Omschrijving
Hoewel Ruben al een tijdje wakker is, denkt hij er nog niet over om op te staan. Hij ziet er namelijk vreselijk tegenop om naar school te gaan. Daar vindt hij het sowieso al niet leuk, maar op maandag zeker niet. Dan zitten zijn vriendjes namelijk altijd vol enthousiaste verhalen over wat ze het voorbije weekend hebben beleefd en staat hij er zwijgend bij te kijken.
Op de andere dagen heeft hij trouwens ook niets leuks over thuis te vertellen, want zijn ouders doen nooit wat met hem en hij kan zich niet heugen wanneer hij voor het laatst iets heeft gehad. Geen ijsje of een patatje, maar hij heeft ook geen computer of laptop om spelletjes op te doen en nieuwe kleding of iets anders krijgt hij ook maar zelden. Het enige waar hij zich mee moet zien te vermaken is een stapel oude boeken en tijdschriften, maar die zijn voor volwassenen en niet voor een ventje van tien.
Daarom is hij zelden thuis en zo goed als de hele week bij zijn vriendjes op het voetbalveldje, een paar straten verder, te vinden. Daar ervaart hij namelijk de warmte die er thuis niet is en het zou nog leuker zijn als hij zo af en toe een van zijn vriendjes mee naar huis kon nemen, maar daar wil hij niet over nadenken. Hij schaamt zich er namelijk nogal voor dat er bij hem thuis nooit iets te snoepen en te drinken is en de andere moeders daar altijd direct mee klaarstaan als de kinderen met hun vriendjes binnenkomen.
Hoewel hij regelmatig gevraagd wordt, gaat hij daarom nooit meer met zijn vriendjes mee. Op die manier hoeft hij zelf namelijk ook niemand mee naar huis te vragen.
Hij vindt de maandagen zo vreselijk, dat hij zich weleens schoolziek heeft gehouden. Daar heeft hij, toen zijn ouders dat doorhadden, echter vreselijk voor op zijn kop gehad en daarom doet hij dat niet meer. Wel gaat hij altijd zo laat mogelijk naar school, want op die manier hoeft hij immers niet met de jongens te kletsen en hoort hij hun verhalen ook niet. Natuurlijk nog wel in de pauze, maar dan zijn ze meestal veel minder enthousiast dan voor schooltijd.
Als hij, na zich snel te hebben gewassen, beneden komt, ziet hij een briefje liggen waarop staat dat zijn moeder naar de huisarts is en zijn vader ziek op bed ligt. Daar schrikt hij echter niet van, want dat gebeurt vaker en hij heeft nog nooit gehoord dat er iets ernstigs met een van de twee is.
Als de jongen nadat hij ontbeten heeft de tafel afruimt en wat in de vuilnisbak gooit, schrikt hij enorm. Hij ziet namelijk twee lege wijnflessen en een groot aantal bierdoppen en beseft, ondanks zijn jonge leeftijd, gelijk dat zijn ouders dus niet zo zuinig leven als ze hem laten doen. Hij vindt dit erg gemeen van ze, maar weet dat hij niet het lef heeft om er met ze over te beginnen. Ze willen namelijk niet dat hij zich ergens mee bemoeit en kunnen vreselijk tekeergaan als hij dat, bij hoge uitzondering, een keer wel doet.
De lege flessen en die dopjes kunnen trouwens best de reden zijn dat hij nooit in de schuur mag komen, want dan ziet hij immers niet wat er in de vuilniszak zit. Als ze gisteravond en vannacht hebben zitten drinken, zullen ze dat namelijk best vaker doen. Normaal ruimen ze hun rommel altijd op, maar dat zullen ze dit keer wel vergeten zijn en misschien komt dat omdat ze ziek zijn.
Als hij, omdat zijn ouders er niet zijn, besluit om in de schuur bij de vuilnis te gaan kijken, krijgt hij een nog raarder gevoel dan hij al had. De sleutel die normaal gesproken altijd aan het rekje hangt, is nu namelijk weg en hij weet honderd procent zeker dat zijn moeder die niet nodig heeft gehad om haar fiets te pakken. Dus zal er daar best iets zijn wat hij niet mag zien.
Omdat Ruben op de klok ziet dat het de hoogste tijd is om naar school te gaan, rent hij de deur uit. De bierdoppen en de lege flessen houden hem echter zo bezig, dat hij het liefst naar een stille plek zou gaan om na te kunnen denken.
Hij had dit namelijk nooit van zijn ouders verwacht en hoe meer hij erover nadenkt, des te gemener hij ze vindt. Het is immers nogal wat om zelf te gaan zitten drinken en voor hem niets over te hebben. Zelf zou hij zoiets nooit doen, maar zijn vader en moeder dus blijkbaar wel.
Als Ruben tussen de middag met tegenzin naar huis is gelopen, ziet hij van de weg af al dat er niemand in de keuken is en als hij binnenkomt, blijkt zijn moeder ook op bed te liggen. Omdat hij daar wel van schrikt, loopt hij naar boven om te vragen wat er is. Zijn belangstelling wordt echter niet op prijs gesteld. Als hij zijn hoofd om de hoek van de slaapkamerdeur steekt, begint zijn moeder namelijk woest te schreeuwen.
