Opa en oma hebben het koud

Model: opa-en-oma-hebben-het-koud
€0,00 Excl. BTW: €0,00

Omschrijving

Als Carlo de woning van zijn grootouders binnenstapt, voelt hij dat het er vreselijk koud is. Daarom is zijn eerste gedachte dat hun kachel kapot is. Als hij in de kamer komt en de mensjes onder een dikke deken ziet zitten, blijkt de ramp echter nog veel groter te zijn.
‘Hallo. Wat is het hier verschrikkelijk koud. Doet de kachel het niet meer?’
‘Gelukkig wel, maar we hebben gisteren ons nieuwe maandbedrag voor de energie gekregen en zijn ons beroerd geschrokken. We kunnen dat best even betalen, want we hebben nog spaargeld. Als het langer gaat duren, hebben we echter een groot probleem en daarom hebben we de kachel een stuk lager gezet. Verder hebben we trouwens ook besloten om in plaats van elke dag, één keer per week onder de douche te gaan.’

Carlo’s opa pakt de hand van zijn vrouw.
‘Als we ons ’s morgens douchen, zijn we overdag wel minder stijf. Het gaat vandaag daarom niet zo goed met ons en zeker niet met oma, maar we houden de moed erin. Er zijn namelijk nog veel meer mensen die het koud hebben. Kijk maar naar die beelden over Oekraïne.’
‘Je hebt wel gelijk, opa. Daar is het echter oorlog en hier niet. Dat zij het koud hebben, is trouwens geen reden dat jullie het ook moeten hebben.  Waarom staat de tv niet aan? Normaal gesproken kijken jullie de hele dag.’
‘Dat doen we ook niet meer vanwege de kosten. Verder steken we ’s avonds in plaats van de lampen wat kaarsjes aan en gaan we als de hulp geweest is, zo snel mogelijk slapen. Oma op de bank en ik in de stoel.’

‘Waarom gaan jullie niet meer naar boven?’
‘Dat scheelt de stroom van de traplift en als we minder bewegen, heeft Oma dat beademingsding ook minder nodig. Tenminste, dat hopen we. Volgens iedereen vreet dat ding namelijk stroom. Wil jij trouwens even voor ons naar die supermarkt aan de Waalstraat? Geef hun folder met aanbiedingen maar, dan kruis ik wel aan wat je mee moet brengen.’
‘Natuurlijk wil ik dat doen, maar wat is er mis met die winkel hier om de hoek? Daar doen jullie toch al jaren je boodschappen en die man wil het vast wel even thuisbrengen. Dan hoeven jullie hem alleen maar te bellen en komt het vanzelf goed.’

‘Dat is wel zo, jongen. Normaal gesproken zouden we ook nooit naar een andere supermarkt zijn gegaan, maar alles wordt steeds duurder en daarom moeten we op onze centen letten.’
‘Dat begrijp ik Jullie geven echter toch niet zo heel veel geld uit aan boodschappen?’
‘Elke euro die we kunnen besparen is er één.’
‘Dat is waar. Dit kan toch echter zo niet de bedoeling zijn. Hebben jullie al geprobeerd om ergens hulp te krijgen?’
‘Die is er niet. Dat prijsplafond drukt onze energiekosten wel naar beneden, maar lang niet genoeg en je denkt toch niet dat we naar de gemeente gaan om steun te vragen. Ik heb altijd zelf mijn geld verdient en dat wil ik tot aan mijn dood toe blijven doen.’

Carlo voelt de emotie van zijn opa en heeft enorm veel respect voor de man. Daarom twijfelt hij even of hij moet zeggen waar hij nu over denkt.
Zijn opa blijkt echter gedachten te kunnen lezen en kijkt hem wat treurig aan.

‘Een goed geïsoleerd huis met een slaapkamer beneden zou een uitkomst voor ons zijn. Die is er alleen niet. Tenminste, niet hier en om op onze oude dag dit dorp nog te verlaten, zien we niet zitten. We staan wel op de wachtlijst voor een plekje in het verzorgingshuis, maar het kan nog jaren duren voor we er terechtkunnen. Er is soms wel plaats, maar dan een heel eind uit de buurt en daar hebben we dus geen zin in. Misschien dat we ooit een keer niet anders kunnen, maar daar willen we nu nog niet over nadenken.’

