Pensioen en toen?

Model: pensioen-en-toen
€1,00 Excl. BTW: €1,00

Omschrijving

Als Andries tegen vier uur wakker wordt omdat hij naar het toilet moet, dringt het tot hem door dat het vandaag een bijzondere dag is. Hij moet namelijk voor de laatste keer naar zijn werk en mag vanaf morgen van zijn pensioen gaan genieten.
Vanavond is er nog een afscheidsborrel met zijn collega’s en zijn vrouw heeft voor morgen een feestje voor de familie en vrienden georganiseerd.


Hoewel hij blij en dankbaar is dat het qua gezondheid goed met hem gaat en hij vanaf morgen niet meer elke ochtend vroeg zijn bed uit hoeft, ziet hij wel tegen zijn pensioen op. Dat hij niet meer naar zijn baas hoeft en meer tijd voor zijn kleinkinderen krijgt, vindt hij geweldig. Of hij het leuk gaat vinden om elke dag thuis te zijn, weet hij echter nog niet.

Zijn vrouw vindt het wel fijn dat hij is uitgewerkt en praat al maanden over bijna niets anders meer. Hoewel ze een prima relatie hebben en hij het erg plezierig vindt om samen met haar iets te ondernemen, is hij zelf echter veel minder opgetogen. 

Vooral omdat zijn vrije tijd niet, net zoals met de vakanties, voor een paar weken, maar voor de rest van zijn leven is en zijn vrouw soms nogal bazig kan zijn. Op de camping en in de weekenden ergerde hij zich daar ook weleens aan, maar dan hield hij, om ruzie te voorkomen, meestal zijn mond, met de gedachte dat hij de volgende dag of week weer aan het werk kon. Nu ze voor de rest van hun leven elke dag bij elkaar zijn, kan dat echter niet meer en daar maakt hij zich behoorlijk zorgen over.


Als hij terugloopt naar de slaapkamer, neemt hij zich voor om zich de rest van de dag niet meer druk te maken. Hij heeft immers alle reden om blij te zijn en feest te vieren. Zeker al hij aan de mannen en vrouwen denkt waarmee hij is opgegroeid en die óf niet meer leven óf een leven hebben dat vooral bestaat uit narigheid.

Het wordt een geweldige dag voor Andries en ook het feestje met zijn vrienden en familie vindt hij erg leuk. Na twee dagen in de belangstelling te hebben gestaan, is hij echter blij dat het zondag is en hij zelf weer kan bepalen wat hij wel en niet gaat doen. 
Tenminste dat denkt hij, want zijn vrouw blijkt al een behoorlijk deel van zijn nieuwe leven te hebben ingevuld.


‘Ik heb voor vanmiddag met Thijs en Eva afgesproken. Zij zeiden gisteren namelijk dat ze nog hulp konden gebruiken bij de voedselbank en dat is echt iets voor ons. Het gaat om drie middagen per week, dus dat is geen probleem. Daarnaast heb ik je trouwens ook opgegeven voor de klusploeg van de voetbalclub en dat is voor de maandag- en de vrijdagochtend.’

Andries voelt de ergernis door zijn lichaam trekken heeft, maar zij geeft hem geen kans om te reageren.
‘De kinderen hebben trouwens ook aan de bel getrokken. Zowel Aalt en Marianne als Robert en Sanne gaan namelijk verbouwen en hebben je hulp ingeroepen. Ze hebben het wel na elkaar gepland, zodat je van de ene naar de andere klus kunt.’

Het feit dat zijn kinderen niet bij hem zijn gekomen, maar naar zijn vrouw zijn gegaan, irriteert Andries nog meer.
‘Je bent een prima secretaresse en zult het allemaal best goed bedoelen, maar ik denk dat we een paar afspraken met elkaar moeten maken. Ik ben namelijk bang dat dit zo niet goed gaat. Zeker niet als jij en de kinderen samen voor mij gaan beslissen.’
‘Zo erg is dat toch niet? Of is het soms je bedoeling om elke dag op de bank te gaan zitten en een oude kerel te worden?’

‘Dat niet. Als ik jou je gang laat gaan, word ik echter nog drukker dan ik ooit geweest ben en dat moet niet. Je had die afspraken trouwens niet zelf moeten maken. Nu lijkt het net of ik mijn ene baas voor de andere heb ingeruild en dat is niet goed.’

Evelien is niet blij met de reactie van haar man en loopt met een verontwaardigd gezicht de kamer uit. Andries wil haar eerst achterna gaan, maar besluit dan dat hij haar beter de kans kan geven om even over alles na te denken. Hij beseft namelijk dat zij ook aan de nieuwe situatie moet wennen en ze uiteindelijk alle twee hetzelfde willen. Namelijk geen ruzie en nog wat plezieriger gaan leven dan ze altijd al hebben gedaan.

Het is, zoals hij net al tegen zijn vrouw zei, zeker niet zo dat hij niets of zo min mogelijk wil gaan doen. Hij wil echter ook niet gelijk tot over zijn oren in het vrijwilligerswerk zitten, maar eerst op zijn gemak ervaren hoe het is om niets meer echt te hoeven en volgens hem is dat geen rare gedachte. 

Omdat hij meent dat zijn vrouw daar wel begrip voor heeft, staat hij na een minuut of tien op en loopt hij naar boven om te kijken waar ze is. Ze zit met een triest gezicht op de rand van het bed en het lijkt zelfs of ze gehuild heeft. Dit zorgt voor zoveel medelijden bij hem dat hij zich opeens heel erg schuldig voelt.


‘Sorry als ik bot tegen je ben geweest, want dat was zeker niet mijn bedoeling. Ik ben ook niet boos op je, maar het werd me wel allemaal even wat te veel.’
‘Oké, maar het is echt niet mijn bedoeling om je nieuwe baas te worden.’
‘Dat weet ik, maar geef me alsjeblieft de tijd om eerst een beetje aan mijn nieuwe leven te wennen en laat me dan rustig bekijken wat ik wel en liever niet wil doen.’
‘Zal ik dan alles wat ik afgesproken heb maar afzeggen en tegen de kinderen zeggen dat je ze niet komt helpen?’

‘Wacht daar nu nog even mee en laat me er eerst over nadenken. Ik ga de kinderen zeker helpen, want zij staan ook altijd voor ons klaar. Laten we de rest echter een tijdje voor ons uit schuiven. Bij de voedselbank en de voetbalclub kan ik over een half jaar namelijk ook nog wel beginnen en er moet hier thuis nog het een en ander gebeuren. Laten we trouwens eerst eens gaan ervaren hoeveel tijd ik kwijt ben aan samen koffiedrinken, wandelen, fietsen en andere leuke dingen doen. Als ik tijd over hou, kom ik er vanzelf achter hoe ik die in wil vullen.  Laten we in ieder geval afspreken om alles met elkaar te bespreken en geen dingen achter te houden of te verzwijgen.’

Evelien staat op en slaat haar armen om Andries heen.
‘Je bent een schat. Het zal best eens fout gaan, maar als we alles samendoen en met elkaar blijven praten, weet ik zeker dat we nog gelukkiger worden dan we al waren.’
‘Mooi gesproken en we gaan het echt wel redden samen.’