Niet iedereen kan delen

Model: niet-iedereen-kan-delen
€1,00 Excl. BTW: €1,00

Omschrijving

Als Egbert en Marja bij de buren op verjaardagsvisite zijn, horen ze een verhaal over een vroegere buurman en buurvrouw. Die zijn destijds een schoonmaakbedrijf begonnen en dat liep al snel als een trein.
Omdat ze daardoor personeel aan moesten nemen en ruimte nodig hadden om hun spullen op te slaan, hebben ze een bedrijfspand met woning gekocht en zijn ze bij hen uit de straat weggegaan.


Op dat vertrek kwam gelijk al commentaar. Meerdere buren vonden namelijk dat ze last van hoogmoedswaanzin hadden en het dom dat ze hun bedrijf zo hard lieten groeien.
Er werden zelfs weddenschappen afgesloten over hoelang ze het met hun onderneming vol zouden houden en het merendeel dacht van niet lang. De negatievelingen leken heel lang ongelijk te krijgen, want het bedrijf bleef groeien en de reacties op hun werk waren bijna allemaal positief.

Vanwege huwelijksproblemen, gevolgd door een scheiding en vervolgens een depressie van de ex-buurman, blijkt het bedrijf nu echter failliet te zijn. De buurvrouw is bij familie ingetrokken en doet daar alles om haar leven weer op de rails te krijgen, maar met de buurman blijkt het veel minder goed te gaan. Hij is namelijk opgenomen in een psychiatrische inrichting en heeft geen vooruitzicht op een snel herstel. 

Daarnaast heeft hij geen broers en zussen, een paar neven en nichten waar hij al jaren geen contact mee heeft en ouders die met hun eigen gezondheid tobben. Omdat hij tijden niets anders heeft gedaan dan werken, blijkt zijn vriendenkring trouwens ook nog eens tot nul te zijn gereduceerd. De man staat er dus alleen voor en krijgt alleen hulp van de mensen uit de zorg.


Aan de reacties op de verjaardag te horen, hoeft hij van zijn vroegere buren ook niets te verwachten.
‘Ik heb toen ze hier vertrokken gelijk gezegd dat dit niet lang goed zou gaan. Het waren eenvoudige mensen, maar vanwege dat bedrijf meenden ze meer te zijn dan wij. Ze kochten nieuwe auto’s, liepen in de mooiste kleding, dronken de duurste drankjes en de supermarkt hier werd te min voor ze. Nou, nu hebben ze wat. Huwelijk kapot, huis kwijt en geld kwijt. Ze zullen daarom wel spijt hebben van wat ze hebben gedaan, maar daar is het te laat voor. Ik heb er ook weleens over gedacht om voor mezelf te beginnen, maar ben blij dat ik het niet gedaan heb. Ik heb nu immers een prima baan en verdien een goed loon. Ons bedrijf blijft wel bestaan en als dat niet zo is, kan ik wel ergens anders terecht. Met een eigen zaak hoeft er echter maar iets te gebeuren en je zit in de ellende.’

‘Je hebt gelijk, Bram en jouw verhaal geldt eigenlijk voor iedereen hier. We verdienen goed, wonen mooi en hebben het gezellig met elkaar, dus waarom zouden we nog meer willen? Als onze schoonmakers ook tevreden waren geweest met wat ze hadden, hadden ze hier nog zonder zorgen in de straat gewoond. Nu is, in ieder geval, hij afhankelijk van de goedheid van anderen en op mij hoeft hij niet te rekenen.’

Als Egbert iedereen driftig ziet knikken, denkt hij eerst om dit ook te doen. Na een paar tellen besluit hij echter niet schijnheilig, maar eerlijk zijn. Zeker omdat hij weet dat Marja er net zo over denkt en er, als hij zwijgt, zelf over begint.
‘Ik vind het wel wat gemakkelijk om ze op deze manier neer te zitten. Ze zullen best fouten hebben gemaakt, maar wie van ons doet dat nooit? Verder heb ik hun vertrek hier niet als een teken gezien dat wij te min voor ze waren. Zij hadden nu eenmaal ruimte nodig en dat was hier niet. Verder t konden ze er natuurlijk weinig aan doen dat hun bedrijf zo snel groeide. Wij hadden in hun plaats trouwens niet anders gehandeld, want er is geen enkele ondernemer die klanten wegstuurt omdat hij anders te groot wordt. Verder is het natuurlijk sneu dat hun huwelijk gesneuveld is, maar dat kan het gevolg van het zakenleven zijn. Als ze van tevoren hadden geweten dat het bedrijf ze hun huwelijk zou kosten, denk ik trouwens ook niet dat ze eraan waren begonnen. Ik vind het tot slot een beetje onze plicht om te kijken of we hen kunnen helpen.’

