Wil je een paleis of een thuis?

Model: wil-je-een-paleis-of-een-thuis
€1,00 Excl. BTW: €1,00

Omschrijving

Roos zit met een somber gezicht op haar telefoon te kijken en is zo ingespannen dat ze haar vriend, Joost, niet eens hoort binnenkomen. Die schrikt nogal van haar.
‘Wat is er? Toch niets ergs, hoop ik.’
‘Nee, hoor. Ik zit op Funda te kijken, maar daar word ik niet blij van. Er worden huizen genoeg aangeboden, maar die zijn óf veel te duur óf ze staan in straten waar ik niet wil wonen. Jij trouwens ook niet, want over die woningen hebben we het al vaker gehad. Plus dat er aan bijna alle huizen het nodige moet gebeuren en dat kost veel geld. Denk alleen maar aan de prijzen van een nieuwe keuken.’

‘Ik heb ook geen idee hoe en waar we iets leuks en betaalbaars kunnen vinden. Ons budget verhogen is bijna onmogelijk. Hooguit met tienduizend euro en dat is veel geld, maar stelt niets voor bij de koop van een huis. Verder
willen we het dorp niet uit en niet huren. Huurhuizen zijn trouwens bijna niet te krijgen.’

‘Je hebt gelijk. Ik begreep dat de gemeente wel gaat bouwen, maar de vraag is wanneer en of er dan starterswoningen komen of dure villa’s. We zullen echter iets moeten of de knoop doorhakken en een paar jaar wachten, zodat we nog wat meer kunnen sparen.’
‘Dat zie ik eigenlijk niet zitten.’
‘Want?’
‘Nou, we gooien het geld nu niet over de balk, maar genieten wel van ons leven en daar zijn we volgens mij jong voor. Als we extra willen sparen, lopen we echter de kans dat we erg zuinig worden en dat lijkt me vreselijk. Een leuk huis kunnen kopen is geweldig, maar het moet niet ten koste van ons levensgeluk gaan.’
‘Dat ben ik wel met je eens.’

‘Ik weet dat ik dit al veel vaker heb gezegd, maar zullen we er nog maar even over nadenken voor we iets besluiten?’
‘Er zit niets anders op. Al geloof ik niet meer dat er op korte termijn een oplossing komt. Met wat pech wonen we op onze dertigste dus nog thuis. Ga je trouwens mee? Anders denken Guus en Renate dat we niet meer komen.’

Als ze bij hun vrienden, die allebei een topbaan hebben, zijn, kijken ze hun ogen uit naar al het moois dat er staat en dat maakt hun stemming er niet beter op. Zeker als de verhalen horen hoe mooi andere vrienden het hebben. Dit beïnvloedt hun humeur zelfs zo, dat ze, tegen hun gewoonte in, dit keer al vroeg naar huis gaan en blij zijn als ze in de auto zitten.
‘Ik voelde me vanavond net een meisje van acht dat jaloers was omdat haar vriendinnetje een mooiere pop had dan zij.’
‘Zo erg was het bij mij niet, maar ik was die verhalen over dat mooie huis en al hun luxe aankopen op een gegeven moment wel zat.’

Plotseling trapt Roos op de rem en stuurt ze de auto naar een parkeerplaats.
‘Wat is er. Voel je je niet goed?’
‘Jawel, maar ik bedenk me dat we nog nooit naar een huis zijn wezen kijken.’
‘Klopt, want dan vonden we zinloos. We hadden immers toch geen geld om een bod te doen.’
‘Dat is zo, maar we weten nu niet waar we over praten. We zeggen steeds dat er aan elk huis iets moet gebeuren, maar hoeveel en wat dat gaat kosten, weten we niet. We horen wel allerlei verhalen, maar ieder huis is anders.’
‘Wil je dan bij huizen gaan kijken zonder een bod te doen?’
‘Waarom niet? Het is onzin om naar huizen van zes, zeven, acht ton te gaan kijken, maar waarom gaan we geen woning bezichtigen die qua prijs wél in de buurt van ons budget ligt?’

‘Dat kan eigenlijk best. Waar wil je gaan kijken.’
‘Zullen we dat morgen beslissen? Desnoods fietsen we een rondje door het dorp.’
‘Is goed.’


