Vrijheid van meningsuiting of belediging?

Model: vrijheid-van-meningsuiting-of-belediging
€1,00 Excl. BTW: €1,00

Omschrijving

‘Is Peter er nog niet?’
‘Hij was tegen half vier al thuis, maar heeft zich even gedoucht en is daarna weer vertrokken.’
‘Moest hij dan niet werken?’
‘Volgens hem was er weinig te doen en had hij daarom vrij genomen. Hij is met vrienden naar het strand en zei laat thuis te zijn, maar ook dat hij morgen vrij was en er niet vroeg uit hoefde.’
‘Ik dacht juist dat ze op zijn werk zomers altijd druk waren, maar dat kan ik mis hebben.’

‘Dat zal dan wel, want zijn baas geeft hem niet zomaar vrij.’
‘Klopt en ik denk trouwens dat het goed voor hem is dat hij zich even ontspant. Ik vind hem de laatste tijd namelijk erg geprikkeld. Ik had daar misschien een keer met hem over moeten praten, maar om ruzie te voorkomen heb ik dat niet gedaan.’
‘Dat begrijp ik en je hebt, denk ik, gelijk. Laten we nog maar even afwachten voor we iets doen en hoewel hij geen prater is, kan hij er ook best zelf over beginnen als er iets is.’
‘Precies en we moeten het probleem niet onnodig groot maken. Hij is tenslotte twintig en goed in staat om zijn eigen boontjes te doppen.’

Bart en Yvonne praten en denken niet meer over hun zoon. Als ze de volgende ochtend beneden komen en zien dat hij er nog steeds niet is, kijken ze elkaar echter geschrokken aan.
‘Ik heb geen berichtje van hem gehad. Jij wel?’
‘Nee, ik ook niet.’
‘Het is in ieder geval gunstig dat de politie er niet is geweest. Als hij een ongeluk had gehad of opgepakt was, zouden ze namelijk wel iets van zich hebben laten horen. Het kan zijn dat mijn wens de vader van mijn gedachten is, maar ik reken er daarom op dat hij bij een van zijn vrienden is. Hij zal best ergens zijn roes uit liggen te slapen. Het weer van gisteren nodigde de mannen immers wel uit om flink te drinken.’

Yvonne is wat verbolgen.
‘Ik gun hem zijn biertje en hij mag van mij best een keer te veel drinken. Als hij ’s nachts niet thuiskomt, kan hij dat echter laten weten. Het is hier immers geen hotel waar hij kan komen en gaan wanneer hij wil. Jij zegt wel dat je niet verwacht dat hij een ongeluk heeft gehad, maar hoe vaak lees je niet dat iemand verongelukt is en ze hem een dag later pas vinden. Hij kan wel slachtoffer van een misdrijf zijn geworden.’
‘Zal ik hem bellen? Normaal doen we dat nooit, maar je hebt gelijk. Hij had best even wat van zich kunnen laten horen en als hij daar geen gelegenheid voor heeft gehad, is het tijd om actie te ondernemen.’
‘Bel maar. Hij kan daar wel kwaad om worden, maar moet ons ook begrijpen.’
‘Ja, toch.’

Als Bart het nummer van zijn zoon heeft ingetoetst, wachten zijn vrouw en hij vol spanning op een reactie. Die komt er echter niet en ook bij zijn drie volgende pogingen niet.
Daarom besluit hij een appje te sturen en de voicemail in te spreken. Als hij dat gedaan heeft, legt hij met een bezorgd gezicht zijn telefoon op tafel.


‘We kunnen nu alleen nog afwachten. Zal ik even naar mijn werk bellen om vandaag vrij te nemen? Dat ben je tenminste niet alleen.’
‘Graag. Zouden we trouwens echt niets meer kunnen doen?’
‘Ik kan een van zijn vrienden bellen, maar weet niet of dat slim is. We veroorzaken er namelijk veel commotie mee en daar zal hij niet blij mee zijn. Ik heb trouwens ook geen idee wie zijn kameraden zijn. Vroeger ging hij altijd met die jongens van de voetbalclub om, maar dat doet hij volgens mij al een heel tijdje niet meer.’

