Pa is weer dronken

Model: Pa is weer dronken
€1,00 Excl. BTW: €1,00

Omschrijving

Hugo wordt, net als altijd op zaterdag, ook vandaag weer vroeg en met een knoop in zijn maag wakker. Hij vindt het super om straks weer te mogen voetballen, maar het probleem is zijn vader. Die gaat namelijk elke zaterdagmiddag naar de kantine en drinkt daar veel te veel. Dat vindt de jongen al naar, maar het ergste is dat zijn pa een kwade dronk heeft. Als hij thuiskomt, ontstaat er de meeste weken dan ook al snel ruzie en dat wordt steeds erger. Twee weken geleden heeft hij namelijk een deel van het servies kapot gegooid en vorige week heeft hij zijn moeder geslagen. Toen hij boven was, hoorde hij haar schreeuwen van pijn en toen hij ging kijken, had ze een bloedneus. Volgens haar was ze gevallen, maar dat gelooft hij niet. Hierdoor ziet hij nu echter nog meer tegen de zaterdag op dan anders, want wie weet wat er vanavond gebeurt. Zeker omdat het warm is, want dat is voor zijn pa een extra reden om flink te drinken.
Omdat het nog veel te vroeg is om op te staan, pakt hij een boek om wat te lezen. Het lukt hem echter niet om zijn gedachten erbij te houden. Daarom loopt hij iets over zeven maar naar de badkamer om zich te wassen. Als hij daarmee klaar is en de keuken inloopt om te eten, ziet hij dat zijn vader al beneden is.
‘Ha jongen. Ben je al uitgeslapen?’
‘Ja.’
‘Je bent toch niet zenuwachtig voor de wedstrijd van straks?’
‘Nee hoor.’
‘Is er dan wat anders?’

Even staat Hugo op het punt om hem te vragen of hij vandaag wat minder wil drinken. Hij houdt zich echter in, want hij weet dat het niets helpt. Zijn vader wil er immers nooit over praten dat hij een drankprobleem heef en dat zal nu niet anders zijn. Daarom verzint hij een smoes.
‘Er is niets. Ik moest alleen tegen half zeven naar de wc en toen kon ik niet meer slapen.’
‘Apart, want ik zit hier al vanaf zes uur en heb je niet gehoord.’
‘Ik heb heel zachtjes gedaan.’
‘Oké, maar ik heb je ook niet door horen trekken.’
‘Dat ben ik dan vergeten. Ik ga het gelijk doen.’

Onderweg naar de wc, besluit Hugo om zo snel mogelijk zijn brood op te eten en daarna naar het voetbalveld te gaan. Omdat de eerste wedstrijden om half negen beginnen, zal er namelijk al best iets te doen zijn. Alles is immers beter, dan bij zijn vader zitten.

Als hij terugkomt in de keuken, ziet hij dat zijn moeder er ook is en het valt hem op dat ze er erg netjes uitziet.
‘Hoi mam. Ga je weg vandaag?’
‘Ja, ik ga een dagje met tante Ellen naar Amsterdam. We komen vanavond laat terug. Jij

mag na het voetballen met Robert mee en daar kun je ook blijven slapen. Ik heb al wat extra spullen in je voetbaltas gestopt en je mag zelf weten hoe laat je morgen naar huis komt.’
Hugo voelt een enorme opluchting door zijn lijf trekken, want dit betekent immers dat hij zijn vader vanavond niet hoeft te zien. Plus dat zijn moeder ook geen last van hem heeft. Hij wil echter nog niet te voorbarig zijn.
‘Wat ga jij doen, papa?’
‘Vanmiddag naar het voetbalveld en vanavond blijf ik thuis. Je moeder gaat liever zonder mij.’
‘Net of jij op zaterdag mee wil winkelen.’
‘We kunnen ook ’s zondags gaan.’
‘Dan wil je uitslapen en voetballen kijken op tv,’
‘Dat hoeft niet altijd.’
‘Welke zondag zullen we gaan dan?’
‘Laat maar. Je gaat toch liever met Ellen.’
‘Ja en je weet waarom. Laten we er echter over ophouden, want anders verpruts je ook deze mooie dag. Ruim jij de tafel af, dan kunnen wij gaan. Je hebt tijd genoeg, want voor twee uur krijg je toch geen bier in de kantine.’

