Ongezond of gezeur?

Model: ongezond-of-gezeur
€1,00 Excl. BTW: €1,00

Omschrijving

Egbert komt met een kwaad gezicht thuis van zijn werk en barst, als hij zijn vrouw, Marijke, ziet, meteen los.
‘Heb jij gisteren het journaal gezien? Ik namelijk niet, maar mijn collega’s waren er vol van.’
‘Nee, ik ben met de buurvrouw wezen wandelen en daarna heb ik een boek gelezen. Hoezo trouwens?’
‘Een kerel schijnt te hebben gezegd dat we, ondanks alle voorlichting, nog steeds te ongezond leven en onder andere te veel suiker gebruiken. Je wordt toch stapelgek van alle mensen die niets anders doen dan zich dagelijks met het leven van een ander bemoeien. Het ergste vind ik nog dat die lui een dik salaris verdienen en in veel gevallen de gemeenschap daarvoor opdraait.’

Marijke is, net als altijd, wat gematigder in haar oordeel dan Egbert.
‘Ik ben het met je eens dat we een beetje aan het doorslaan zijn. Alles wat tegenwoordig immers niet duurzaam, klimaatvriendelijk of vega is, is niet goed en het lijkt een doodzonde geworden om vlees te eten of suiker te gebruiken. Daarnaast word ik moe van dat belerende toontje waarop velen een ander vertellen wat ze wel en vooral niet moeten doen. Het gaat me echter te ver om alles gezeur te noemen wat ze zeggen. We kunnen namelijk best wat zuiniger op de wereld en onszelf zijn.’

Egbert reageert nogal opgefokt.
‘Ik vind het wel gezanik en het valt me van je tegen dat jij daar anders over denkt. Ik hoef me toch geen zorgen te maken dat jij binnenkort ook gezond gaat leven? Als jij dat doet, ben ik namelijk genoodzaakt om mee te doen en daar heb ik geen zin in. Als je plannen in die richting hebt, zou ik ze daarom maar snel uit mijn hoofd zetten. De kans dat ik van gedachten verander is namelijk minimaal.’

Marijke pakt Egbert grijnzend bij zijn schouder.
‘Ik heb me nog nooit met jouw manier van leven bemoeid, want ik weet hoeveel jij van je biertje, snoepen en lekker eten houdt. Al is het wel zo dat je best wat kilootjes kwijt kunt. Zeker nu je wat ouder wordt en heb je er trouwens nooit last van dat je buik je in de weg zit of dat je kortademig bent?’
‘Marijke, stop met deze onzin. Ik heb zwaar werk, ben de hele dag buiten en lust daarom ’s avonds graag een pilsje, een flink bord eten en het liefst twee en iets te snoepen. Vooral omdat eten en drinken, op jou na natuurlijk, het enige is wat mijn leven nog leuk maakt. Voor de rest wordt het namelijk steeds beroerder. Er zijn talloze oorlogen en andere conflicten. We krijgen minder te besteden en dan zwijg ik nog over het gezeur wat ik alle dagen op mijn werk te horen krijg. De meeste mensen krijgen namelijk een veel korter lontje of zijn hem zelfs kwijt. Met een hapje en een drankje kan ik al die ellende gelukkig een beetje vergeten en daarom ben ik niet van plan om ermee te stoppen.’

‘Egbert, je maakt problemen om niets. Ik zei namelijk al dat ik me goed voor kan stellen dat je na een dag hard werken graag iets lust en wat je over alle ellende van tegenwoordig zegt, is waar. Er moet echter ook een tussenweg te vinden zijn en je moet trouwens naar de toekomst kijken.’
‘Hoezo? Als ik denk aan wat ons met een beetje pech nog te wachten staat, ga ik namelijk nog meer eten en vooral drinken.’

