Omschrijving
Als Edwin van zijn werk komt, ziet hij in de keuken één bord staan en daarom denkt hij dat Trudie zich niet goed voelt.
‘Hoef je geen eten? Ben je soms ziek? Joh, had dan niet voor mij gekookt en was naar bed gegaan of op de bank gaan liggen. Ik kan het immers best een keer met brood doen en ik had ook wel naar de snackbar of de chinees willen gaan.’
‘Maak je maar geen zorgen, want ik mankeer niets. Ik ben alleen veel te dik en probeer er al weken iets aan te doen, maar val geen gram af. Toen ik me een uurtje geleden woog, bleek ik zelfs iets te zijn aangekomen. Je zult dus begrijpen dat ik daar moedeloos van ben geworden en nu maar helemaal niet meer eet.’
‘Met niet eten maak je het eerder erger dan beter. Als je niet eet, ga je je namelijk beroerd voelen en het is ook niet goed voor je gezondheid om een maaltijd over te slaan. Voor je het weet, val je flauw en heb je met een beetje pech een nog groter probleem.’
‘Jij kunt mooi kletsen met je strakke buik, maar ik zie er toch niet uit? Alle vrouwen kunnen leuke kleding kopen, maar ik ben genoodzaakt om altijd in van die rare wijde spullen te lopen. Ik ben pas zesenveertig hoor en geen oud mens, dus wil ik er nog leuk uitzien.’
‘Ik denk je wel te begrijpen. Jij vindt jezelf te dik en niet mooi en als dat in je hoofd zit, krijg je het er niet snel uit.’
‘Vind jij dan dat ik ongelijk heb?’
‘Je bent natuurlijk niet slank, maar ik vind je niet dik en zeker niet te dik. Dit zeg ik trouwens niet om jou een plezier te doen, maar het is de waarheid. Ik durf zelfs te zeggen dat ik je zo mooier vind dan wanneer je tien of vijftien kilo minder zou wegen. Het lijkt mij dus onnodig om het jezelf zo moeilijk te maken.’
‘Leugenaar.’
‘Echt niet. Je hebt een grove bouw en als je geen zittend werk had, woog je vast wel een paar kilo minder. Over dat kleine beetje gewicht zou ik me echter niet zo druk halen. Joh, wees nu tevreden met jezelf. Je bent gezond, hebt veel vriendinnen en de kinderen en ik zijn verzot op je, dus wat wil je nog meer?’
‘Ik geloof dat je meent wat je zegt en ben erg blij dat je er zo over denkt. Het punt is alleen dat ik overdag nog meer mensen ontmoet. Als ik die meiden op kantoor hoor praten over hun nieuwe kleding en hun gewicht word ik gewoon jaloers op ze. Het is niet leuk hoor, als je iedere keer te horen krijgt: ‘dat past jou niet’ of ‘daar ben jij te gezet voor’. Ze zeggen nog net niet dat ik te dik ben, maar dat zal eerdaags best een keer komen.’
Als Trudie begint te huilen en de keuken uitloopt, twijfelt Edwin over wat hij zal doen. Hij weet dat ze in dit soort gevallen graag alleen wil zijn, maar heeft medelijden met haar. Daarom besluit hij na even om het risico te nemen dat ze hem wegstuurt en naar boven te lopen.
Daar krijgt hij echter een enorme verrassing te verwerken. Trudie heeft namelijk haar nieuwste jurk aangedaan en staat zich enorm op te doffen. Hij meent zelfs dat ze meer make-up heeft gebruikt dan ze normaal in een hele week doet. Om geen ruzie te krijgen, doet hij echter net of hij dat niet ziet.
‘Ga je uit?’
‘Sorry, dat was ik vergeten te zeggen. Ik ga met mijn collega’s naar de bioscoop en daarna wat drinken. Eerst wilde ik niet meegaan, maar het lijkt me beter om het wel te doen en dat vind jij toch ook?’
