Omschrijving
Het is nog geen vijf uur, maar Paul ligt, net als alle dagen, flink aangeschoten of eigenlijk dronken op de bank. Sinds zijn vrouw hem een half jaar geleden heeft verlaten en bij zijn beste vriend is gaan wonen, is het namelijk snel bergafwaarts met hem gegaan. Dat komt voor een deel omdat hij nog steeds van zijn vrouw meent te houden en het vreselijk stil vindt zonder haar, maar voor het grootste deel omdat hij zich enorm bedrogen voelt. Door zijn vriend, maar vooral door zijn ex. Die bleken namelijk al meer dan een jaar wat met elkaar te hebben zonder dat hij iets in de gaten heeft gehad.
Eerst leek hij wel met de ellende om te kunnen gaan. Toen hij na de scheiding zijn baan verloor en daarna, omdat hij zijn ex en haar vriend niet meer wilde zien, bij zijn voetbalclub is gestopt, heeft hij zijn strijd tegen de narigheid echter toch verloren.
Het ergste vond hij nog dat al zijn vrienden hem in de steek lieten en partij trokken voor zijn ex. Hij is, om het tij te keren, nog wel een paar keer met een vriend van vroeger in gesprek gegaan, maar had al snel door dat dit zinloos was. Zijn ex had haar verhaal vol leugens namelijk zo overtuigend gebracht dat er niet tegen te vechten viel. Tenminste, dat vond hij. Als hij zijn verhaal deed, merkte hij namelijk aan alles dat ze hem niet echt of helemaal niet geloofden en hij heeft nooit een greintje steun van iemand gehad.
Het gevolg daarvan was dat hij alle banden met zijn vroegere vrienden verbroken heeft en omdat hij niet iemand is die gemakkelijk nieuwe contacten legt, duurde het niet lang voor hij in het zwarte gat was beland.
Hij heeft hierdoor één vriend overgehouden en dat is de alcohol. Omdat hij door die vriendschap steeds minder aandacht voor zichzelf en zijn huis kreeg, is hij inmiddels net een zwerver die in een pakhuis woont.
Het liefst zou hij niet meer buiten komen, maar omdat hij toch eten en vooral dus drinken moet, ontkomt hij daar niet aan.
Om zo min mogelijk mensen te zien, doet hij zijn boodschappen echter óf heel vroeg óf net voor de winkel sluit. Ondanks dat treft hij zo af en toe toch nog wel een bekende en moet hij misschien wel goed bedoelde, maar minder leuke opmerkingen aanhoren en die doen hem heel veel pijn.
Het gevolg is dan ook dat hij de eerste paar dagen na zo’n ontmoeting nog veel meer drinkt dan normaal.
Vele dorpelingen praten over hem, zeggen medelijden met hem te hebben en spreken de verwachting uit dat hij dit leven, wat zijn gezondheid betreft, niet lang volhoudt. Er is echter niemand die het niet bij praten laat, maar een poging doet om hem op welke manier dan ook te helpen. Zelfs zijn familie laat zich nooit meer zien, maar daar heeft hij zelf min of meer voor gekozen. Toen hij de indruk kreeg dat ook zij de verhalen van zijn ex geloofden en hem niet, heeft hij ze namelijk de deur gewezen.
Net als hij weer naar de koelkast loopt voor een nieuw biertje, hoort hij gerucht bij de voordeur. Zijn eerste gedachte is dat het kwajongens zijn, want visite krijgt hij immers nooit en hij heeft een sticker op de deur dat hij geen reclamefolders wil. Omdat zijn bel het niet meer doet en hij er dus geen last van kan hebben dat iemand daarop drukt, maakt hij zich niet druk over wie er bij zijn huis lopen. Veel vernielen kunnen ze namelijk toch niet en als hij niet reageert, gaan ze vanzelf weg.
Als hij opeens iemand op de deur hoort kloppen en zijn naam hoort roepen, schrikt hij. Vooral omdat hij geen flauw idee heeft wie dat kan zijn. Het enige wat hij zich kan bedenken is dat het politie of een andere hulpdienst is en omdat hij niet zou weten wat die hier moeten, besluit hij niet open te doen en weer op de bank neer te zakken.
Daarmee is hij echter niet van zijn bezoek af, want de man blijft kloppen en begint steeds harder te roepen.