‘Zo bedoel ik het niet. Je zei net echter dat je elke dag buiten bent en zwaar werk hebt en dat is zo, maar hoelang heb je dat nog? Je hebt het er immers steeds over dat het slecht gaat op de zaak en jullie best eens overgenomen kunnen worden. Als dat gebeurt, moet je rekening houden met een reorganisatie en zul je als 55-jarige niet de laatste zijn die eruit gaat. Daarnaast kan je baas nog wel meer werk gaan afstoten en met minder personeel doorgaan. Tot slot kun je over een jaar of zeven met pensioen of hoe ze dat tegenwoordig noemen.’

‘Oké, maar wat zegt dat?’
‘Dat je nu elke dag bezig bent en veel van wat je binnenkrijgt verbrandt. Als je bijna alle dagen in de stoel zit en maar af en toe iets doet, groei je met deze levensstijl echter binnen de kortste keren dicht en dat is natuurlijk slecht voor je gezondheid.’

Egbert knikt, maar denkt dat het zo’n vaart niet zal lopen.
‘Je hebt wel gelijk. Als ik echt te dik word, merk ik dat echter gauw genoeg en kan ik toch alsnog wat aan mijn gewicht doen?’
‘Je verhaal klinkt leuk, maar ik voorspel je dat dit sneller gezegd dan gedaan is. Dat dikker worden gaat namelijk niet met kilo’s tegelijk, maar geleidelijk en daarom heb je het pas door als het te gek is geworden. Om het er dan nog af te krijgen, is, zeker voor een levensgenieter als jij, erg moeilijk.’

Egbert is nog steeds niet overtuigd.
‘Zou je echt zoveel dikker worden als je minder beweegt?’
‘Absoluut. Kijk maar eens naar de jeugd. Die spelen minder op straat, doen minder aan sport, zitten veel achter hun laptop, eten steeds ongezonder en velen hebben last van overgewicht. Ik begrijp echt heel goed dat je het beroerd vindt om te minderen met eten en drinken, maar het is dus wel beter voor je. Denk trouwens niet dat ik, net als de rest van Nederland, wil bepalen hoe jij leeft, want ik zeg dit alleen om je te behoeden voor ellende en omdat ik van je hou. Er is trouwens nog wat anders.’

‘Vertel.’
‘Het is nu veel gemakkelijker voor je om op je gewicht te letten, dan wanneer je echt te dik bent geworden. Momenteel is het namelijk verstandig om wat te minderen, maar je hoeft niets. Als je een aantal kilo’s dikker bent geworden, ben je echter min of meer, zeker als je bij een dokter terechtkomt, verplicht om af te vallen en dan gaat het veel moeilijker. Dan mag je namelijk niets meer wat niet goed voor je is en nu kun je best zo af en toe zondigen.’

Egbert grijnst, maar zegt niets. Ze zwijgen ook over zijn manier van leven en Marijke vraagt zich tijdens het koken diverse keren af of hij iets gaat doen met haar woorden.
Tijdens het eten is daar nog niets van te merken, maar ’s avonds na de koffie komt er dit keer alleen een drankje en geen chips op tafel. Plus dat hij na twee biertjes stopt en geen derde meer neemt.


Eerst wil ze daar iets over zeggen, maar dan beseft ze dat het leuker is om dit niet te doen. Als ze tegen elf uur gaan slapen, kan ze zich echter toch niet bedwingen.
‘Je bent een kanjer.’
‘Bedankt voor je adviezen, want je had gelijk. Als ik nu vast wat minder, kan ik blijven genieten van wat ik lekker vind en hoef ik over een paar jaar niet op rantsoen. Je mag van mij trouwens best wat anders gaan koken, ik wil het woord gezonder nog niet in mijn mond nemen, maar beloof me dat je het niet te gek maakt.’
‘Komt goed. Laten we trouwens afspreken dat je het gewoon zegt als ik een nieuw recept probeer en je het niets vindt. Samen komen we hier echt wel uit.’
‘Absoluut.’