‘Natuurlijk. Plezier maken, is altijd beter dan thuis zitten kniezen en je kunt volgens mij wel wat ontspanning gebruiken. Nou, ik ga eten. Het zal zo onderhand wel warm zijn.’
‘Eet ze.’
Als Trudie even later de deur uitloopt, kijkt Edwin haar met een vreemd gevoel na. Hij vindt het namelijk raar dat ze hem nog niets over het uitje met haar collega’s had verteld, wan normaal heeft ze nooit geheimen voor hem. Al kan hij zich voorstellen dat ze eerst niet wilde gaan omdat ze vindt dat ze er niet leuk uitziet. Daarom zal ze zich trouwens wel zo opgedoft hebben.
Voor hem had dat niet gehoeven, want hij vindt haar geweldig zoals ze is. Als ze op deze manier wat meer zelfvertrouwen krijgt, vindt hij het echter prima. Toch blijft hij de hele avond wel een wat onrustig gevoel houden en iets na tien uur blijkt dat terecht te zijn geweest.
Dan ziet hij namelijk een taxi voor de deur stoppen en even later zijn vrouw, ondersteunt door de chauffeur, naar de voordeur strompelen.
Omdat hij meent dat er iets is gebeurd, rent hij geschrokken naar de deur om open te doen. Als hij Trudie in haar ogen kijkt en de lucht ruikt die ze bij zich heeft, is het hem echter duidelijk wat er aan de hand is. De taxichauffeur doet daar trouwens ook niet geheimzinnig over.
‘Wilt u dit vrachtje van me overnemen?
Ze heeft namelijk wat moeite met lopen en u begrijpt wel waarom. Er is trouwens al betaald, dus dat scheelt weer. Nou, succes. Het zal wel een hele toer worden om haar de trap op te krijgen.’
‘Bedankt dat u haar thuis hebt gebracht en de rest zal vast wel goed komen.’
Als Edwin zijn vrouw naar de kamer brengt, schieten hem allerlei dingen door zijn hoofd. Hij denkt wel te weten waarom ze te veel gedronken heeft, maar wil eerst haar verhaal horen. Omdat hij beseft dat er van serieus praten nu weinig komt en ze geen woord zegt, besluit hij maar door te lopen naar boven en morgen verder te zien.
De volgende ochtend blijkt dat hij een goede beslissing heeft genomen. Als hij iets voor zeven uur in de keuken komt, zit ze namelijk met een beschaamd gezicht op hem te wachten.
‘Sorry voor gisteravond. Dit gebeurt me nooit meer.’
Edwin begint te grijnzen.
‘Ik vertrouw erop dat je niet zomaar iets zegt en vind het net zo heel erg wat er is gebeurd. Wil je er verder nog iets over zeggen of vind je dit zo genoeg?’
‘Ik wilde heel graag net als mijn collega’s zijn. Daarom had ik me zo overdreven opgemaakt en heb ik het, net als zij, ook op een drinken gezet. Zij kunnen echter veel beter tegen alcohol dan ik en ik had niet gegeten. Het duurde daarom niet lang voor ik aangeschoten en later dronken was. Er zijn me trouwens wel een paar dingen duidelijk geworden.’
‘Vertel.’
‘Ten eerste is een avondje met jou tig keer leuker dan dat opgedirkte gedoe in de kroeg, Ten tweede was ik niet de slankste vrouw in dat café, maar ook lang niet de dikste. Het valt dus best mee met mijn gewicht en tot slot heb ik over mannelijke aandacht nog niets te klagen. Dus zal ik er nog wel goed uitzien. Al kan de interesse van de heren ook gekomen zijn omdat ik er goedkoop uitzag. Dat van gisteren is echter eenmalig geweest en mijn gezeur over afvallen ook.’
Edwin haalt opgelucht adem en slaat zijn armen om Trudie heen.
‘Ik ben trots op je en hartstikke blij met wat er gisteravond is gebeurd.’