Omdat de stem wel een zekere herkenning bij hem naar boven roept, besluit hij na een paar minuten om toch maar open te doen.
Als hij dat heeft gedaan, voelt hij zich schrikken en staat hij even met zijn ogen te knipperen van verbazing. Hij kijkt namelijk in de ogen van Gert, een oude vriend die, volgens hem, al jaren in Limburg woont en dus niet zomaar even naar de Veluwe is komen rijden. Zeker niet omdat ze elkaar al heel lang niet meer gesproken hebben of op een andere manier contact hebben gehad.
‘Hoi Paul. Hoe is het met je?’
‘Prima. Je hoeft dus geen poging te doen om me te redden. Ik heb trouwens ook geen zin meer in al die kletsverhalen. Dat ik alles in mijn leven fout heb gedaan en het mijn schuld is dat mijn vrouw nu bij een ander in bed ligt, weet ik zo onderhand namelijk wel. Heel leuk dus dat je geweest bent, maar je kunt gerust weer gaan. Ik zit namelijk al ver genoeg in de ellende en heb geen zin om me er, door wie dan ook, nog verder in te laten duwen.’
Gert krijgt geen kans om antwoord te geven, want Paul gooit zonder nog iets te zeggen de deur voor zijn neus dicht en loopt terug naar de bank. Daar hoort hij dat zijn gast het er niet bij laat zitten en blijft kloppen en roepen en daarom denkt hij even om toch weer open te doen. Omdat hij verwacht dat Gert met bijna dezelfde preek komt die hij al veel vaker heeft gehad en de verhalen van zijn ex ook wel zal geloven, gooit hij dat plan echter overboord. Als hij niet reageert, zal zijn vriend van vroeger namelijk vanzelf wel vertrekken en dat doet hij na een minuutje of tien ook.
Omdat Paul de volgende dag niets meer van Gert hoort, denkt hij echt van hem af te zijn en daaruit maakt hij op dat zijn vroegere vriend dus net zo is als alle anderen. Hij zal ook echt niet speciaal voor hem hierheen zijn gekomen, maar al in de buurt zijn geweest en natuurlijk iemand over hem hebben horen praten.
Dat hij door alle negatieve gebeurtenissen niet meer in staat is om nog iets goeds van iemand te zien, dringt pas later tot hem door. Een week later blijkt namelijk dat Gert toch anders is als die andere zogenaamde vrienden. Als Paul naar de schuur is geweest om lege flesjes weg te brengen, staat hij namelijk weer voor zijn neus.
‘Ik heb je toch gezegd dat ik geen behoefte aan je wijze woorden heb?’
‘Dat interesseert me niets. Ik blijf namelijk net zolang komen tot je met me wil praten en we samen een plan hebben gemaakt om je leven weer op de rails te krijgen. Ik ben hier dus, voor alle duidelijkheid, niet om je te veroordelen, maar om je te helpen. Het heeft daarom geen zin om me nog eens weg te sturen, want ik rust niet voor je geholpen bent. Ik heb een week vakantie genomen en desnoods neem ik er nog één, dus je moet een lange adem hebben om van me af te komen.’
‘Waarom doe je dit?’
‘Omdat ik je altijd een topkerel heb gevonden en het vreselijk vind dat je nu zo’n dramatisch leven hebt.’
‘Oké, maar volgens het hele dorp is dat mijn eigen schuld.’
‘Ik heb die verhalen ook gehoord, maar kan me niet voorstellen dat ze waar zijn.
Natuurlijk zul je fouten hebben gemaakt, maar dat doet iedereen en is de normaalste zaak van de wereld. Ik heb echter het gevoel dat jij ten onrechte zwart bent gemaakt, want zoals ze hier over je praten, ken ik je niet. Toen ik hoorde wat men over je zei, bleek ik, ondanks dat we elkaar al lang niet gezien of gesproken hebben, toch nog de nodige vriendschap voor je te voelen en daarom ben ik hier. Desnoods ga je met me mee naar Limburg om daar een nieuw leven op te bouwen, maar blijf alsjeblieft niet op deze manier doorgaan. Het leven is namelijk te kostbaar om er zo roekeloos mee om te gaan. Al begrijp ik best dat je het spoor een tijdje bijster bent geweest.’