Egbert ziet zijn vrouw knikken, maar de rest is het in de verste verte niet met hem eens.
‘Je bent knettergek. Wat wil je dan trouwens doen? Een inzamelingsactie voor ze houden? Doe dat maar niet, want het wordt een grote teleurstelling. Van mij krijg je in ieder geval niets. Ik zou best iets kunnen missen en wij allemaal wel. Dit soort mensen verdient het echter niet om geholpen te worden. Ik ben trouwens blij dat ze hier niet meer wonen, want anders zou je je nog bijna verplicht voelen om iets voor ze te doen.’

Marja lijkt haar man te willen steunen, maar die schudt licht met zijn hoofd en dat is voor haar genoeg reden om te zwijgen.
De lol van de verjaardag is er voor hen echter af en daarom gaan ze dit keer eerder naar huis dan normaal. Als ze buiten zijn, gooien ze hun ongenoegen er gelijk uit.

‘Wat zijn die mensen me tegengevallen. Natuurlijk hebben Rik en Ria fouten gemaakt. Ze hadden bijvoorbeeld best wat minder vaak kunnen laten merken dat ze opeens meer geld verdienden dan de rest van de straat. Ik denk trouwens dat veel buren altijd jaloers op Rik en Ria zijn geweest. Die deden immers wat de anderen niet durfden en dat leek eerst een succesvolle stap.’

‘Je hebt gelijk. Weet je trouwens al wat je of eigenlijk we gaan doen om Rik en Ria te helpen, want ik doe met je mee.’
‘Ik heb nog geen plan, maar misschien zou jij Ria kunnen bellen om te horen of ze een keer met jou of ons af wil spreken en moet ik hetzelfde met Rik doen. Hij zal wel in Laveren zitten en als ik daarheen bel, hoor ik vanzelf of hij bezoek mag hebben en wanneer ik er terecht kan. Het belangrijkste vind ik dat we ze niet aan hun lot overlaten en wat we precies gaan doen, zien we wel als we hen gesproken hebben.’
‘Dat is een goed plan.’

Hoewel Egbert en Marja hun uiterste best doen, lukt het ze niet om lang contact met Ria te houden. Ze spreken elkaar wel een paar keer, maar het verwatert al snel en daarom zetten ze na een paar maanden een streep door de naam van hun vroegere buurvrouw. Met Rik houden ze wel contact en dat wordt steeds intensiever.

Eerst gaan ze namelijk alleen een keer per week bij hem op bezoek, maar dat wordt al snel vaker. Vervolgens halen ze hem op om op visite te komen en weer later blijft hij zo af en toe ook bij hen eten. Omdat ze hem hierdoor langzaam zien opbloeien, worden ze steeds enthousiaster. In overleg met de artsen blijft hij op een gegeven moment daarom ook bij hen slapen. Eerst zo af en toe, maar dat wordt eveneens steeds vaker en natuurlijk valt de andere buren dat op.

Als Egbert en Marja op een zomerse avond in de tuin aan bezig zijn, komt de buurman daarom nieuwsgierig bij hen informeren waarom ze dit doen.
‘Jullie zorgen goed voor Rik, maar ik neem aan dat hier een vergoeding tegenover staat. Jij zult niet slecht verdienen, maar niet zo goed dat jullie belangeloos een gast in huis kunnen nemen.’

Egbert ergert zich aan de vraag en besluit geen blad voor zijn mond te nemen.
‘Ik verdien veel minder dan jij, maar voel me veel rijker. Jij kunt van het vele namelijk niets missen en ik kan van het weinige ook een ander mee laten genieten. Wees echter maar gelukkig met je salaris. Wij zijn blij dat we iets voor Rik kunnen doen.’