Spanning om de zorg

Model: spanning-om-de-zorg
€1,00 Excl. BTW: €1,00

Omschrijving

Als Marijke iets voor tien uur bij haar moeder de kamer binnenloopt, valt het haar op dat het mensje nogal bedrukte kijkt.
Omdat ze weet dat haar ma het nooit gelijk zegt als er wat is, besluit ze te proberen om er via een omweggetje achter te komen.
Ze vindt het namelijk vreselijk als haar oude moeder zich ergens druk over maakt en wil haar daarom zo snel mogelijk helpen.


‘Goedemorgen, ma. Hoe is het? Was de thuiszorg laat vanochtend dat je de koffie nog niet klaar hebt?’
‘Sorry. Ik ben helemaal vergeten om dat ding aan te doen, maar ga het gelijk doen. Ga maar vast zitten. Of heb je ook haast?’
‘Wie heeft dat nog meer dan?’
‘O, ik bedoel er niemand mee, maar iedereen is tegenwoordig druk?’
‘Dat klopt, maar ik heb gelukkig niet zo vaak haast. Blijf jij trouwens maar zitten, dan zet ik de koffie wel even aan. Je hebt er zeker ook nog wel iets bij.’
‘Natuurlijk. Pak maar wat. Je weet tenslotte waar alles staat.’

Marijke loopt met een onbestemd gevoel naar de keuken. Aan alles is namelijk te merken dat haar moeder niet zo is als anders en daar maakt ze zich zorgen over.
Vooral omdat ze niet weet wat er is en er van alles kan zijn. Ze kan zich lichamelijk niet goed voelen, maar ook het gevoel hebben dat ze eenzaam is of bang zijn, nu haar man is overleden en ze alleen in dit levensgrote huis woont.


Ze kan hier, in tegenstelling tot wat ze steeds heeft beweerd, trouwens wel weg willen om in een verzorgingshuis te gaan wonen en dat vinden zowel Marijke als haar zus geen enkel probleem. Het gaat hen namelijk alleen om het welzijn van hun moeder en niet over de erfenis die op die manier veel lager uit zal vallen.

De vraag is alleen hoe ze erachter komt wat er is. Hoewel ze dus niet verwacht dat haar moeder meteen eerlijk antwoord geeft, neemt ze na even toch het besluit om er gewoon naar te vragen. Als ze niets doet, loopt ze namelijk de kans dat het probleem steeds groter wordt en dat wil ze zeker niet.

Als ze even later met de koffie bij haar moeder komt, probeert ze daarom meteen achter de waarheid te komen.
‘Ik wil je iets vragen en ik hoop dat je me eerlijk antwoord geeft. Wat is er met je?’
‘Niets. Wat zou er moeten zijn? Ik voel me gezond, kan kopen wat ik wil, ga een paar middagen in de week naar het buurthuis, krijg regelmatig visite, ga gedurig weg en heb dus niets om over te klagen.’
‘Dat is natuurlijk fijn om te horen, maar ik vind je zo triest kijken en je lijkt me enorm gespannen. Omdat je anders altijd rustig en opgeruimd bent, maak ik me dus zorgen.’
‘Dat is niet nodig, want er is niets.’
‘Oké, mooi dan dat ik me vergist heb,’

Omdat Marijke niet wil blijven zeuren, begint ze over het nieuws uit de krant en omdat haar moeder daar veel interesse in heeft, zijn ze al vlot druk in gesprek. Toch houdt ze het gevoel dat er iets met haar ma is en daarom begint ze, net voor ze naar huis gaat, nog een keer over haar zorgen.
‘Ik hoor je trouwens niet over de thuiszorg. Heb je elke keer dezelfde hulp of steeds een ander en zijn ze aardig of valt het tegen?’
‘Die dames zijn heel erg vriendelijk en behulpzaam, dus dat is het probleem niet.’
‘Wat dan wel?’
‘Niets, maar dat zei ik toch net ook al.’

Marijke meent nu zeker te weten dat er iets is en daarom doet ze nog een poging om het mensje aan de praat te krijgen.
‘Ma, je kunt het mooi vertellen en erg goed toneelspelen, maar je maakt mij niets wijs. Er is wel wat en daar kun je beter eerlijk over zijn. Met je gezondheid kunnen mijn zus en ik je niet helpen, maar aan de rest moeten we zonder problemen iets kunnen lossen en dat doen we ook graag voor je.’

‘Misschien stel ik me wel aan.’
‘Dat kan ik pas beoordelen als je me verteld hebt wat er is. Gaat het over de thuiszorg?’
‘Waarom denk je dat?’
‘Dat denk ik niet, maar als jij niets zegt, ga ik natuurlijk raden.’
‘Die vrouwen zijn, zoals ik al zei, hartstikke vriendelijk en doen hun werk perfect.’
‘Daar twijfel ik ook niet aan, maar er is volgens mij wel iets met ze. Hebben ze soms gezegd dat je binnenkort een man als hulp krijgt en wil je dat niet.’
‘Nee, dat is het niet.’
‘Wat dan wel, ma.’