De mannen hebben een heel lang en enorm verhelderend, soms emotioneel en vooral leerzaam gesprek. Gert hoort namelijk hoe Pauls leven echt is verlopen en die ziet in dat je een echte vriend niet regelmatig hoeft te zien. Als hij er, zoals Gert, is als je hem nodig hebt, is het al meer dan genoeg.
Eerst leek hij wel met de ellende om te kunnen gaan. Toen hij na de scheiding zijn baan verloor en daarna, omdat hij zijn ex en haar vriend niet meer wilde zien, bij zijn voetbalclub is gestopt, heeft hij zijn strijd tegen de narigheid echter toch verloren.
Het ergste vond hij nog dat al zijn vrienden hem in de steek lieten en partij trokken voor zijn ex. Hij is, om het tij te keren, nog wel een paar keer met een vriend van vroeger in gesprek gegaan, maar had al snel door dat dit zinloos was. Zijn ex had haar verhaal vol leugens namelijk zo overtuigend gebracht dat er niet tegen te vechten viel. Tenminste, dat vond hij. Als hij zijn verhaal deed, merkte hij namelijk aan alles dat ze hem niet echt of helemaal niet geloofden en hij heeft nooit een greintje steun van iemand gehad.
Het gevolg daarvan was dat hij alle banden met zijn vroegere vrienden verbroken heeft en omdat hij niet iemand is die gemakkelijk nieuwe contacten legt, duurde het niet lang voor hij in het zwarte gat was beland.
Hij heeft hierdoor één vriend overgehouden en dat is de alcohol. Omdat hij door die vriendschap steeds minder aandacht voor zichzelf en zijn huis kreeg, is hij inmiddels net een zwerver die in een pakhuis woont.
Het liefst zou hij niet meer buiten komen, maar omdat hij toch eten en vooral dus drinken moet, ontkomt hij daar niet aan.
Om zo min mogelijk mensen te zien, doet hij zijn boodschappen echter óf heel vroeg óf net voor de winkel sluit. Ondanks dat treft hij zo af en toe toch nog wel een bekende en moet hij misschien wel goed bedoelde, maar minder leuke opmerkingen aanhoren en die doen hem heel veel pijn.
Het gevolg is dan ook dat hij de eerste paar dagen na zo’n ontmoeting nog veel meer drinkt dan normaal.
Vele dorpelingen praten over hem, zeggen medelijden met hem te hebben en spreken de verwachting uit dat hij dit leven, wat zijn gezondheid betreft, niet lang volhoudt. Er is echter niemand die het niet bij praten laat, maar een poging doet om hem op welke manier dan ook te helpen. Zelfs zijn familie laat zich nooit meer zien, maar daar heeft hij zelf min of meer voor gekozen. Toen hij de indruk kreeg dat ook zij de verhalen van zijn ex geloofden en hem niet, heeft hij ze namelijk de deur gewezen.
Net als hij weer naar de koelkast loopt voor een nieuw biertje, hoort hij gerucht bij de voordeur. Zijn eerste gedachte is dat het kwajongens zijn, want visite krijgt hij immers nooit en hij heeft een sticker op de deur dat hij geen reclamefolders wil. Omdat zijn bel het niet meer doet en hij er dus geen last van kan hebben dat iemand daarop drukt, maakt hij zich niet druk over wie er bij zijn huis lopen. Veel vernielen kunnen ze namelijk toch niet en als hij niet reageert, gaan ze vanzelf weg.
Als hij opeens iemand op de deur hoort kloppen en zijn naam hoort roepen, schrikt hij. Vooral omdat hij geen flauw idee heeft wie dat kan zijn. Het enige wat hij zich kan bedenken is dat het politie of een andere hulpdienst is en omdat hij niet zou weten wat die hier moeten, besluit hij niet open te doen en weer op de bank neer te zakken.
Daarmee is hij echter niet van zijn bezoek af, want de man blijft kloppen en begint steeds harder te roepen.
Omdat de stem wel een zekere herkenning bij hem naar boven roept, besluit hij na een paar minuten om toch maar open te doen.