‘Dat lijkt me ook logisch. Weten jullie kinderen trouwens van de problemen? Ik heb er bij ons thuis namelijk nog niets over gehoord.’
‘Ik vind het erg vervelend om te moeten zeggen, maar die hebben alleen belangstelling voor zichzelf en niet voor ons. Als we ze één keer in de twee maanden zien, is het veel en als we erover beginnen, hebben ze maar één antwoord.’
‘En die is?’
‘De boel verkopen en naar een verzorgingshuis gaan. Zij vinden dat we niet moeten zeuren over de plek waar we terechtkomen, maar blij moeten zijn als we deze ellende achter ons kunnen laten.’
‘Lekker dat ze zoveel begrip voor jullie tonen.’
‘Jij zegt het. Wij denken het.’

Het doet Carlo heel veel pijn dat zijn opa en oma aan het einde van hun leven zo in de problemen zijn komen te zitten. Als hij ’s avonds bij zijn vriendin komt, begint hij er daarom meteen over.
‘Wat zou ik graag iets voor ze willen doen.’
‘Dat snap ik, maar je kunt denk ik niet zo veel.’
‘Klopt, maar ik zit wel aan iets te denken.’
‘Wat dan?’
‘Ik kan bij ze gaan wonen. Als ik een kamer met een bed en een tv heb, heb ik namelijk zat. Ik kan ze dan wat huur betalen, zodat ze het financieel gemakkelijker krijgen. Plus dat Ruud en Frits me wel willen helpen om hun huis op te knappen en goed te isoleren. Nu waait de wind dwars door hun huis heen, dus scheelt een goede isolatie ze heel veel stookkosten.’

Carlo’s vriendin is meteen enthousiast.
‘Dat vind ik een geweldig plan. Is er trouwens iemand die hun helpt met de bankzaken en de belastingaangiftes en dergelijke.’
‘Volgens mij niet.’
‘Zal ik dat dan gaan doen? Bij ons op kantoor horen we namelijk regelmatig dat ouderen door onwetendheid heel veel geld laten liggen.’
‘Top. Echt geweldig. Zullen we er gelijk maar met ze over gaan praten?’
‘Best.’

Als Carlo en Erica, zijn vriendin, een minuutje of tien later bij opa en oma binnenstappen, kijken de oudjes eerst wel wat verbaasd. Die verbazing slaat echter om in emotie als hun kleinzoon vertelt wat ze komen doen. De mensen vinden het namelijk geweldig dat ze geholpen worden en doen niets anders dan hun kleinkinderen bedanken. Die willen echter van niets weten, maar dat gaat de oudjes te ver. Als Carlo en Erica een rondje door het huis hebben gelopen om alles te bekijken en weer in de kamer komen, heeft opa namelijk een verrassend aanbod voor ze.

‘Hebben jullie al eens over trouwen of samenwonen gedacht?’
‘Al heel vaak, maar het punt is dat de koophuizen erg duur zijn en er amper wat te huur is.’
‘Dat weet ik, maar ik denk een oplossing voor jullie te hebben.’
‘Vertel.’
‘Als we aangeven dat jullie onze mantelzorgers zijn, weet ik namelijk bijna zeker dat we hiernaast wel een chalet neer mogen zetten om in te wonen. Als wij daar dan in gaan, kunnen jullie in het huis en slaan we twee vliegen in één klap. Wij uit de zorgen en een warm onderkomen en jullie een woning. Het is onze bedoeling dat dit huis dan van jullie wordt en hoe we dat financieel gezien het beste kunnen doen, weet Erica wel.’

Aan de gezichten van Carlo en zijn vriendin is duidelijk te zien dat ze dit een geweldig plan vinden. Al zien ze nog wel een probleem.
‘Dat zou natuurlijk schitterend zijn, maar kunnen wij dat betalen?’
‘Jullie krijgen het zo goedkoop mogelijk. Ik weet dat de belasting daar regels voor heeft, maar als zij met de prijs akkoord gaan, vinden wij het prima. Erica moet maar uitzoeken hoe het precies zit. Het is voor ons trouwens ook geen punt als jullie het eerst huren en dan ook voor weinig.’