‘Anders ik wel.’
‘Mooi.’
‘Hoef je geen eten? Ben je soms ziek? Joh, had dan niet voor mij gekookt en was naar bed gegaan of op de bank gaan liggen. Ik kan het immers best een keer met brood doen en ik had ook wel naar de snackbar of de chinees willen gaan.’
‘Maak je maar geen zorgen, want ik mankeer niets. Ik ben alleen veel te dik en probeer er al weken iets aan te doen, maar val geen gram af. Toen ik me een uurtje geleden woog, bleek ik zelfs iets te zijn aangekomen. Je zult dus begrijpen dat ik daar moedeloos van ben geworden en nu maar helemaal niet meer eet.’
‘Met niet eten maak je het eerder erger dan beter. Als je niet eet, ga je je namelijk beroerd voelen en het is ook niet goed voor je gezondheid om een maaltijd over te slaan. Voor je het weet, val je flauw en heb je met een beetje pech een nog groter probleem.’
‘Jij kunt mooi kletsen met je strakke buik, maar ik zie er toch niet uit? Alle vrouwen kunnen leuke kleding kopen, maar ik ben genoodzaakt om altijd in van die rare wijde spullen te lopen. Ik ben pas zesenveertig hoor en geen oud mens, dus wil ik er nog leuk uitzien.’
‘Ik denk je wel te begrijpen. Jij vindt jezelf te dik en niet mooi en als dat in je hoofd zit, krijg je het er niet snel uit.’
‘Vind jij dan dat ik ongelijk heb?’
‘Je bent natuurlijk niet slank, maar ik vind je niet dik en zeker niet te dik. Dit zeg ik trouwens niet om jou een plezier te doen, maar het is de waarheid. Ik durf zelfs te zeggen dat ik je zo mooier vind dan wanneer je tien of vijftien kilo minder zou wegen. Het lijkt mij dus onnodig om het jezelf zo moeilijk te maken.’
‘Leugenaar.’
‘Echt niet. Je hebt een grove bouw en als je geen zittend werk had, woog je vast wel een paar kilo minder. Over dat kleine beetje gewicht zou ik me echter niet zo druk halen. Joh, wees nu tevreden met jezelf. Je bent gezond, hebt veel vriendinnen en de kinderen en ik zijn verzot op je, dus wat wil je nog meer?’
‘Ik geloof dat je meent wat je zegt en ben erg blij dat je er zo over denkt. Het punt is alleen dat ik overdag nog meer mensen ontmoet. Als ik die meiden op kantoor hoor praten over hun nieuwe kleding en hun gewicht word ik gewoon jaloers op ze. Het is niet leuk hoor, als je iedere keer te horen krijgt: ‘dat past jou niet’ of ‘daar ben jij te gezet voor’. Ze zeggen nog net niet dat ik te dik ben, maar dat zal eerdaags best een keer komen.’
Als Trudie begint te huilen en de keuken uitloopt, twijfelt Edwin over wat hij zal doen. Hij weet dat ze in dit soort gevallen graag alleen wil zijn, maar heeft medelijden met haar. Daarom besluit hij na even om het risico te nemen dat ze hem wegstuurt en naar boven te lopen.
Daar krijgt hij echter een enorme verrassing te verwerken. Trudie heeft namelijk haar nieuwste jurk aangedaan en staat zich enorm op te doffen. Hij meent zelfs dat ze meer make-up heeft gebruikt dan ze normaal in een hele week doet. Om geen ruzie te krijgen, doet hij echter net of hij dat niet ziet.
‘Ga je uit?’
‘Sorry, dat was ik vergeten te zeggen. Ik ga met mijn collega’s naar de bioscoop en daarna wat drinken. Eerst wilde ik niet meegaan, maar het lijkt me beter om het wel te doen en dat vind jij toch ook?’
