Vuurwerk drank of opvoeding?

Model: vuurwerk-drank-of-opvoeding
€0,00 Excl. BTW: €0,00

Omschrijving

Fred had zich wel voorgenomen om niet te snel dronken te worden, maar is om een uur of negen al niet heel vast ter been meer. Toch is hij nog wel zo helder om het niet erger te laten worden. Daarom besluit hij wat te eten en als zijn vrienden naar buiten gaan om vuurwerk af te steken, staat hij gelijk op om mee te gaan.

Buiten houden de jongens, ondanks dat ze een enorm kabaal veroorzaken, wel rekening met hun omgeving.
Als er wandelaars of fietsers langskomen, stoppen ze namelijk een paar tellen met schieten en ze gooien ook niets naar auto’s.
Zelfs als een man komt vragen of ze even willen pauzeren zodat hij zijn hondje uit kan laten, doen ze dat meteen.

Gedurende de avond begint de stemming van de jongens echter langzaam om te slaan. Ze worden ten eerste luidruchtiger, maar van rekening houden met een ander is na een tijdje ook geen sprake meer.
Integendeel zelfs, want iedereen die hen passeert kan een enorme klap vuurwerk vlak voor of achter zich verwachten. Dat levert de knapen wel veel boze blikken en gebaren op, maar escaleren doet het niet. Het wordt echter wel steeds moeilijker voor ze om normaal te blijven doen.

De kroegbaas heeft ze al een paar keer gewaarschuwd dat ze zich moeten gedragen en er anders uit gezet worden, maar daar trekken ze zich niets van aan. Het is volgens hen namelijk maar een keer per jaar oudjaar, dus menen ze alle recht te hebben om er een feest van te maken.
Dat vindt de eigenaar van het café ook wel, maar hij heeft geen trek om de rest van de avond met dit gedoe opgescheept te zitten.
Daarom trommelt hij wat versterking op en worden Fred en zijn vrienden niet al te zachtzinnig naar buiten gewerkt. 

De jongens laten dit niet zomaar gebeuren, maar moeten het onderspit delven tegen deze mannen en daarom zitten ze even later buiten hun wonden te likken. Eerst zijn ze een beetje onder de indruk van wat er is gebeurd, maar met hulp van een krat bier, die een jongen thuis heeft gehaald, hebben ze hun bravoure al snel weer terug.

Het duurt nu echter niet lang meer voor het te gek wordt. Als er twee agenten langslopen, beginnen ze hen namelijk met vuurwerk te bestoken en natuurlijk blijft dat niet zonder gevolgen.
‘Jongens, doe dit nu niet. Wij doen niet kinderachtig en zeggen er niets van dat jullie in het openbaar alcohol drinken. Laten we het dus leuk houden en dwing ons niet om in te grijpen.’

De knapen beginnen luid te joelen, maar de politiemensen reageren niet en lopen, zonder iets te zeggen, verder. Het soepele optreden van de agenten wordt door de knapen echter niet als zodanig ervaren.
‘Wat een arrogante kwallen zijn dat.’
‘Zeg dat wel. Die vent had het over ingrijpen, maar wat zouden ze dan met z’n tweeën willen doen tegen ons vieren?’
‘Geen idee. Al kunnen ze natuurlijk hulp inroepen van wat andere agenten.’
‘Dat kan, maar ze zullen toch niet denken dat wij daarop blijven wachten. Als ze je meenemen, zit je vannacht namelijk in de cel en daar heb ik geen zin in.’

‘Ik ook niet. Zullen we trouwens even naar de keet van Tjeerd en zijn vrienden gaan? Daar kunnen we namelijk goed eten voor een prikkie en het bier is er ook goedkoop.’
‘Als ze ons binnenlaten. We hebben immers al heel wat op en ze zijn nogal streng.’
‘Als we er niet in mogen, slaan we ons toch naar binnen. Ik denk trouwens dat het wel meevalt, want iedereen heeft heel wat op.’
‘Dat is waar. Misschien kunnen we trouwens om twaalf uur wel met de hele groep naar het dorp gaan om lol te maken. Als we met een man of dertig zijn, durft de politie toch niets te doen.’

Als ze bij de keet komen, worden de jongens met gejuich ontvangen. Omdat het merendeel van de aanwezigen inderdaad al onder invloed is, wordt de stemming steeds uitbundiger. Zeker als een van de knapen met een voorstel komt.
‘Bij ons achter de schuur ligt een hele berg sloophout. Dat moet ik komende week naar de gemeentewerf brengen, maar we kunnen het ook nu op straat gooien en in brand steken. Mijn ouders zijn de eerste uren nog niet thuis, dus die kunnen er niets van zeggen en wat de andere mensen ervan vinden, interesseert me niet.’
‘Als we een vuur maken, kan niemand erdoor en vernielen we het asfalt.’
‘Wie erlangs moet, heeft pech en rijdt maar om en het is toch al de hoogste tijd dat ze die weg opnieuw asfalteren.’

Omdat er niemand tegen het plan is, gaan de knapen gelijk aan de slag en duurt het niet lang voor ze een flink vuur hebben gemaakt. Er komen nu steeds meer anderen bij, waarvan velen het nodige bij zich hebben om ook in de brand te steken. 
Natuurlijk vergeet men niet te drinken en dat zorgt ervoor dat de stemming steeds losser wordt en het een wonder is dat er geen ernstige ongelukken gebeuren.
Veilig is het namelijk al lang niet meer en het loopt zelfs volledig uit de hand als de politie en de brandweer arriveren. De jongeren beginnen de hulpverleners namelijk met vuurwerk en stukken hout te bekogelen en het ergste is dat er ook ouderen zijn die daaraan meedoen.

Opeens is er echter een man die met woeste gebaren tussen de agenten doorloopt, het vuurwerk en het hout negeert en een knaap vastgrijpt. Fred wordt namelijk door zijn pa opgehaald.
‘Mee jij en waag het niet om tegen te stribbelen. Je mag gerust een biertje drinken en ook wel een paar te veel. Plus dat ik je het vuur niet eens heel erg kwalijk neem. Agenten en brandweermannen bekogelen met vuurwerk en hout slaat echter nergens op en als je morgen nuchter bent, weet je dat net zo goed als ik.’

Fred is te verbluft, en mist ook het lef, om te reageren. Wel loopt hij met een gebogen hoofd en vol schaamte, vanwege het gejoel van de omstanders, met zijn pa mee.  Die laat zich door niemand van de wijs brengen en ook niet door een agent.
‘Is er iemand op het bureau?’
‘Ja, meneer.’
‘Mooi. Ik breng mijn zoon er zelf heen en als jullie klaar met hem zijn, zie ik hem wel verschijnen. Als hij vervelend blijft doen, hoor ik het echter heel graag. In dat geval zal ik namelijk passende maatregelen nemen. Mijn excuses trouwens voor de ellende die hij heeft veroorzaakt. Al heeft hij het natuurlijk niet in zijn eentje gedaan.’

De agent zegt tegen Freds vader dat hij een uitzondering is en dat de wereld er heel anders uit zou zien als iedereen was zoals hij. Van complimenten wil de man echter niets weten.
‘We zijn allemaal jong geweest en iedereen heeft weleens iets doms gedaan. Het is echter mijn taak om hem duidelijk te maken wat wel en niet kan en dat doe ik.’

De agent knikt en Fred en zijn vader beginnen aan een voor hen allebei onvergetelijke wandeling. Ze praten er later nog vaak over na, maar het mooie is dat het wel geholpen heeft.