Hugo’s vader vliegt op en even dreigt er nu al ruzie te ontstaan. Zijn moeder wacht daar echter niet op en loopt naar de gang om haar jas aan te trekken. Dat is voor Hugo het teken om ook te gaan. Ze zijn tegelijk in de schuur om hun fiets te pakken.
‘Fijne dag vandaag en winnen hoor.’
‘Ik doe mijn best. Jij ook veel plezier, mam.’
‘Dat zal wel lukken.’

Hugo kijkt zijn moeder nadenkend aan. Hij wil haar namelijk wat vragen, maar durft niet goed.
‘Is er nog wat? Je kijkt me zo aan?’
Ga jij vandaag weg en mag ik naar Robert om vanavond geen last van papa te hebben?’
‘Een beetje wel, maar dat is toch niet raar?’
‘Nee, want de zaterdagen zijn vreselijk.’
‘Binnenkort is het over.’
‘Echt? Hoe weet je dat?’
‘Dit kan toch niet zo doorgaan?’
‘Nee, maar wat ga je eraan doen?’
‘Weet ik nog niet. Ik beloof je alleen wel dat het gedoe over een paar weken voorbij is.’
‘Gelukkig.’

Hugo is veertien en moet anders niets van zoenen hebben, maar nu vliegt hij zijn moeder om haar nek. Zo staan ze even zwijgend en in gedachten bij elkaar. Tot ze hun man en vader aan horen komen en op hun fiets stappen.

Eerst fietsen ze een stukje samen, maar dan slaat Hugo af en gaat hij zingend in de richting van het voetbalveld. Zijn dag, die zo triest begon, kan immers niet meer stuk. Hij twijfelt namelijk geen moment aan de woorden van zijn moeder en denkt zelfs al terug aan vroeger. Toen waren de zaterdagavonden namelijk altijd een feestje. Niet dat hij nog steeds een paar uur bij zijn ouders op de bank wil zitten, maar niet meer ruzie zou super zijn.

Zover is het alleen nog niet. Als hij tegen half een met zijn teamgenoten het veld op komt, ziet hij zijn vader namelijk tegen een reclamebord aan zitten. Omdat hij denkt dat er iets is, rent hij naar hem toe.
‘Ben je ziek? Waarom zit je hier?’
‘Omdat ik moe ben en waar bemoei jij je mee? Mag ik soms niet naar je komen kijken?’
‘Natuurlijk wel. Nou, ik moet naar mijn team.’

Hugo heeft geen zin meer in voetballen, want hij beseft dat zijn vader al dronken is en daar schaamt hij zich vreselijk voor. Hij durft echter ook niet naar huis te gaan en begint daarom maar aan zijn warming-up. Daar weet hij zich, ondanks alles, nog redelijk doorheen te slaan.

De wedstrijd wordt echter een drama en dat komt vooral door zijn vader. Die is namelijk overeind gekomen en staat continu op een agressieve toon tegen iedereen te schreeuwen. Daarom let de jongen meer op hem dan op het spel en dat is goed te merken. Na een kwartier besluit zijn trainer hem dan ook te wisselen. Normaal zou dit een straf voor hem zijn, maar nu is hij blij dat hij uit zijn lijden wordt verlost.

In tegenstelling tot zijn vader, die schreeuwend het veld in rent en de trainer te lijf wil gaan.
Twee mannen grijpen de dronkaard echter vast en nemen hem mee naar de zijlijn. Eerst gaat dit vrij rustig, maar Hugo’s vader stribbelt fel tegen en daarom gebruiken ze na even meer geweld. Ze krijgen hem echter niet rustig en daarom bellen ze de politie. Die zijn er vrij snel en daarom ziet Hugo even later dat zijn vader meegenomen wordt. Natuurlijk is dit een enorme klap voor de jongen en hij schreeuwt het dan ook uit van ellende.

