen dat ze je beroven. Het is trouwens niet dom als je in die lui hun smoesjes trapt. Zij zijn namelijk zo geslepen dat bijna iedereen hun mooie verhaaltjes gelooft. Ken je je pincode uit je hoofd?’
‘Natuurlijk niet. Zoiets onthoudt toch geen mens. Ik heb die code op een briefje geschreven en in de map met andere bankpapieren gedaan en dat pasje zit in de
oude portemonnee van je vader. Je hoeft je dus echt nergens druk over te maken, want ik kan heel goed voor mezelf zorgen en vind ons gesprek vervelend worden.’
Ans vindt de reactie van haar moeder beroerd, maar doet toch een laatste poging om haar op andere gedachten te brengen.
‘Ik denk je heel goed te begrijpen en wil je niet als een dom oudje behandelen. Zou het echter niet verstandig zijn om mij dat bankpasje en die code mee te geven? Dat is dus niet omdat ik me met je wil bemoeien, maar alleen omdat we dan allebei zeker weten dat er niets mee kan gebeuren en je sowieso niet in de ellende komt.’
‘Ans, nu moet je ophouden. Ik ben erg blij dat je altijd gelijk klaarstaat als ik je nodig heb, maar je moet me geen dingen uit handen willen nemen die nog nooit problemen hebben opgeleverd. Wie zegt me trouwens dat mijn bankpasje bij jou niet gestolen wordt? Bij jullie in de wijk heb je immers de ene na de andere inbraak.’
Om de vrede te bewaren begint Ans maar over iets anders en komt ze ook niet meer op het verhaal van de bankpasjes terug.
De angst voor het geld van haar moeder laat haar echter niet los en ze krijgt steeds meer het gevoel dat ze zich niet bij deze situatie neer moet en mag leggen. De vraag is echter wat ze moet doen, want haar moeder werkt niet mee en haar kennende zal dat ook niet veranderen.
Halverwege de middag krijgt ze een idee en omdat haar moeder ’s maandagsmiddags altijd in het dorpshuis is, besluit ze gelijk actie te ondernemen. Ze heeft haar plan al vlot uitgevoerd en dat geeft haar een gerust gevoel. Aan de andere kant voelt ze zich echter vreselijk, want volgens haar heeft ze iets gedaan wat niet door de beugel kan.
Ze vreest ook dat ze hierdoor ruzie met haar moeder krijgt, maar ondanks dat zet ze haar actie door
Dat nare gevoel wordt in de dagen die volgen steeds erger en aan het eind van de week besluit ze naar haar moeder toe te gaan om alles op te biechten. Als ze de deur dicht heeft gedaan en naar haar auto loopt, gaat echter haar telefoon. Omdat ze ziet dat het haar moeder is, neemt ze vliegensvlug en met een nogal beschaamd gevoel op.
‘Hoi ma, met Ans. Ik sta net op het punt om naar je toe te komen.’
‘Wilde je me mijn bankpasje en mijn code terug komen geven. Je bent een mooie om je oude moeder zo te bestelen en ook nog eens voor schut te zetten.’
Ans begrijpt waar haar ma voor belt, maar niet wat ze met dat laatste bedoelt.
‘Ik heb je bankspullen meegenomen om je te beschermen en dat wilde ik je net komen vertellen, maar begrijp niet waarom ik je, volgens jou, voor schut heb gezet.’
‘Nou, ik had net een keurig geklede man aan de deur die vertelde dat we nieuwe bankpasjes en codes kregen en hij de oude daarom in kwam nemen. Omdat hij ook een brief van de bank bij zich had, was er dus niets waar ik me zorgen over hoefde te maken en dat deed ik ook niet. Toen ik de spullen wilde pakken, waren ze er echter niet meer en stond ik dus voor joker. Hij komt nu over een uurtje terug. Als je dat pasje en die code daarom even komt brengen, kan het alsnog opgelost worden.’
Ans staat stijf van de schrik, maar is ook blij dat ze een probleem heeft voorkomen.
‘Ma, dat is nep. Ik kom eraan.’
‘Nu gelijk.’
‘Ja.’
Ans belt voor ze wegrijdt eerst de politie en is bijna gelijk met de agenten bij haar moeder. Daar hoeft ze niets meer te zeggen, want de agenten maken het mensje snel duidelijk dat ze aan een flink bedrog is ontsnapt. Als de oplichter zich drie kwartier later weer laat zien, wordt hij ook gelijk ingerekend. De moeder van Ans heeft alles met grote ogen van schrik gevolgd en maakt haar dochter, als iedereen weg is, met een paar woorden duidelijk dat ze van mening is veranderd.
‘Sorry. Ik dacht alert genoeg te zijn. Zonder jou had ik nu echter met een heel groot probleem gezeten. Bedankt voor je bemoeienissen en vergeef me alle lelijke dingen die ik tegen je heb gezegd.’
‘Zand erover, ma.’