‘Wat kom je doen? Er ligt toch een briefje dat je vader en ik ziek zijn? Laat ons dus met rust en vanavond moet je zelf voor je eten zorgen. Ik weet niet of er nog wat is, maar anders moet je even naar de winkel. Er zit denk ik nog wel geld in het potje en anders ga je maar naar de buurvrouw om iets te lenen. Hoepel nu maar op naar beneden en laat je vandaag niet meer zien of horen, want wij willen slapen.’
Ruben doet enorm geschrokken wat zijn moeder zegt en besluit naar zijn beste vriend te gaan. Als hij daar vertelt dat zijn ouders ziek op bed liggen, hebben ze vast wel een broodje voor hem. Zijn vriendje brengt namelijk weleens vaker iets te eten voor hem mee.
Als hij buiten komt en de sleutel in de schuurdeur ziet zitten, besluit hij het eten echter even uit te stellen en eerst te gaan kijken wat daar te zien is.
Dat is veel meer dan hij had verwacht en zet zijn leven totaal op zijn kop. Er staat namelijk een kachel, een bank en wat stoelen, een tas met chips en daarnaast nog een frituurpan en een koelkast met eten en vooral veel sterke drank.
Dit is veel meer dan het ventje kan verdragen en daarom rent hij luid huilend en compleet in de war weg. Hij komt alleen niet ver, want aan het eind van de straat ziet hij een fietser over het hoofd en valt hij met een enorme klap op de weg.
Omdat hij het nu helemaal uitschreeuwt van ellende, komen er van alle kanten mensen naar hem toe. Die doen eerst erg geschrokken, maar dat verandert in opluchting als ze zien dat er niet echt iets aan de hand is. De moeder van zijn vriendje heeft echter gelijk het gevoel dat er meer met de jongen is dan het lijkt en neemt Ruben daarom mee naar haar huis.
Daar vertelt de ongelukkige knaap alles wat hij vandaag heeft meegemaakt en daarmee maakt hij de vrouw eerst even sprakeloos. Daarna belt ze met Rubens school dat hij vanmiddag niet komt, overlegt ze met haar man en loopt ze een uurtje later met de jongen mee naar zijn ouders.
Als ze daar met een enorme gescheld worden ontvangen, neemt ze het ventje echter weer mee en schakelt ze de gemeente in voor hulp.
Het gevolg is dat Ruben eerst een tijdje bij zijn vriendje logeert, daarna weer naar zijn ouders gaat en omdat dit niet goed blijkt te gaan, voorgoed bij zijn beste vriend gaat wonen.
Op de andere dagen heeft hij trouwens ook niets leuks over thuis te vertellen, want zijn ouders doen nooit wat met hem en hij kan zich niet heugen wanneer hij voor het laatst iets heeft gehad. Geen ijsje of een patatje, maar hij heeft ook geen computer of laptop om spelletjes op te doen en nieuwe kleding of iets anders krijgt hij ook maar zelden. Het enige waar hij zich mee moet zien te vermaken is een stapel oude boeken en tijdschriften, maar die zijn voor volwassenen en niet voor een ventje van tien.
Daarom is hij zelden thuis en zo goed als de hele week bij zijn vriendjes op het voetbalveldje, een paar straten verder, te vinden. Daar ervaart hij namelijk de warmte die er thuis niet is en het zou nog leuker zijn als hij zo af en toe een van zijn vriendjes mee naar huis kon nemen, maar daar wil hij niet over nadenken. Hij schaamt zich er namelijk nogal voor dat er bij hem thuis nooit iets te snoepen en te drinken is en de andere moeders daar altijd direct mee klaarstaan als de kinderen met hun vriendjes binnenkomen.
Hoewel hij regelmatig gevraagd wordt, gaat hij daarom nooit meer met zijn vriendjes mee. Op die manier hoeft hij zelf namelijk ook niemand mee naar huis te vragen.
Hij vindt de maandagen zo vreselijk, dat hij zich weleens schoolziek heeft gehouden. Daar heeft hij, toen zijn ouders dat doorhadden, echter vreselijk voor op zijn kop gehad en daarom doet hij dat niet meer. Wel gaat hij altijd zo laat mogelijk naar school, want op die manier hoeft hij immers niet met de jongens te kletsen en hoort hij hun verhalen ook niet. Natuurlijk nog wel in de pauze, maar dan zijn ze meestal veel minder enthousiast dan voor schooltijd.
Als hij, na zich snel te hebben gewassen, beneden komt, ziet hij een briefje liggen waarop staat dat zijn moeder naar de huisarts is en zijn vader ziek op bed ligt. Daar schrikt hij echter niet van, want dat gebeurt vaker en hij heeft nog nooit gehoord dat er iets ernstigs met een van de twee is.
