Stelen voor je kinderen

Model: stelen-voor-je-kinderen
€0,00 Excl. BTW: €0,00

Omschrijving

Als Gerda haar kinderen met wat vriendjes en vriendinnetjes naar hun speelveldje ziet lopen, wordt ze overvallen door een erg triest gevoel.
De jongens en meisjes lopen namelijk allemaal in dure merkkleding en daarbij vergeleken steken haar zoon en dochter wel heel erg af. Via de kledingbank kan ze zo af en toe wel wat voor ze krijgen en daar is ze heel blij mee. Wat ze daar krijgt, is echter niet nieuw en veel minder flitsend dan waar de anderen in lopen.

Haar kleintjes worden soms ook op hun kleding aangesproken en dat levert natuurlijk, zowel bij de kinderen als bij haar, veel verdriet op. Ze zou het daarom heel graag anders willen, maar heeft geen idee wat ze eraan kan doen en zeker niet op korte termijn.

Sinds haar scheiding moet ze namelijk alle zeilen bijzetten om elke week uit te komen
met haar geld. Dat levert haar veel frustratie op, want de problemen waren niet nodig geweest. Als die vriendin, waar ze een bedrijf mee begonnen was, haar niet met een enorme schuld had laten zitten, was er namelijk niets aan de hand geweest. Nu echter wel en de ellende werd nog groter toen haar man naar het buitenland vertrok en daar van de radar is verdwenen. Dus geen alimentatie betaalt.

Dat het daardoor nog heel lang duurt voor ze van haar schuld af is, vindt ze voor zichzelf niet zo erg. Voor haar kleintjes echter wel, want die moet ze erg veel ontzeggen en dat zou bij kinderen van acht en tien, volgens haar, niet moeten. Ze vinden het immers geweldig om een ijsje, een patatje of nieuwe kleding te krijgen en dat kan ze hen niet geven.

Ze piekert zich daarom, net als veel vaker, weer suf hoe ze aan extra geld kan komen. Veel meer dan hard werken en zuinig leven, wat ze al doet, kan ze echter niet en daarom lijkt er niets anders op te zitten dan op betere tijden te wachten. Al zou zo af en toe honderd euro extra wel heel lekker zijn. Daar blijft ze de rest van de avond over nadenken en het kost haar een flink deel van haar nachtrust.

Door haar slaapgebrek komt ze de volgende ochtend met haar ogen bijna dicht op haar werk. Als ze daar even bezig is en achter in het magazijn een envelop ziet liggen waar vijftig
euro uitsteekt, stopt ze hem zonder na te denken in haar zak. Ze krijgt daar wel een onrustig gevoel van, maar dat probeert ze weg te drukken en dat lukt na een tijdje ook in.

Na een uurtje vindt ze zelfs niet meer dat ze iets verkeerds gedaan heeft. Wie zegt immers dat dit geld van haar baas is? Het kan wel van een van de chauffeurs zijn die hier dagelijks komen en die man kan het best niet missen. Plus dat vijftig of misschien wel honderd euro voor een groot bedrijf niets voorstelt, maar voor haar des te meer. In gedachten maakt ze zelfs al plannen wat ze ermee kan doen.
Omdat ze na een tijdje nieuwsgierig wordt hoeveel geld er in de envelop zit, besluit ze naar de wc te lopen. Daar krijgt ze de schrik van haar leven, want er blijkt geen vijftig en geen honderd, maar driehonderd euro in te zitten.
Ze denkt hierdoor eerst om haar vondst terug te leggen of naar kantoor te brengen, want ze vindt dit een wereldbedrag. Als ze even voor zich uit staat te kijken, verandert ze echter van mening. Ze probeert zichzelf namelijk wijs te
maken dat voor een groot bedrijf ook dit bedrag niet heel veel is en na even lukt dat.

Daarom loopt ze terug naar het magazijn en werkt ze verder alsof er niets is gebeurd. Af en toe is er wel stemmetje dat haar zegt dat ze een grote fout aan het maken is, maar daar schenkt ze zo min mogelijk aandacht aan. Haar humeur wordt er hierdoor niet beter op, maar ze prent zich in dat het morgen vast weer beter gaat en op een gegeven moment gelooft ze dat.

Als ze om vier uur naar buiten loopt en haar chef vraagt of ze een envelop met geld heeft gezien, kan ze echter alleen met haar hoofd schudden en is ze blij als ze op haar fiets zit.
Door de schrik is ze zelfs amper in staat om haar trappers rond te krijgen en daarom
besluit ze via een smal bospaadje naar huis te fietsen. Daar staat namelijk een bankje waarop ze even kan gaan zitten om bij te komen.

Die onderbreking helpt haar alleen niets, want ze weet nu dat het geld van haar werkgever is en beseft dat ze een dievegge is. Natuurlijk heeft ze het voor haar kinderen gedaan, maar ze heeft wel gestolen en dat feit blijft staan. Na even probeert ze haar slechte gevoel wat weg te drukken en prent ze zich opnieuw in dat het geld voor haar baas maar een schijntje is. Zij kan er haar kinderen echter weer eens mee laten lachen en daarom is het, volgens haar, niet zo heel erg wat ze heeft gedaan.

Wat zouden anderen trouwens in haar positie doen? Eerst denkt ze dat iedereen het geld gelijk naar kantoor zou brengen, maar even later twijfelt ze weer. Zelf heeft ze ooit namelijk een dure ring verloren en die heeft ze nooit teruggezien. Als ze het geld niet teruggeeft, is ze dus niet de enige die oneerlijk is. Plus dat ze niet eens écht gestolen heeft. Na nog even te hebben zitten wikken en wegen, besluit ze daarom definitief om het geld te houden. Als haar chef er morgen weer over begint, houdt ze zich gewoon van de domme en niemand heeft gezien wat ze deed, dus loopt ze geen risico.

Om niet op te vallen, moet ze het geld alleen niet in één keer uitgeven. Dat mag echter het probleem niet zijn, want ze is immers gewend om het zuinig aan te doen. Ze kan trouwens ook naar Barnhuizen fietsen om inkopen te doen, want daar kent ze niemand.

Als haar zoontje ’s avonds over school begint te vertellen, wordt alles echter heel snel anders.
‘Paul moest vanmiddag huilen. Zijn vader blijkt namelijk iets te hebben gedaan wat niet mocht en zit in de gevangenis. Ze zeiden dat hij gestolen had, maar dat geloof ik niet.’

Gerda weet niet waar ze kijken moet en probeert zo normaal mogelijk te doen.
‘Waarom niet, Chris.’
‘Jij zegt toch altijd dat stelen heel slecht en iets voor gemene mensen is. Nou, Paul zijn vader is erg aardig en doet zoiets dus niet.’

Gerda geeft geen antwoord, maar loopt met een rood hoofd van schaamte naar de keuken. Daar besluit ze om tegen niemand iets over haar misser te vertellen en het geld morgenochtend in alle vroegte onder een pallet te leggen, zodat het eerdaags gevonden wordt.
Niemand heeft ooit iets van haar actie geweten, maar ze heeft er heel veel spijt van gehad en is nooit meer in de verleiding gekomen om zoiets dergelijke nog eens te doen.