Omschrijving
Rik en Annemarie zijn net klaar met eten als de bel gaat en hun buren Thijs en Anneke op de stoep staan. Als ze even later in de kamer zitten, vertelt de buurman meteen waar ze voor komen.
‘We willen hierachter op en rond het veldje een kamp voor de kinderen uit de straat organiseren. Onze vraag is of jullie dat zien zitten en mee willen helpen om het op poten te zetten.’
Annemarie en Rik hoeven hier niet over na te denken.
‘Natuurlijk doen we mee. Ik neem tenminste aan dat je het in een weekend gepland hebt, zodat we niet met ons werk in de knoop komen.’
‘Ons plan was om vrijdags na Hemelvaart te beginnen, want dan heeft bijna iedereen vrij. Een andere datum is ons echter ook best.’
‘Het Hemelvaartsweekend lijkt mij prima. Zullen we dan maar gaan horen wat de anderen ervan vinden? De kinderen zijn altijd in voor iets leuks, maar als de ouders het niet zien zitten, gaat het feest immers niet door. Verder lijkt het me normaal dat ze helpen met organiseren. Om de kosten te drukken zullen we trouwens sponsors moeten zoeken en een tientje inschrijfgeld per kind lijkt mij heel redelijk.’
Thijs kijkt Rik licht grijnzend aan.
‘Anneke en ik hebben het al over geld gehad. We denken namelijk niet dat de moeder van Melvin en Jorn geld voor dat kamp over heeft. Die jongens doen namelijk aan niets mee wat geld kost. Plus dat ma ook wel niet zal helpen, want ik heb haar nog nooit iets zien doen.’
‘Ik ook niet, maar ze zal toch wel geld voor een leuk kinderweekend over hebben?’
Annemarie denkt daar minder gemakkelijk over.
‘Ze moet dat geld natuurlijk wel hebben. Als zij geen ex heeft die voor haar en haar kinderen betaalt en ze alleen van haar uitkering moeten leven, hebben ze het namelijk niet breed. Ze kan dus wel willen, maar het moet ook kunnen.’
‘Dat is waar, maar ik heb geen medelijden met dat mens. Ze zit namelijk alle dagen voor het raam en doet niets. Natuurlijk kan het haar tegen hebben gezeten, maar ze kan toch gaan werken om het beter te krijgen.’
De anderen knikken en Anneke zit nog met een andere vraag.
‘Wat gaan we doen met de kinderen van wie de ouders niet willen betalen?’
‘Dat is een moeilijke. Als we ze toch mee laten doen, krijgen we zeker de vraag waarom de een wel moet betalen en de ander niet. Aan de andere kant vind ik het triest om kinderen te weigeren. Zij kunnen er immers niets aan doen dat hun ouder of ouders niet willen of kunnen betalen.’
Annemarie denkt dat het zo’n vaart niet zal lopen.
‘Je hebt natuurlijk een punt, maar denk je dat er veel ouders zullen zijn die niet willen betalen? Ik verwacht namelijk dat het alleen om die vrouw van Rapelingen gaat.’
‘Oké, maar met haar zitten we wel. Wat doen we dus met Melvin en Jorn? We kunnen dat probleem voor ons uit schuiven, maar er volgens mij beter gelijk een beslissing over nemen. Ik reken er namelijk vast op dat ze over dat geld begint.’
Rik en Thijs hoeven hier niet over na te denken.
‘Over die twee tientjes moeten we niet moeilijk doen. Dan betaal ik dat geld wel en hoeven we niemand teleur te stellen.’
‘Mee eens, buurman. Ik doe mee. Allebei een tientje en het probleem is opgelost.’
‘Dat is heel aardig van jullie, maar zoiets komt altijd uit en dan heb je nog veel meer gezeur.’
‘Dat denk ik ook, Anneke.’
‘Waarom? Als wij er niet over praten, is er toch niemand die dit te weten komt? Plus dat we het geld niet voor de moeder, maar voor de kinderen betalen. Het ligt trouwens aan haar als er problemen komen en niet aan ons. Als zij namelijk, net zoals bijna iedereen, een normaal salaris zou verdienen in plaats van een uitkering te krijgen, was er niets aan de hand.’
Het viertal zit elkaar even aan te kijken, maar niemand weet meer iets te zeggen.
‘Daar zitten we dan. Een prachtig plan dat we niet door durven te zetten vanwege een volgens mij asociale moeder.’