Omdat ze niets meer kunnen doen, kijken Bart en Yvonne elkaar verslagen aan. Gelukkig voor hen wachten dit keer niet lang, want even later gaat Bart zijn telefoon en omdat hij ziet dat het zijn zoon is, neemt hij vliegensvlug op.
‘Ja.’
‘Hoi, met Peter. Sorry dat ik niet thuisgekomen ben, maar het is gisteren nogal uit de hand gelopen. Ik moet eerst nog wat doen, maar over een uurtje of twee, drie ben ik er wel.’
‘Waar ben je nu dan?’
‘Op het strand, maar jullie zien me in de loop van de dag.’

Bart wil nog meer vragen, maar Peter heeft de verbinding al verbroken.
‘Ik weet niet wat er is gebeurd, maar heb hier een slecht gevoel over. Er is namelijk geen mens die voor zijn lol ’s ochtends om acht uur op het strand is. Ja, om te wandelen, maar dat heeft Peter nog nooit gedaan.’
‘Zou hij daar geslapen hebben?’
‘Dat kan. Zeker als hij dronken is geweest.’
‘Waarom zou hij dan nu niet naar huis komen?’
‘Geen idee. Ik hoorde trouwens geen mensen om hem heen.’

‘Het is al vreemd dat hij op het strand is, maar eerst zei hij dat hij er over een paar uur weer was en daarna in de loop van de dag.’
‘Je hebt gelijk en ik ben iets van plan, maar weet niet of dat verstandig is.’
‘Wat wil je gaan doen?’
‘Naar hem toe. Er kan namelijk best wat aan de hand zijn.’
‘Ga maar, want ik maak me grote zorgen. Als je niet gaat en later blijkt dat hij je hulp nodig had, heb je er de rest van je leven spijt van.’
‘Klopt.’

Als Bart op het strand komt en vanuit de verte zijn zoon alleen en voorovergebogen op een bankje ziet zitten, vermoedt hij dat het een goed besluit is geweest om hierheen te komen.
Daarom loopt hij snel naar de jongen toe. Peter lijkt op te staan als hij zijn vader ziet naderen, maar blijft na een kleine aarzeling toch zitten. Hij is echter niet blij met zijn gezelschap.

‘Wat kom je doen? Ik zei toch dat ik in de loop van de dag naar huis zou komen en er niets aan de hand was?’
‘We maakten ons zorgen om je en dat is normaal. Je bent namelijk nog nooit een nacht zonder bericht weggebleven en het is vreemd dat je hier zit. Ik ben er trouwens niet om je de les te lezen, maar alleen om je te helpen. Als dat tenminste nodig is en dat geloof ik wel.’

Als Peter opstaat en met een stuurs gezicht wegloopt, vreest Bart dat hij toch beter niet had kunnen komen. Net als hij besloten heeft om dan maar naar huis te gaan, ziet hij dat zijn zoon terug komt lopen en daarom gaat hij op het bankje zitten. Daar hoort hij even later wat er aan de hand is.
‘Ik heb gisteren op staande voet ontslag gehad.’
‘Joh. Wat is er gebeurd?’
‘Toen de directeur bij me kwam en zei dat ik een partij dozen in zijn auto moest zetten, heb ik gevraagd of hij last van zijn handen had. Toen hij zei dat ik op mijn woorden moest letten, heb ik hem een dictator genoemd die over de rug van zijn personeel multimiljonair aan het worden is. Toen hij zei dat ik vertrekken kon, heb ik voor hem geklapt en gezegd dat hij beter commandant in het leger kon worden.’

‘Ik snap dat je ontslagen bent, want zoiets kun je niet zeggen. Hoe haal je het in je hoofd?’
‘Pa, hij moet niet zeuren en jij ook niet. Er is in ons land vrijheid van meningsuiting, dus heb ik alle recht om te zeggen wat ik vind.’

‘Je haalt twee dingen door elkaar. We kennen hier inderdaad vrijheid van meningsuiting. Als je het ergens niet mee eens bent, mag je dat dus zeggen en hoef je niet gelijk bang te zijn voor de gevolgen. Je hoort je kritiek echter wel op een respectvolle manier te brengen. Jij hebt die man echter tot op het bot beledigd en dingen geroepen die nergens op slaan. Dat heeft dus niets met vrijheid van meningsuiting te maken. Je kunt je daarom alleen heel diep schamen voor wat je hebt gedaan en ik zou eens heel diep na gaan denken. Als je niets aan je negatieve gedrag van de laatste tijd doet, krijg je namelijk nog veel meer problemen.’