Als hij dat heeft gedaan, voelt hij zich schrikken en staat hij even met zijn ogen te knipperen van verbazing. Hij kijkt namelijk in de ogen van Gert, een oude vriend die, volgens hem, al jaren in Limburg woont en dus niet zomaar even naar de Veluwe is komen rijden. Zeker niet omdat ze elkaar al heel lang niet meer gesproken hebben of op een andere manier contact hebben gehad.
‘Hoi Paul. Hoe is het met je?’
‘Prima. Je hoeft dus geen poging te doen om me te redden. Ik heb trouwens ook geen zin meer in al die kletsverhalen. Dat ik alles in mijn leven fout heb gedaan en het mijn schuld is dat mijn vrouw nu bij een ander in bed ligt, weet ik zo onderhand namelijk wel. Heel leuk dus dat je geweest bent, maar je kunt gerust weer gaan. Ik zit namelijk al ver genoeg in de ellende en heb geen zin om me er, door wie dan ook, nog verder in te laten duwen.’
Gert krijgt geen kans om antwoord te geven, want Paul gooit zonder nog iets te zeggen de deur voor zijn neus dicht en loopt terug naar de bank. Daar hoort hij dat zijn gast het er niet bij laat zitten en blijft kloppen en roepen en daarom denkt hij even om toch weer open te doen. Omdat hij verwacht dat Gert met bijna dezelfde preek komt die hij al veel vaker heeft gehad en de verhalen van zijn ex ook wel zal geloven, gooit hij dat plan echter overboord. Als hij niet reageert, zal zijn vriend van vroeger namelijk vanzelf wel vertrekken en dat doet hij na een minuutje of tien ook.
Omdat Paul de volgende dag niets meer van Gert hoort, denkt hij echt van hem af te zijn en daaruit maakt hij op dat zijn vroegere vriend dus net zo is als alle anderen. Hij zal ook echt niet speciaal voor hem hierheen zijn gekomen, maar al in de buurt zijn geweest en natuurlijk iemand over hem hebben horen praten.
Dat hij door alle negatieve gebeurtenissen niet meer in staat is om nog iets goeds van iemand te zien, dringt pas later tot hem door. Een week later blijkt namelijk dat Gert toch anders is als die andere zogenaamde vrienden. Als Paul naar de schuur is geweest om lege flesjes weg te brengen, staat hij namelijk weer voor zijn neus.
‘Ik heb je toch gezegd dat ik geen behoefte aan je wijze woorden heb?’
‘Dat interesseert me niets. Ik blijf namelijk net zolang komen tot je met me wil praten en we samen een plan hebben gemaakt om je leven weer op de rails te krijgen. Ik ben hier dus, voor alle duidelijkheid, niet om je te veroordelen, maar om je te helpen. Het heeft daarom geen zin om me nog eens weg te sturen, want ik rust niet voor je geholpen bent. Ik heb een week vakantie genomen en desnoods neem ik er nog één, dus je moet een lange adem hebben om van me af te komen.’
‘Waarom doe je dit?’
‘Omdat ik je altijd een topkerel heb gevonden en het vreselijk vind dat je nu zo’n dramatisch leven hebt.’
‘Oké, maar volgens het hele dorp is dat mijn eigen schuld.’
‘Ik heb die verhalen ook gehoord, maar kan me niet voorstellen dat ze waar zijn.
Natuurlijk zul je fouten hebben gemaakt, maar dat doet iedereen en is de normaalste zaak van de wereld. Ik heb echter het gevoel dat jij ten onrechte zwart bent gemaakt, want zoals ze hier over je praten, ken ik je niet. Toen ik hoorde wat men over je zei, bleek ik, ondanks dat we elkaar al lang niet gezien of gesproken hebben, toch nog de nodige vriendschap voor je te voelen en daarom ben ik hier. Desnoods ga je met me mee naar Limburg om daar een nieuw leven op te bouwen, maar blijf alsjeblieft niet op deze manier doorgaan. Het leven is namelijk te kostbaar om er zo roekeloos mee om te gaan. Al begrijp ik best dat je het spoor een tijdje bijster bent geweest.’
De mannen hebben een heel lang en enorm verhelderend, soms emotioneel en vooral leerzaam gesprek. Gert hoort namelijk hoe Pauls leven echt is verlopen en die ziet in dat je een echte vriend niet regelmatig hoeft te zien. Als hij er, zoals Gert, is als je hem nodig hebt, is het al meer dan genoeg.