Marijkes moeder heeft een kleur gekregen, maar zegt nog steeds niet wat er is.
‘Ma, je weet toch dat je me alles vertellen kunt en ik je niet snel dom of kinderachtig vind. Jij hebt mij echter al vanaf dat ik een baby was overal mee geholpen, dus wil ik jou nu ook proberen te helpen. Maak het jezelf daarom nu wat gemakkelijker en vertel me waar je mee zit.’

Marijkes laatste woorden zijn blijkbaar genoeg om haar moeder op andere gedachten te brengen, want nadat ze eerst nog even voor zich uit heeft zitten staren, komt het hoge woord er uiteindelijk uit.

‘Ik word bloednerveus, bang en onzeker van de dames. Ze komen namelijk zowel
’s morgens als ’s avonds met een enorme vaart de straat in rijden, springen hun auto uit, zijn veel eerder bij de deur als ik en doen dan zo vlug mogelijk wat ze moeten doen. Voor een praatje hebben ze geen tijd en voor een kopje koffie al helemaal niet.’

Omdat Marijkes moeder tranen in haar ogen heeft gekregen, veegt ze die eerst even weg voor ze verder praat.
‘Het ergste is nog dat ik met hun gehaast mee ga doen en afgelopen week al twee keer bijna gevallen ben omdat ik mijn voeten niet goed optilde en over een drempel struikelde. Als ze weg zijn, heb ik ook echt even tijd nodig om tot rust te komen en dat wordt steeds erger. Die vrouwen zijn dus erg aardig en goed, maar ik heb er al over gedacht of ik geen andere oplossing kan vinden.’

Marijke begrijpt haar moeder heel goed en zou het geen enkel probleem vinden om de rol van de thuiszorg over te nemen. Ze beseft echter dat ze dit dan doet uit medelijden en het geen wijs besluit van haar zou zijn. Het helpen is immers niet voor één keer, maar misschien wel voor jaren en ook tijdens de vakanties en als zijzelf ziek is. Plus dat het ’s morgens en
’s avonds is en ze dus niet meer op visite kunnen of mensen uit kunnen nodigen.


Daarom pakt ze de hand van haar moeder vast en begint ze te praten.
‘Dat die dames zo enorm veel haast hebben ligt niet aan hen, maar aan de overheid. De zorg mag namelijk steeds minder geld kosten en daarom is precies berekend wat het zorgpersoneel in welke tijd moet doen. Zij hebben een vastgestelde tijd voor jou en ook voor al hun andere klanten en daar moeten ze zich aan houden. Omdat die tijd niet ruim is, moeten ze flink doorwerken. Daarnaast willen ze natuurlijk zo min mogelijk uitlopen, want anders zijn ze veel te laat bij de laatste mensen die geholpen moeten worden. Ik weet zeker dat zij ook graag bij iedereen een praatje maakten en hier en daar koffiedronken, maar dat kan dus gewoon niet. Dat is trouwens niet alleen hier in het dorp zo, maar overal en ook in de tehuizen is er enorm bezuinigd.’

‘Het komt er dus op neer dat ik zeur.’
‘Nee, natuurlijk niet.’
‘Maar als het niet anders kan, zal ik me er toch bij neer moeten leggen en moeten proberen om aan dat gehaast te wennen?’
‘Het klinkt misschien heel ongevoelig wat ik ga zeggen, maar ik denk ook wel dat je eraan went. Al moeten er ook nog andere manieren zijn om het een stukje gemakkelijker voor je te maken.’

‘Zeker door jou te vragen of jij me twee keer per dag komt helpen?’
‘Dat zou denk ik geen verstandige oplossing zijn. Je kunt je verhaal echter ook tegen de dames van de thuiszorg vertellen en als je dat moeilijk vindt, wil ik daar best bij zijn.’
‘Oké, maar wat heeft dat voor zin als er toch geen oplossing te vinden is.’
‘Dat weet ik niet, maar praten is altijd goed. Misschien kun je ze bijvoorbeeld wel zover krijgen dat ze je een berichtje sturen hoe laat ze er ongeveer zijn. Dan heb jij de tijd om je voor te bereiden en hoef je je niet zo te haasten als ze eraan komen. Plus dat een sleutelkastje misschien helpen kan, want dan hoef je niet meer voor ze naar de deur en kun je vast naar de slaapkamer lopen en dat is weer wat gehaast minder.’

Het blijft even stil, maar dan ziet Marijke haar moeder voor het eerst vanochtend weer kijken zoals ze van haar gewend is.
‘Ik ben blij dat ik er met je over gepraat heb en wil jij bij dat gesprek met de thuiszorg zijn?’
‘Natuurlijk.’