Toen ik won had ik vrienden

Model: toen-ik-won-had-ik-vrienden
€1,00 Excl. BTW: €1,00

Omschrijving

Als David rond kwart over vier doodmoe de straat naar zijn huis in fietst, denkt hij dat zijn vrouw de vitrage aan het wassen is. Als hij dichterbij komt, voelt hij zich echter verstenen van schrik. Hij ziet namelijk dat er meubels weg zijn en krijgt daarom het vermoeden dat ze bij hem is weggegaan.  
Dit is geen grote verrassing voor hem, want sinds het faillissement van de winkel is het met hun relatie bergafwaarts gegaan. Eerst hebben ze wel geprobeerd om er iets aan te doen. Omdat elk gesprek alleen veel onderlinge verwijten opleverde, zijn ze echter al snel met praten gestopt en was er van een relatie geen sprake meer.


Omdat hij eerst meende dat de problemen te wijten waren aan het feit dat hij elke dag thuis was, heeft hij enorm zijn best gedaan om weer aan het werk te komen. Vanwege zijn leeftijd viel dat echter niet mee en daarom heeft hij een baantje in de bouw aangenomen. Dat dit voor iemand zonder ervaring met dat soort werk erg zwaar was, heeft hij voor lief genomen.

Hij meende trouwens dat het de laatste tijd wat beter ging tussen hen, maar zij denkt daar dus anders over. Tenminste dat vermoedt hij, want hij zou niet weten waarom zijn huis anders zo leeg is. Ze kan immers geen niets nieuws hebben gekocht, want daar hebben ze geen geld voor. 


Als David binnenkomt en een briefje op tafel ziet liggen, weet hij dat zijn vermoeden juist was en zakt hij verslagen op een achtergebleven stoel neer. Het wordt nog erger voor hem, als hij leest dat zijn vrouw geen zin meer in een leven met alleen zorgen heeft en daarom in een zomerhuisje van een vriend is gaan wonen.

Ze schrijft dat ze niets met die man heeft, maar dat gelooft David niet. Zij kon immers altijd al goed met die vent en hij is gescheiden en niet onbemiddeld, dus zal dat haar beter passen dan de geldzorgen die zij de laatste jaren hebben gehad. 

Natuurlijk voelt hij zich enorm in de steek gelaten, maar daar zou hij inmiddels aan gewend moeten zijn. Toen de winkel nog goed draaide, hadden ze namelijk vrienden in overvloed, maar vanaf het moment dat het minder ging, was het snel over met de vriendschappen. Opeens werden ze namelijk door hun vrienden gemeden. Men kwam niet meer op visite, zij werden niet meer uitgenodigd, er kwam een nieuwe appgroep waar zij niet in kwamen en men vergat zelfs hun verjaardagen. Het ergste vond hij nog dat twee van zijn oude vrienden hem, toen hij daar solliciteerde, niet wilden hebben en een ander namen.


Op zijn familie hoeft hij ook niet te rekenen, maar dat is voor een deel zijn eigen schuld. Hun waarschuwingen dat zijn stap om met de winkel te beginnen een te grote was, riepen destijds namelijk veel irritatie bij hem op. Toen de zaken eerst goed gingen, heeft hij het daarom laten escaleren en daardoor is hun contact verbroken.

Gelukkig is hun koophuis al eerder verkocht en verdient hij genoeg om dit huurhuis te kunnen betalen. Hij zal daarom alleen voor wat meubels moeten zorgen, maar houdt wel een dak boven zijn hoofd en dat scheelt weer. Verder is dit opnieuw een dreun en zal hij nog beter zijn best moeten doen om zijn leven weer op de rit te krijgen.

Omdat hij, uit angst dat hij aan de drank gaat, niet thuis wil blijven zitten, besluit hij eerst wat te eten, zich te wassen en daarna naar de voetbalclub te fietsen. Vroeger was hij er sponsor en was het er altijd erg gezellig, dus misschien is het dat nu ook. Hij heeft wel niet meer zoveel geld op zak als destijds, maar een kopje koffie en een of twee biertjes kunnen er best af.
Plus dat een praatje maken met wat mensen hem minder aan de ellende zal doen denken. Met blijven denken over zijn relatie, schiet hij trouwens niets op.
Zeker omdat hij haar niet terug wil. Met iemand die hem zo gemakkelijk in de steek laat, valt immers geen toekomst op te bouwen.