‘Natuurlijk. Plezier maken, is altijd beter dan thuis zitten kniezen en je kunt volgens mij wel wat ontspanning gebruiken. Nou, ik ga eten. Het zal zo onderhand wel warm zijn.’
‘Eet ze.’
Als Trudie even later de deur uitloopt, kijkt Edwin haar met een vreemd gevoel na. Hij vindt het namelijk raar dat ze hem nog niets over het uitje met haar collega’s had verteld, wan normaal heeft ze nooit geheimen voor hem. Al kan hij zich voorstellen dat ze eerst niet wilde gaan omdat ze vindt dat ze er niet leuk uitziet. Daarom zal ze zich trouwens wel zo opgedoft hebben.
Voor hem had dat niet gehoeven, want hij vindt haar geweldig zoals ze is. Als ze op deze manier wat meer zelfvertrouwen krijgt, vindt hij het echter prima. Toch blijft hij de hele avond wel een wat onrustig gevoel houden en iets na tien uur blijkt dat terecht te zijn geweest.
Dan ziet hij namelijk een taxi voor de deur stoppen en even later zijn vrouw, ondersteunt door de chauffeur, naar de voordeur strompelen.
Omdat hij meent dat er iets is gebeurd, rent hij geschrokken naar de deur om open te doen. Als hij Trudie in haar ogen kijkt en de lucht ruikt die ze bij zich heeft, is het hem echter duidelijk wat er aan de hand is. De taxichauffeur doet daar trouwens ook niet geheimzinnig over.
‘Wilt u dit vrachtje van me overnemen?
Ze heeft namelijk wat moeite met lopen en u begrijpt wel waarom. Er is trouwens al betaald, dus dat scheelt weer. Nou, succes. Het zal wel een hele toer worden om haar de trap op te krijgen.’
‘Bedankt dat u haar thuis hebt gebracht en de rest zal vast wel goed komen.’
Als Edwin zijn vrouw naar de kamer brengt, schieten hem allerlei dingen door zijn hoofd. Hij denkt wel te weten waarom ze te veel gedronken heeft, maar wil eerst haar verhaal horen. Omdat hij beseft dat er van serieus praten nu weinig komt en ze geen woord zegt, besluit hij maar door te lopen naar boven en morgen verder te zien.
De volgende ochtend blijkt dat hij een goede beslissing heeft genomen. Als hij iets voor zeven uur in de keuken komt, zit ze namelijk met een beschaamd gezicht op hem te wachten.
‘Sorry voor gisteravond. Dit gebeurt me nooit meer.’
Edwin begint te grijnzen.
‘Ik vertrouw erop dat je niet zomaar iets zegt en vind het net zo heel erg wat er is gebeurd. Wil je er verder nog iets over zeggen of vind je dit zo genoeg?’
‘Ik wilde heel graag net als mijn collega’s zijn. Daarom had ik me zo overdreven opgemaakt en heb ik het, net als zij, ook op een drinken gezet. Zij kunnen echter veel beter tegen alcohol dan ik en ik had niet gegeten. Het duurde daarom niet lang voor ik aangeschoten en later dronken was. Er zijn me trouwens wel een paar dingen duidelijk geworden.’
‘Vertel.’
‘Ten eerste is een avondje met jou tig keer leuker dan dat opgedirkte gedoe in de kroeg, Ten tweede was ik niet de slankste vrouw in dat café, maar ook lang niet de dikste. Het valt dus best mee met mijn gewicht en tot slot heb ik over mannelijke aandacht nog niets te klagen. Dus zal ik er nog wel goed uitzien. Al kan de interesse van de heren ook gekomen zijn omdat ik er goedkoop uitzag. Dat van gisteren is echter eenmalig geweest en mijn gezeur over afvallen ook.’
Edwin haalt opgelucht adem en slaat zijn armen om Trudie heen.
‘Ik ben trots op je en hartstikke blij met wat er gisteravond is gebeurd.’
‘Anders ik wel.’
‘Mooi.’