Zijn leider is echter direct bij hem en omdat de knaap compleet is ingestort, komt er ook een vader bij. Samen met deze mannen, loopt hij huilend naar binnen. Daar zit hij eerst nog een tijd te snikken, maar na een glas cola wordt hij rustiger en is hij weer in staat om te praten.
‘Waar is mijn vader nu?’
‘Ik denk op het politiebureau.’
‘Moet hij daar blijven?’
‘Misschien een nachtje, maar langer niet. Als hij een tijdje geslapen heeft en weer nuchter is, kunnen ze hem echter ook vandaag wel naar huis sturen. Is je moeder trouwens thuis?’
‘Nee, die is met mijn tante naar Amsterdam.’
‘Hoe laat is ze terug of weet je dat niet?’
‘Ze is er pas laat weer, maar ik hoef niet naar huis. Ik slaap namelijk bij Robert.’
‘Zal ik je moeder even bellen? Je mag het trouwens ook zelf doen.’
‘Doe jij het maar.’
‘Ook goed.’

De leider belt gelijk, maar Hugo’s moeder neemt niet op en daarom voelt de jongen zich heel erg alleen. Het duurt daarom maar even, voor de tranen weer over zijn wangen stromen. Zijn leider heeft hem echter snel rustig.
‘Je moeder belt zo wel terug, joh. Is Robert trouwens ook op het voetbalveld?’
‘Ja.’
‘Ga je dan maar douchen en naar hem toe.’
‘Ik ga liever weg, want iedereen zal me wel uitlachen om mijn vader.’
‘Natuurlijk niet. Jij kunt er toch niets aan doen dat hij zo raar deed.’
‘Nee, maar het is wel mijn vader.’
‘Ik denk dat iedereen het juist rot voor je vindt.’
‘Zou het?’
‘Ik weet het bijna zeker.’

Hugo zit zijn leider even aan te kijken en besluit dan te doen wat de man voorstelde. Voor hij op kan staan, gaat echter de leider zijn telefoon en belt zijn moeder terug. Als zij hoort wat er is gebeurd, zegt ze gelijk naar huis te komen.’

De jongen, die continu naar de ingang van het complex heeft zitten kijken, ziet haar daarom bijna vijf kwartier later aankomen. Hij rent meteen naar haar toe en natuurlijk zijn ze erg blij om elkaar weer te zien. Ze krijgen echter amper tijd om te praten, want plotseling staat hun man en vader achter hen.
‘Ik dacht dat jij in Amsterdam zat?’
‘Klopt, maar ik ben teruggekomen omdat jij je niet kon gedragen. Hebben ze je al vrijgelaten?’
‘Ja, jammer of niet?’
‘Eerlijk gezegd wel en dom ook, want je bent nog lang niet nuchter.’
‘O nee, dat zal ik je wel even laten zien.’

Voor Hugo’s moeder beseft wat er gebeurt, krijgt ze een enorme klap in haar gezicht. Ze valt daardoor achterover en dat geeft hem de kans om op haar te springen en nog erger toe te takelen. Gelukkig is dit snel voorbij. Er komen namelijk twee mannen bij die Hugo’s vader grijpen en meesleuren naar binnen. Daar wachten ze met hem tot de politie komt.
Hugo’s moeder krijgt van alle kanten hulp. Er wordt ook een ambulance gebeld en een kwartier later zijn zij en Hugo al onderweg naar het ziekenhuis. Als ze daar bijna zijn, pakt de vrouw haar zoon vast. Hoeveel het praten haar veel moeite kost, zegt ze: ‘Dit was de laatste keer, dat we last van hem hebben gehad.’