Als David op het voetbalveld komt en wat vrienden van vroeger ziet staan, loopt hij naar hen toe. Wanneer hij bijna bij ze is, vermoedt hij dat ze over hem praten. Hoewel hij dat vreselijk vindt, besluit hij toch door te lopen. Dat draait echter op een enorme teleurstelling uit. Ze ontvangen hem namelijk nog wel hartelijk, maar weten daarna niet hoe snel ze weg moeten komen. Een paar minuten later staat hij daarom weer alleen.

Ondanks dat hij dit rot vindt, weigert hij om de moed op te geven en loopt hij naar de kantine waar hij wat bestuursleden ziet zitten. Als die hem aan zien komen, ziet hij ze iets tegen elkaar zeggen en naar de bestuurskamer lopen. Waar hij als sponsor altijd veel aandacht van hen kreeg, is er nu zelfs niet één die hem groet. Dit is weer zo’n tegenvaller voor hem, dat hij zich omdraait en zwijgend naar buiten loopt.

Eerst wil hij zijn fiets pakken en naar huis gaan, maar dan besluit hij bij een paar voor hem onbekende mannen te gaan staan. Zij blijken wel te weten wie hij is en maken het nog veel erger voor hem dan het al was.
‘Hoe is het met je?’
‘Prima en met jullie?’
‘Met ons is het ook goed, maar wij hebben niet zoveel om ons voor te schamen als jij. Jij bent toch die man die zijn winkel moedwillig failliet heeft laten gaan en daarna zijn vrouw haar leven zo zuur heeft gemaakt dat ze bij hem is weggegaan.’

David voelt zich woedend worden, maar weet zich in te houden.
‘Hoe komen jullie aan deze onzin? Ik heb namelijk alles gedaan om mijn huwelijk en winkel te redden en voel me daarom niet r schuldig dat dit is mislukt.’
‘Je vrouw vertelt wat anders, want volgens haar had je veel te veel geld voor je drankverslaving nodig. Plus dat je door de drank vaak niet in staat was om te werken en erg veel fouten hebt gemaakt. Daarnaast zou je meerdere keren vreemd zijn gegaan en haar zelfs hebben geslagen. Ik neen dus aan dat je begrijpt hoe we over je denken.’
‘Waar kennen jullie mijn vrouw dan van?’

‘We hebben haar meerdere keren gesproken bij onze broer Hein. Je weet neem ik aan dat ze daar sinds vandaag woont. Het is in ieder geval mooi voor haar dat ze weer een nieuwe liefde in haar leven heeft en de ellende met jou af kan sluiten.’

Dit laatste is meer dan David kan verdragen. Daarom loopt hij zwijgend naar zijn fiets en rijdt hij verslagen en met een lijf vol frustraties naar huis. Daar vraagt hij zich af waar hij dit aan verdiend heeft. Natuurlijk heeft hij fouten gemaakt, maar wie doet dat niet? Hij blijft er echter bij dat hem niets te verwijten valt en begrijpt niet dat zijn vrouw leugens over hem vertelt. 

Misschien dat ze dit doet om haar eigen gedrag goed te praten, maar dit had hij niet van haar verwacht. Het is ook onnodig, want waarom heeft ze niet gewoon gezegd dat haar liefde voor hem voorbij was.
Nu geeft ze hem nog een trap na en dat terwijl hij het toch al niet gemakkelijk heeft en meent dat de hele wereld tegen hem is.

Vooral dat laatste maakt hem enorm ongelukkig en zijn afkeer van mensen wordt hierdoor nog veel groter.

Als drie weken later ’s avonds de bel gaat en hij een vaag bekende vrouw ziet staan, wil hij daarom eerst niet opendoen. Omdat de dame blijft bellen, loopt hij na even echter toch naar de deur.

‘Hallo.’
‘Hoi, David. Ken je me nog?’
‘Je komt me wel bekend voor, maar ik ken je naam niet.’
‘Ik ben Laura en werk bij de bloemist.’
‘Ja, nu zie ik het.’
‘Mag ik binnenkomen?’

David wil eerst zeggen van niet, maar kan de ogen van de vrouw niet weerstaan en daar wordt hij in de tijd die volgt steeds blijer mee. Laura blijkt zijn situatie namelijk heel goed te kennen en het belangrijkste is dat zij, volgens hem, het enige mens op de wereld is dat begrip voor hem heeft. 

Hij is alleen zo verbitterd dat hij het goede wat ze hem brengt niet ziet. Daarom zegt hij haar diverse keren dat hij geen contact meer met haar wil. Zij geeft de moed echter niet op en blijft bij hem komen. Het duurt alleen nog maanden voor ze de muur die hij om zich heen heeft, heeft gesloopt.