‘Ik vind niet dat we vanwege haar alles af moeten blazen. Daarom stel ik voor dat Rik en ik ons plan zo met haar gaan bespreken en maar gewoon af te wachten hoe ze daarop reageert. Het lijkt mij dat we als doel moeten hebben om alle kinderen mee te laten doen. Hoe we het met dat geld doen, zien we wel als we bij haar geweest zijn.’
Omdat iedereen het hiermee eens is, staan de mannen gelijk op om te gaan. Hoe eerder ze duidelijkheid hebben, des te beter het immers is.
Als ze tien minuten later bij de buurvrouw in de kamer zitten en haar hun verhaal hebben verteld, worden ze echter gigantisch verrast en overvallen door een enorm schaamtegevoel.
‘Wat vind ik dit een geweldig plan en wat zou ik jullie graag helpen. Vanwege een chronische vermoeidheid, kom ik echter niet verder dan wat gestrompel door het huis. Ik zit al tijden met dit probleem en ondanks diverse onderzoeken, is er nog geen oorzaak gevonden. Dat is natuurlijk balen. Zeker omdat mijn huwelijk stukgelopen is en ik niet meer in staat ben om te gaan werken. We hebben het financieel daarom heel erg zwaar gehad en ik heb ook schulden opgebouwd. Gelukkig heb ik sinds een maandje werk gevonden bij een bedrijf dat thuisstudies verkoopt. Het maken van cursussen en het nakijken van ingezonden huiswerk kan ik namelijk hier doen en ook n de periodes van de dag dat ik me redelijk voel. Door mijn baan krijgen we het qua geld ook weer beter en daarom zijn die twee tientjes geen probleem. Als jullie nog meer moeten hebben dan hoor ik het wel.’
De mannen schamen zich inmiddels zo dat ze het liefst heel snel de deur uit zouden rennen. Omdat de buurvrouw ze koffie aanbiedt, hebben ze echter niet het lef om weg te gaan.
Als ze een uurtje later buiten staan, weten ze echter niet wat ze moeten zeggen. Als ze weer bij hun vrouwen zijn en Annemarie belangstellend vraagt hoe het is gegaan, vat Rik het gevoel van Thijs en hem echter heel goed samen.
‘Er wordt vaak gezegd dat vergissen menselijk is, maar de vergissing die wij met de buurvrouw hebben gemaakt, is bijna onmenselijk. Je zult mij dan ook nooit meer over iemand horen oordelen zonder dat ik echt weet wat er aan de hand is.’
‘Mij ook niet.’
‘We willen hierachter op en rond het veldje een kamp voor de kinderen uit de straat organiseren. Onze vraag is of jullie dat zien zitten en mee willen helpen om het op poten te zetten.’
Annemarie en Rik hoeven hier niet over na te denken.
‘Natuurlijk doen we mee. Ik neem tenminste aan dat je het in een weekend gepland hebt, zodat we niet met ons werk in de knoop komen.’
‘Ons plan was om vrijdags na Hemelvaart te beginnen, want dan heeft bijna iedereen vrij. Een andere datum is ons echter ook best.’
‘Het Hemelvaartsweekend lijkt mij prima. Zullen we dan maar gaan horen wat de anderen ervan vinden? De kinderen zijn altijd in voor iets leuks, maar als de ouders het niet zien zitten, gaat het feest immers niet door. Verder lijkt het me normaal dat ze helpen met organiseren. Om de kosten te drukken zullen we trouwens sponsors moeten zoeken en een tientje inschrijfgeld per kind lijkt mij heel redelijk.’
Thijs kijkt Rik licht grijnzend aan.
‘Anneke en ik hebben het al over geld gehad. We denken namelijk niet dat de moeder van Melvin en Jorn geld voor dat kamp over heeft. Die jongens doen namelijk aan niets mee wat geld kost. Plus dat ma ook wel niet zal helpen, want ik heb haar nog nooit iets zien doen.’
‘Ik ook niet, maar ze zal toch wel geld voor een leuk kinderweekend over hebben?’
Annemarie denkt daar minder gemakkelijk over.
‘Ze moet dat geld natuurlijk wel hebben. Als zij geen ex heeft die voor haar en haar kinderen betaalt en ze alleen van haar uitkering moeten leven, hebben ze het namelijk niet breed. Ze kan dus wel willen, maar het moet ook kunnen.’
‘Dat is waar, maar ik heb geen medelijden met dat mens. Ze zit namelijk alle dagen voor het raam en doet niets. Natuurlijk kan het haar tegen hebben gezeten, maar ze kan toch gaan werken om het beter te krijgen.’
De anderen knikken en Anneke zit nog met een andere vraag.