Als ze de volgende middag op huizenjacht gaan, stoppen ze bij diverse huizen. Ze schrijven ook een paar adressen op, maar één huis springt er bij hen allebei gelijk uit. Al vrezen ze dat hier vrij veel aan moet gebeuren. De ligging en vooral de geweldige tuin spreekt het tweetal echter zo aan dat dit ze deze keer niet afschrikt.
‘Weet jij wat de vraagprijs hiervan is?’
‘Ik dacht 445.000 euro.’
‘Dat zou met de kosten erbij net binnen ons budget passen en dan houden we nog wat over voor de inrichting. We hebben dan echter geen geld meer om iets aan het huis te doen. Dat kan een probleem worden, want we vrezen dus dat er nogal wat aan het huis moet gebeuren en dan zwijg ik over de keuken en de badkamer.’

Als ze op Funda zien dat de vraagprijs echt 445.000 is, besluiten ze, ondanks hun twijfels, morgen met de makelaar te bellen.
‘Wat mij betreft gaan we morgenavond meteen kijken. Als we geweest zijn, kunnen we immers óf verder óf het kopen uit ons hoofd zetten.’
‘Klopt. Zal ik morgenochtend dan maar bellen.’
‘Graag.’
‘Ik stuur je wel een berichtje als ik iets weet.’
‘Top.’

Als Roos de volgende ochtend met de makelaar belt, blijken ze ’s avonds terecht te kunnen en daarom lopen ze tegen zes uur gespannen het huis in. Ze durven niet aan hun gevoelens toe te geven, maar weten meteen zeker dat dit de plek is waar ze heel graag willen wonen.

Gezien hun beperkte budget willen ze echter niet te enthousiast doen en hebben ze niet het lef om geld te bieden. Ze spreken wel met de makelaar af dat ze morgen iets van zich laten horen.
Als ze naar hun auto lopen, kijken ze elkaar een beetje verward aan.
‘Zeg het maar.’
‘Wat moet ik zeggen? Het huis is oud, maar mooi. De tuin is schitterend. Je woont er heerlijk vrij en het is er niet heel stil. Van binnen doet het erg knus aan en daarom ben ik er smoorverliefd op. De keuken en de badkamer zijn echter oud en alles moet geschilderd worden. Er komt dus nog een flink bedrag bij en dat hebben we niet.’
‘Plus dat het amper geïsoleerd is en de schuur ook opgeknapt moet worden.’
‘Dus moeten we het uit ons hoofd zetten.’
‘Of toch niet.’
‘Hoe denk je dat dan voor elkaar te krijgen.’

Joost pakt Roos haar arm.
‘Als we alles precies naar onze wensen willen, wordt het inderdaad veel te duur. We kunnen echter ook eerst alleen de woonkamer inrichten en de rest aanpakken als we er geld voor hebben. Dan worden we misschien toch zuinig, maar voor dit huis vind ik dat niet erg.’

Roos kijkt haar vriend verbaasd aan.
‘Ik had hier nog nooit aan gedacht, maar je hebt gelijk en een andere optie is er niet.’
‘Nee. Als we gelijk alles willen doen, moeten we het vergeten en dat zou zonde zijn, want
zo’n huis vinden we niet snel weer.’
‘Klopt en het is ook onzin om gelijk alles te willen doen. De keuken en de badkamer kunnen nog best een paar jaar mee. Als we alles in fases aanpakken, zadelen we onszelf trouwens ook niet met hele hoge kosten op. Er zullen best mensen zijn die dat dom of ouderwets vinden, maar wat kan ons dat schelen.’
‘Mij niets. Als wij dat kopen, wonen we op een toplocatie en in een oergezellig huis en dat vind ik veel belangrijker dan alles meteen voor elkaar te hebben. Plus dat het belachelijk en kinderachtig is om een nog mooier en luxer huis te willen hebben dan onze vrienden.’

Roos knuffelt Joost bijna fijn.
‘Mee eens. Zo gaan we het doen. Ik ben liever ontspannen en gelukkig in een sober ingericht huis, dan gestrest en ongelukkig in een paleis.’

‘Zo denk ik er ook over.’