Als de jongen nadat hij ontbeten heeft de tafel afruimt en wat in de vuilnisbak gooit, schrikt hij enorm. Hij ziet namelijk twee lege wijnflessen en een groot aantal bierdoppen en beseft, ondanks zijn jonge leeftijd, gelijk dat zijn ouders dus niet zo zuinig leven als ze hem laten doen. Hij vindt dit erg gemeen van ze, maar weet dat hij niet het lef heeft om er met ze over te beginnen. Ze willen namelijk niet dat hij zich ergens mee bemoeit en kunnen vreselijk tekeergaan als hij dat, bij hoge uitzondering, een keer wel doet.
De lege flessen en die dopjes kunnen trouwens best de reden zijn dat hij nooit in de schuur mag komen, want dan ziet hij immers niet wat er in de vuilniszak zit. Als ze gisteravond en vannacht hebben zitten drinken, zullen ze dat namelijk best vaker doen. Normaal ruimen ze hun rommel altijd op, maar dat zullen ze dit keer wel vergeten zijn en misschien komt dat omdat ze ziek zijn.
Als hij, omdat zijn ouders er niet zijn, besluit om in de schuur bij de vuilnis te gaan kijken, krijgt hij een nog raarder gevoel dan hij al had. De sleutel die normaal gesproken altijd aan het rekje hangt, is nu namelijk weg en hij weet honderd procent zeker dat zijn moeder die niet nodig heeft gehad om haar fiets te pakken. Dus zal er daar best iets zijn wat hij niet mag zien.
Omdat Ruben op de klok ziet dat het de hoogste tijd is om naar school te gaan, rent hij de deur uit. De bierdoppen en de lege flessen houden hem echter zo bezig, dat hij het liefst naar een stille plek zou gaan om na te kunnen denken.
Hij had dit namelijk nooit van zijn ouders verwacht en hoe meer hij erover nadenkt, des te gemener hij ze vindt. Het is immers nogal wat om zelf te gaan zitten drinken en voor hem niets over te hebben. Zelf zou hij zoiets nooit doen, maar zijn vader en moeder dus blijkbaar wel.
Als Ruben tussen de middag met tegenzin naar huis is gelopen, ziet hij van de weg af al dat er niemand in de keuken is en als hij binnenkomt, blijkt zijn moeder ook op bed te liggen. Omdat hij daar wel van schrikt, loopt hij naar boven om te vragen wat er is. Zijn belangstelling wordt echter niet op prijs gesteld. Als hij zijn hoofd om de hoek van de slaapkamerdeur steekt, begint zijn moeder namelijk woest te schreeuwen.
‘Wat kom je doen? Er ligt toch een briefje dat je vader en ik ziek zijn? Laat ons dus met rust en vanavond moet je zelf voor je eten zorgen. Ik weet niet of er nog wat is, maar anders moet je even naar de winkel. Er zit denk ik nog wel geld in het potje en anders ga je maar naar de buurvrouw om iets te lenen. Hoepel nu maar op naar beneden en laat je vandaag niet meer zien of horen, want wij willen slapen.’
Ruben doet enorm geschrokken wat zijn moeder zegt en besluit naar zijn beste vriend te gaan. Als hij daar vertelt dat zijn ouders ziek op bed liggen, hebben ze vast wel een broodje voor hem. Zijn vriendje brengt namelijk weleens vaker iets te eten voor hem mee.
Als hij buiten komt en de sleutel in de schuurdeur ziet zitten, besluit hij het eten echter even uit te stellen en eerst te gaan kijken wat daar te zien is.
Dat is veel meer dan hij had verwacht en zet zijn leven totaal op zijn kop. Er staat namelijk een kachel, een bank en wat stoelen, een tas met chips en daarnaast nog een frituurpan en een koelkast met eten en vooral veel sterke drank.
Dit is veel meer dan het ventje kan verdragen en daarom rent hij luid huilend en compleet in de war weg. Hij komt alleen niet ver, want aan het eind van de straat ziet hij een fietser over het hoofd en valt hij met een enorme klap op de weg.
Omdat hij het nu helemaal uitschreeuwt van ellende, komen er van alle kanten mensen naar hem toe. Die doen eerst erg geschrokken, maar dat verandert in opluchting als ze zien dat er niet echt iets aan de hand is. De moeder van zijn vriendje heeft echter gelijk het gevoel dat er meer met de jongen is dan het lijkt en neemt Ruben daarom mee naar haar huis.
Daar vertelt de ongelukkige knaap alles wat hij vandaag heeft meegemaakt en daarmee maakt hij de vrouw eerst even sprakeloos. Daarna belt ze met Rubens school dat hij vanmiddag niet komt, overlegt ze met haar man en loopt ze een uurtje later met de jongen mee naar zijn ouders.
Als ze daar met een enorme gescheld worden ontvangen, neemt ze het ventje echter weer mee en schakelt ze de gemeente in voor hulp.
Het gevolg is dat Ruben eerst een tijdje bij zijn vriendje logeert, daarna weer naar zijn ouders gaat en omdat dit niet goed blijkt te gaan, voorgoed bij zijn beste vriend gaat wonen.