‘Wat gaan we doen met de kinderen van wie de ouders niet willen betalen?’
‘Dat is een moeilijke. Als we ze toch mee laten doen, krijgen we zeker de vraag waarom de een wel moet betalen en de ander niet. Aan de andere kant vind ik het triest om kinderen te weigeren. Zij kunnen er immers niets aan doen dat hun ouder of ouders niet willen of kunnen betalen.’
Annemarie denkt dat het zo’n vaart niet zal lopen.
‘Je hebt natuurlijk een punt, maar denk je dat er veel ouders zullen zijn die niet willen betalen? Ik verwacht namelijk dat het alleen om die vrouw van Rapelingen gaat.’
‘Oké, maar met haar zitten we wel. Wat doen we dus met Melvin en Jorn? We kunnen dat probleem voor ons uit schuiven, maar er volgens mij beter gelijk een beslissing over nemen. Ik reken er namelijk vast op dat ze over dat geld begint.’
Rik en Thijs hoeven hier niet over na te denken.
‘Over die twee tientjes moeten we niet moeilijk doen. Dan betaal ik dat geld wel en hoeven we niemand teleur te stellen.’
‘Mee eens, buurman. Ik doe mee. Allebei een tientje en het probleem is opgelost.’
‘Dat is heel aardig van jullie, maar zoiets komt altijd uit en dan heb je nog veel meer gezeur.’
‘Dat denk ik ook, Anneke.’
‘Waarom? Als wij er niet over praten, is er toch niemand die dit te weten komt? Plus dat we het geld niet voor de moeder, maar voor de kinderen betalen. Het ligt trouwens aan haar als er problemen komen en niet aan ons. Als zij namelijk, net zoals bijna iedereen, een normaal salaris zou verdienen in plaats van een uitkering te krijgen, was er niets aan de hand.’
Het viertal zit elkaar even aan te kijken, maar niemand weet meer iets te zeggen.
‘Daar zitten we dan. Een prachtig plan dat we niet door durven te zetten vanwege een volgens mij asociale moeder.’
‘Ik vind niet dat we vanwege haar alles af moeten blazen. Daarom stel ik voor dat Rik en ik ons plan zo met haar gaan bespreken en maar gewoon af te wachten hoe ze daarop reageert. Het lijkt mij dat we als doel moeten hebben om alle kinderen mee te laten doen. Hoe we het met dat geld doen, zien we wel als we bij haar geweest zijn.’
Omdat iedereen het hiermee eens is, staan de mannen gelijk op om te gaan. Hoe eerder ze duidelijkheid hebben, des te beter het immers is.
Als ze tien minuten later bij de buurvrouw in de kamer zitten en haar hun verhaal hebben verteld, worden ze echter gigantisch verrast en overvallen door een enorm schaamtegevoel.
‘Wat vind ik dit een geweldig plan en wat zou ik jullie graag helpen. Vanwege een chronische vermoeidheid, kom ik echter niet verder dan wat gestrompel door het huis. Ik zit al tijden met dit probleem en ondanks diverse onderzoeken, is er nog geen oorzaak gevonden. Dat is natuurlijk balen. Zeker omdat mijn huwelijk stukgelopen is en ik niet meer in staat ben om te gaan werken. We hebben het financieel daarom heel erg zwaar gehad en ik heb ook schulden opgebouwd. Gelukkig heb ik sinds een maandje werk gevonden bij een bedrijf dat thuisstudies verkoopt. Het maken van cursussen en het nakijken van ingezonden huiswerk kan ik namelijk hier doen en ook n de periodes van de dag dat ik me redelijk voel. Door mijn baan krijgen we het qua geld ook weer beter en daarom zijn die twee tientjes geen probleem. Als jullie nog meer moeten hebben dan hoor ik het wel.’
De mannen schamen zich inmiddels zo dat ze het liefst heel snel de deur uit zouden rennen. Omdat de buurvrouw ze koffie aanbiedt, hebben ze echter niet het lef om weg te gaan.
Als ze een uurtje later buiten staan, weten ze echter niet wat ze moeten zeggen. Als ze weer bij hun vrouwen zijn en Annemarie belangstellend vraagt hoe het is gegaan, vat Rik het gevoel van Thijs en hem echter heel goed samen.
‘Er wordt vaak gezegd dat vergissen menselijk is, maar de vergissing die wij met de buurvrouw hebben gemaakt, is bijna onmenselijk. Je zult mij dan ook nooit meer over iemand horen oordelen zonder dat ik echt weet wat er aan de hand is.’
‘Mij ook niet.’